Chris Anderson, bekend van de theorie van The Long Tail, heeft weer een schitterende post geschreven over 'Economics of Abundance', de economie van de overvloed. De technologische voortuitgang zorgt ervoor dat media en technologie niet langer schaars zijn, maar juist maar in overvloed beschikbaar. Het gevolg daarvan is dat de prijs naar 0 tendeert. De presentatie van Anderson (verderop in dit artikel) is eveneens beschikbaar.
Ruim een week nadat Chris Anderson zijn toespraak 'Econmics of Abandance' op Pop!Tech hield, trekt het verhaal steeds meer aandacht. Hij schreef er al in zijn boek over: "In het algemeen gaat de Long Tail over overvloed. Overvloedige schapruimte, overvloedige distributie en overvloedige keuze. Wat jammer toch dat een van de definities van 'economie' in Wikipedia is: 'Economie: de sociale wetenschap van keuze bij schaarste' (…) In tijden van overvloed is dit een probleem. Van Moore's Law (elke achttien maanden verdubbelt de computercapaciteit) tot het equivalent ervan in opslagruimte en bandbreedte".
Anderson diept dit onderdeel van zijn boek op dit moment uit in een aantal presentaties. Hier de presentatie die hij op Pop!Tech hield.
Ethan Zuckerman heeft een grondig en nauwkeurig verslag van de toespraak gemaakt. De presentatie is ook als download (ppt) beschikbaar.
Venture capitalist David Hornik heeft een samenvatting en eigen analyse van het verhaal geschreven. Een citaat:
"Het basisidee is dat de ongelooflijke vooruitgang in technologie de kosten van dingen zoals transistors, opslag, bandbreedte, tot nul heeft teruggebracht. En wanneer de bouwstenen voor zakendoen in overvloed beschikbaar komen en vrij in te zetten zijn, zouden bedrijven anders naar hun businessmodel moeten kijken dan toen de middelen schaars waren (de economie van de schaarste). Ze zouden die bronnen zonder terughoudendheid, zonder zorg voor verspilling moeten gaan gebruiken. Dat is de benadering die alles op zijn kop gaat zetten: doe niet één ding, doe het allemaal, verkoop niet slechts één stuk content, verkoop alles (YouTube, Amazon, iTunes), sla niet één deel van de gegevens op, sla alles op (Gmail). De economie van de overvloed gaat over het doen van alles en het weggooien van het materiaal dat niet werkt. In de economie van de overvloed kun je alles krijgen."
Ross Mayfield zet de toespraak van Anderson in de context van anderen die de risico's van het denken in schaarste hebben gepredikt.
"Markten bestaan niet (alleen) uit transacties en een gebrek aan aandacht is fout. We leren met overvloed om te gaan en er is misschien geen grens meer aan wat we kunnen produceren."
Anderson schrijft in het artikel op zijn eigen blog dat wat hem echt verraste was de reactie, een paar dagen, van de zijde van Barry Diller, de CEO van IAC (een groot conglomeraat met belangen in electronic retailin, internet, interactieve media, vastgoed etc, zie Wikipedia). In een reportage op de weblog CinemaTech wordt verslag gedaan van een gesprek tussen deze Diller en Michael Eisner op de Forbes MEET conferentie in Beverly Hills.
"Diller zegt dat een mediabedrijf, in de oude betekenis van het woord, staat voor distributeur. Distributeurs controleerden schaarse middelen, zoals een nationaal netwerk van theaters of TV-stations. 'Zij waren degenen die oorspronkelijk de radiolicenties bezaten, die later uitgebreid werden met televisielicenties, die vervolgens weer overname's deden van of overgenomen werden door 'old-line movie companies'. Diller stelt 'Dit alles is gebaseerd op het systeem van de schaarstedistributie.'
Maar internet heeft self-publishing mogelijk gemaakt. Diller: 'Dit betekent dat de hefboomwerking van distributie - de flessehalsen - gaat verdampen.' Het resultaat hiervan is, aldus Diller, dat 'het niet meer van belang is wie wat koopt - het nieuwe publiek wordt ergens gecreëerd, door iemand die niet te koop is.'
Consolidatie veroorzaakt problemen. Naarmate mediabedrijven meer gediversifieerd raken, 'zullen ze minder goed bestuurd worden,' aldus Diller. Het wordt voor hun steeds moeilijker om dat te blijven doen waarin ze zo uitblonken, 'het leren omgaan met deze nieuwe vorm van overvloed, in vergelijking met de eerdere schaarste. De traditionele mediabedrijven waren gebaseerd op het dictatoriaal zijn, mensen vertellen hoe te handelen en invloed uitoefenen op elk hefboompunten en op alle punten in het proces.'
'In een wereld waarin niet alles in overvloed beschikbaar is, maar waar alles om prioriteit en tijd vraagt, zal het individu uiteindelijk de redacteur en de baas over 'his own stuff' zijn. Het almachtige kanaal, de algemene entertainment benadering is niet langer waardevol meer'."
Voor Anderson is de conclusie duidelijk: "Barry Diller, apostle of abundance? If you need any more proof that YouTube has shaken Hollywood to its core, that's it."
Het boek The Long Tail is vanaf morgen ook in een Nederlandse uitgave beschikbaar. Meer informatie of bestellen? Kijk dan op de site van de uitgever Nieuw Amsterdam.
Tom Kniezer 
Stan Lenssen 
Joyce 
hans van dijk 
De Long Tail theorie is gebaseerd afwezigheid van schaarste aan distributiemiddelen en middelen als geld en mensen om customized diensten en producten te leveren. Iedere nichemarkt hoe klein ook kan hierdoor bediend worden is de theorie. Maar ik schat in dat ook iemand die een niche in de long tail wil bedienen toch winst wil maken. Andersons verhaal gaat volgens mij uit van louter global reach van je onderneming. En wie hebben de globale reach: juist de huidige multinationals. Goedkope distributie van je informatie of software via het schijnbare Zero Cost internet is natruurlijk aardig maar iedereen die marketing kennis heeft weet dat distributie slechts 1 aspect van je propositie is. Dus ja: voor internet gebaseerde content gaat Long Tail ongetwijfeld op maar voor tastbare/fysieke producten wordt het al wat moeilijker lijkt mij.
Indien we naar TV ontwikkelingen vanuit Long Tail context bekijken dan biedt alleen internet een oneindige bron aan video. Zolang je geen video on demand op TV hebt maar een vaste kanalen programmering zal er geen sprake van long tail kunnen zijn op je buis in de huiskamer. IPTV kan dit gaan veranderen. Je kunt dan daadwerkelijk interactief zelf kiezen wat je wilt bekijken en niet meer hoeven kiezen uit wat een programmaraad in je gemeente je voorschoteld.
Quote: “Wat jammer toch dat een van de definities van ‘economie’ [... is ...] ‘de sociale wetenschap van keuze bij schaarste’ (…)”
Daar is uiteindelijk niets aan veranderd. Introductie van nieuwe technologie of methoden _verschuift_ slechts de schaarste, lost ze niet op. De nieuwe schaarste is tijd en aandacht, die we allemaal maar in beperkte mate voorhanden hebben. Het gevecht voor onze tijd en aandacht wordt steeds intenser.
Eén van de teksten die in dat opzicht altijd geciteerd worden is “The attention economy”, al van in 1997!
http://www.firstmonday.dk/issues/issue2_4/goldhaber/
Wat er binnen de long tail belangrijk is, is dat de zoekkosten minimaal zijn. De kosten om informatie over producten en diensten te verspreiden, is nihil. De gevolgen zijn groots: onbeperkte schapruimte, producten die pas worden geassembleerd wanneer een bestelling wordt gedaan, etc. Echter, om dit door te trekken naar de economie van de ‘vaste’ goederen, lijkt me wat ver gaan. Goud blijft altijd schaars en grondstoffen, energie en voedsel worden nooit gratis.
Daarnaast denk ik dat ook te verwachten zal zijn dat in de informatie economie een zekere schaarste zal ontstaan. Die schaarste zal zijn terug te voeren op de drie informatie problemen die zich hier voordoen: waar is die informatie te vinden, hoe stel ik de juiste vraag en interpreteer ik het antwoord wel goed?
Het verhaal over de economie van de overvloed is veel verder en ook inhoudelijker uitgewerkt door Yochai Benkler in zijn boek “The Wealth of Networks”. Dit boek kun je kopen, maar ook downloaden van http://www.benkler.org Wanneer ik het gelezen heb zal ik wel een recensie schrijven
[Pascal Van Hecke:2] “de nieuwe schaarste is tijd en aandacht” Mag ik er daar eentje aan toevoegen: energie. Al die transistors, PC’s, beeldschermen hebben electriciteit nodig. De kosten daarvan beginnen aardig op te lopen in mijn huishouden: kastje erbij voor digiTV, krachtiger PC, grotere schermen, mobieltje/PDA opladen. Ga zo maar door. Die onbeperkte schapruimte moet wel benaderbaar zijn en dat gaat via electriciteit.
Het is natuurlijk niet waar dat alles gratis wordt en daardoor overvloedig. De rekenfout die gemaakt wordt is dat prijzen misschien asymptotisch wel nul naderen maar nooit nul worden. Bovendien zie je bij normale marktmechanismen dat prijzen altijd op een bepaald bodemniveau blijven hangen. Ook in situaties van relatieve overvloed, blijven economische theorieën geldig. Voor ons leefmilieu is dat maar goed ook. Dit geldt zelfs als distributie niets meer lijkt te kosten (ook dat is niet waar, kijk naar je ADSL rekening). Terecht merkt Peter Lofstrom op dat distributie slechts één kostenaspect is. De keerzijde van oneindige schapruimte is dat de klant het product niet meer weet te vinden en daar hulp bij nodig heeft. Ik voorspel een uitstekende toekomst voor iedereen die helpt met het vinden in de overvloed.
Om een mij onduidelijke reden kon en heb ik de Nederlandse vertaling van The Long Tail zondag al kunnen kopen (bij Selexyz). Nu 80 bladzijde onderweg en ik moet zeggen het is een prettig leesbare vertaling geworden. En ook de schrijfstijl van Anderson is ook prima te verteren.
Ik ben het met zowel Peter als Pascal eens dat er wellicht geen einde aan wat we kunnen produceren, maar wat ik als consument kan consumeren (en betalen) is wel degelijk eindig.
Nu de democratisering van productie middelen heeft plaatsgevonden (zoals Anderson schrijft in zijn boek) is het tijd om een nieuw probleem op te lossen “Hoe vind ik het product (dan wel media dan wel fysiek) dat ik ook echt wil hebben. Dat Amazon tegen geringe meerkosten 1 miljoen boeken extra op ‘t schap kan zetten is mooi, maar hoe komt de consument te weten dat boek nummer 1.234.321 het beste boek voor hen is.
Antwoorden zijn er natuurlijk wel, maar in Anderson’s boek blijven ze nu nog een beetje onderbelicht, hij heeft echter nog 150 bladzijde te gaan, dus kansen genoeg :)
\n[Sjors:7] \nOm op jouw vraag’ hoe weet ik als consument dat boek nr zusenzoveel’ bij Amazon voor mij het beste boek is verwijs ik je graag naar mijn artikel http://www.frankwatching.com/archive/2006/10/19/Van_massa-_naar_niche_marketin over de Long Tail.
[Jacqueline:8] Bedankt voor je link, ik had het nog niet gelezen. Mijn vraag was niet zo zeer bedoeld als “is er een antwoord” maar meer “geeft Anderson ook een antwoord”.
Een artikel met case-studies “hoe vind ik een product in de onderste regionen van de long tail zou wel interessant zijn” Jouw voorbeelden over Amazon en Itunes zijn dan al een goed begin. Wellicht valt dit antwoord ook in een breder perspectief te vinden.. Misschien moet ik toch maar eens Kevin Kelly’s “Out of Control” lezen.
Hi, Kijk ook eens naar het verhaal van Barry Schwartz over Abundance. Zeer vermakelijk! http://ted.com/tedtalks/tedtalksplayer.cfm?key=b_schwartz&flashEnabled=1
[...] · Jansen (2006), “The long tail: economie van de overvloed” via http://www.frankwatching.com/archive/2006/10/30/the-long-tail-economie-van-de-overvloed/ [...]
[...] · Jansen (2006), “The long tail: economie van de overvloed” via http://www.frankwatching.com/archive/2006/10/30/the-long-tail-economie-van-de-overvloed/ [...]
[...] · Jansen (2006), “The long tail: economie van de overvloed” via http://www.frankwatching.com/archive/2006/10/30/the-long-tail-economie-van-de-overvloed/ [...]
[...] prosumentisme, co-creatie (en re-creatie / remixen), sociale media en uitgangspunt van abundance een sterke parallel vertoont. Vreemd genoeg was er niemand die het daarover had, noch over de [...]