Blogroddels gaan sneller ja, maar daar zou je op meerdere manieren naar kunnen kijken. Bijv. dat het niet zozeer door de blogs komt, maar door het feit dat webloggers communities vormen/zijn. Dan verspreidt de roddel zich net zo normaal als altijd: de sporen zijn alleen zichtbaarder. Webloggers publiceren nogmaals niet, maar zijn in interactie met een peer group. Voor het oog van passanten, dat natuurlijk wel. Massamedia hebben terecht waarborgen vooraf ingebouwd, want zij broadcasten. In een (opgeschaald) kringgesprek van webloggers zit die check achteraf in andere weblogs en commentaren. Werkt volgens mij niet beter of slechter dan bij de media, hooguit anders. Aan dat andere kunnen we kennelijk nog maar lastig wennen, omdat we met andere informatie-omgangsvormen zijn opgevoed.

Ook zou je kunnen zeggen dat blogroddels misschien sneller gaan dan mond-op-mond in een face to face setting, maar dat dat komt omdat de snelheid van mond-op-mond achterblijft. De snelheid van verandering neemt nog altijd toe (een proces dat al eeuwen gaande is en een culturele evolutie is), met als oorzaak de toename van het aantal verbindingen tussen mensen. Daardoor neemt het aantal paden van a naar b toe en derhalve de dynamiek en ‘onrust’. Weblogs, net als alle andere social software zijn uitermate geschikt als tools om daar mee om te gaan. Het helpt je om deel te nemen op die hogere snelheid van informatieverspreiding en -verwerking, relaties te onderhouden en nieuwe aan te gaan of simpelweg mogelijk te maken. Maar die snelheid van verandering wordt niet gecreërd door blogs. Roddels verplaatsen zich sowieso sneller omdat het aantal verbindingen tussen mensen toe is genomen, en snelheid toetsing en filtering in de weg zit. Vroeger bereikte wereldnieuws je na enkele weken, nu binnen de minuut. Komt dat de kwaliteit van het gebodene altijd ten goede? Het aantal geruchten dat door massamedia als nieuws wordt gebracht na een grote gebeurtenis en maar mondjesmaat wordt gecorrigeerd achteraf lijkt daar niet op te wijzen.

De toenemende veranderingssnelheid is er, moeten we mee om leren gaan. Menselijk gedrag is er, moeten we kennelijk ook nog steeds mee om leren gaan. Maar aan het gereedschap ligt het niet. Als checks and balances vooraf niet meer kunnen vanwege de snelheid, dan moet het maar achteraf, en wel door jezelf. Dat is een rol die we nog onder de knie moeten krijgen en ons met meer eigen verantwoordelijkheid opzadelt. Ook al zou je willen, een passieve consument blijven die zijn mond opendoet om te worden volgestort met dingen is er dan niet meer bij.

Verder kan ik me goed in het commentaar van Ton vinden. Zoals ik al schreef had ook ik moeite met Sijthoff’s uitspraken over redactie en hoor & wederhoor. Ik heb mijn verhaal er nog eens op nagelezen en ‘on second thoughts’ was het woordje ‘prima’ – ook in het licht van mijn verhaal – niet echt op zijn plaats.

Ik deel je idee dat een combinatie van journalistieke artikelen en blogartikelen het mogelijk maakt om gesprekken en relaties aan te gaan. Ik zie overigens nog wel een fikse belemmering omdat naarmate media massamedialer zijn qua bereik, het erg moeilijk wordt om ook feitelijk zo’n relatie op te bouwen. Alleen al het reageren op en interacteren met grote aantallen mensen kan dan al snel uitgroeien tot een dagtaak. Relaties is dus een betrekkelijk begrip.

Louise heeft volgens mij wel een punt te pakken als het gaat om de snelheid waarin nieuws zich momenteel verspreidt. Blogroddels gaan sneller dan mond-tot-mond. Maar massamedia hebben natuurlijk weer een groter bereik en – denk ik terecht – ook extra waarborgen ingebouwd om uitglijders te voorkomen. En inderdaad, desondanks gaat er ook daar bij tijd en wijle was mis.

Om te weten wat er gebeurt in de wereld kun je journalistieke producten lezen (als je je maar beseft dat ook dat een subjectief verhaal is, al heeft er voor publicatie ook nog iemand anders naar gekeken), of je kunt een hele lijst van bloggers volgen (multi-subjectiviteit benadert objectiviteit). Beiden werken, maar zijn verschillende methodieken. Als je het laatste doet moet je echter wel zelf de zingever zijn, en zorgen dat de groep van wie je je info betrekt voldoende divers is om te voorkomen dat je in een echokamer zit. Dat laatste was/is aan de hand bij Ohmynews, en het ging er dus niet om volledigheid zoals Willem Sijthoff wilde denken.

Hybriden van journalistiek en weblogs op 1 site zijn wat mij betreft niet interessant vanwege hun ‘volledigheid’, maar om dat het weblog deel je in staat stelt om rond het journalistiek product gesprekken, en daarmee relaties aan te gaan. Informatie heeft alleen een rol en nut in de context van een relatie tussen mensen. Buiten die relaties is info waardeloos.

Er is altijd een gevaar dat een gerucht als waarheid wordt ervaren. Maar blogs zijn daarin niet gevaarlijker dan de pers zelf, of gewone roddel en achterklap. Recente historie levert genoeg voorbeelden waarin blogs geen rol speelden.