Dezer dagen moet ik een belangrijke beslissing nemen. Een beslissing in de categorie ‘eens in de tien jaar’. En zoals ik dat in de afgelopen jaren heb leren te doen, luister ik daarbij zo maximaal mogelijk naar wat de mensen die me lief zijn, de mensen waar ik ‘wat mee heb’ er van vinden. Dus wat meer gesprekken, contacten, telefoontjes, etentjes dan normaal. Veel sparren, veel een-tweetjes en dan ook nog veel creatieve momenten. Breinen, bruisen en daarna besluiten. Maar deze week dus veel minder tijd dan normaal voor mijn e-mail en voor mijn dagelijkse column.
Gelukkig heb ik - toeval bestaat niet - vandaag een escape. Enkele dagen geleden heb ik een column geschreven voor weblog van JCM Context, een communicatiebureau hier in Utrecht. Zo eens in de 1000 jaar. Want soms moet je vanuit een ander perspectief naar de dingen kijken. Met excuses voor de grote leegte hier, maar misschien kan deze column vandaag een alternatief bieden.
Ik probeer er zo snel mogelijk weer te zijn!
Joyce 
hans van dijk 
matthijs schippers 
De Leegte en excuses. Laten we bij de leegte beginnen. Ik denk dat we deze leegte ook kunnen gebruiken en onszelf ook de vraag kunnen stellen: ook wij hebben kansen ‘zo eens in de 10 jaar’ en wat doen we er mee? We laten ons viruele Web 2.0 leven even voor wat het is en we richten ons op Leven 1.0, wat nog altijd het belangrijkst is imho (ook al ben ik al verslaafd aan nieuws, altijd online met mobiel, etc.). Zonder Leven 1.0, geen Web 2.0. Wie weet komen je lezers ook een kans tegen, die je eens in de 1000 jaar tegenkomt en opeens krijgt je column meer impact dan je misschien eerst zou denken.
Dan kom ik automatisch op je excuses. Ik vind het interessant dat je je op de een of andere manier schuldig voelt, dat je geen column hebt geschreven. Maar dat heb je wel en misschien wel 1 van de sterkste van allemaal. En besides, je hebt toch geen Service Level Agreements met je lezers? ;-)
Klinkt als: serieus business”… Veel succes in ieder geval!
Hoi Frank, zoals we al bespraken, het is belangrijk om bij hele ingrijpende beslissingen vooral je gevoel te volgen. Doe de dingen die je leuk vindt, dan komen ook de goede en leuke dingen op je af. Laat dat meewegen in je besluit. In jouw column van de volgende week horen we dan wel wat het resultaat is….. ;-)
Doe wat je moet doen, succes ermee en tot gauw!
Mooie opmerking in de eerste reactie over die SLA’s. Ik denk wel dat veel bloggers een SLA hebben met hun lezers. Een ongeschreven SLA, maar wel degelijk bindend, soms zelfs als een molensteen om je nek.
Frank, succes met dé beslissing, trouwens een mooie en herkenbare column op JCM.
@Marc: ik snap het hoor, natuurlijk is de band met je lezers zeker bindend. Dat maakt het bloggen ook zo mooi, maar wat je ook zegt, het kan ook als een molensteen om je nek voelen.
Maar als dat gebeurt, neem een beslissing en wij - als lezers - hebben dat maar te accepteren (hadden we toch maar een SLA, dan konden we er nog consequenties aan verbinden ;-)
Frank, Je maakt het wel erg spannend!
@Cruijs In het belang van de lezers van weblogs ga ik daarom maar een poging doen te achterhalen wat er allemaal in die ongeschreven SLA staat. Mocht je daar ideeën over hebben, dan hoor ik die graag!
Mooie column op JCM maar hoop dat je tijd voor Frankwathing.com genoeg hebt.
Het lijkt me vrij logisch wat er in een ongeschreven SLA staat, intressante en met mate posts die de lezer bezig houd. Hoewel de definitie van intressante en met mate voor elke persoon anders is, bestaat er eigenlijk geen ongeschreven algemene SLA.
Maar een altijd veranderende en hele vrije SLA die apart is on its own voor elke weblog/site.
@Marc & Bojhan: leuke discussie over ongeschreven SLA’s. En leuk om te lezen dat je er een eigen artikel van gemaakt heb. Op welke blog moet ik nu reageren?! Maar ik kom erop terug.
@ Cruijs: Van zo’n reactie kan ik nou heel blij worden, dat meen ik! Allereerst de leegte. Ik heb hier eerder gestoeid met de vraag Life (2.0) en Web 2.0, zie http://www.frankwatching.com/archive/2005/10/24/Over_Web_20_en_Life_20. Erg grappig dus dat je begint over Leven 1.0. Ik vind het mooi hoe je bij kansen die zich zo ‘eens in de 10 jaar’ voor doen de vraagt stelt “wat doen we ermee?”. Ik sta neit alleen op zo’n punt, maar heb het gevoel dat ik op sommige momenten in mijn leven zulke kansen voorbij heb laten gaan. Zeer herkenbaar dus ook wat jij schrijft.
Dan die excuses. Om te beginnen even roepen dat ik die vergelijking met een service level agreement erg goed gevonden vind. En is er dan een, ja of nee? Ik denk het wel, ik ben mijn lezers ook wat verschuldigd en heb veel aan hun te danken. Natuurlijk het is geen SLA in de officiële zin van het woord, met kpi’s en sancties als het even niet lukt. Maar er is wel een gevoel van ‘een ding’, misschien ‘een deal’ dat/die we met elkaar hebben.
Natuurlijk ik geef hier bij tijd en wijle veel en soms is voelt dat even als een soort verplichting (harde agreement). Maar nog steeds overheerst vooral het gevoel van er plezier aan beleven, genieten van alles wat elke dag weer op mijn weg komt. Dus geen molensteen (Marc)!
@ Christ: Over op mijn weg komen gesproken… erg leuk dat onze paden zich af en toe weer kruisen. Ik sta volgens mij nog een etentje bij je in het krijt ;-) En inderdaad…. ’serieus business’!
@ Edo: Ik blijf mijn hart volgen, zie ook mijn column van vandaag. En ik kom er zeker verderop in de tijd nog een keer op terug. Het was leuk om je weer eens gezien en gesproken te hebben!
@ Dennis: thx!
@ Marc: Ik ga hier in elk geval gewoon door hoor, geen twijfel mogelijk! En schrijven over die ongeschreven SLA, goed idee!!
@ Fred: Soms kan ik niet alles vertellen en je weet dat ik daar grote moeite mee heb….
@ Janny: Tijd voor Frankwatching blijft er zeker, al is dat op sommige dagen even wat minder. Dank voor je compliment voor de column op JCM. Ik vind het leuk om ook voor een andere doelgroep te schrijven. Bij JCM kan ik dat, de tijd zal het leren of die combinatie slim is.
@ Bohjan: Als basis goed, maar nog veel te globaal. En het grappige is vermoedelijk dat als je ‘m verder invult, het weer een soort beperking dreigt te worden. Formats van blogs ontwikkelen zich in de tijd en dat is meestal moeilijk te ‘pakken’.
@Frank: bedankt voor je reactie :-D En ik denk dat deze interactie de basis is van een “Virtual SLA” (heb ik nu een nieuw woord bedacht?). Jij schrijft een weblog en mensen reageren daar op. En zie daar, een SLA is geboren. Jij wilt graag communiceren en als dat beantwoordt wordt, dan is dat geweldig (herkenbaar!). Daarom is Web 2.0 ook zo succesvol.
Wat typerend is voor Web 2.0 is de community-gedachte en dat schept automatisch een band. En het gevoel om bij een groep te horen zit natuurlijk in het diepste van de mens.
Wat ik wil zeggen is dat de Virtual SLA of ongeschreven SLA (zoals Marc het noemt) niet iets nieuws is en dat het eigenlijk gewoon iets is dat in de mens zit. En dan denk ik ook aan woorden als Verantwoordelijkheid, Plichtsbesef, Verwachting en misschien wel Schuld. Maar dit wordt wel heel filosofisch… Met andere woorden: je hebt een band met je lezers opgebouwd en je wilt ze niet zomaar in de kou laten staan om opeens niet/minder te gaan schrijven. Ik denk dat we als lezers ons gelukkig mogen prijzen, want we hadden ook dit kunnen krijgen: Firefox can’t find the server at http://www.frankwatching.com.
Spijt krijg je meestal van de dingen die je niet gedaan hebt.
En veiligheid is als een warme jas, maar in de zomer verstikkend.
Sterkte in elk geval met welke beslissing je ook genomen hebt.
[cruijs:13] Mooi gezegd. Ook een stukje commitment over en weer, er op kunnen vertrouwen en er op gaan rekenen (inderdaad die verwachting). En voorlopig gaat die server dus niet op zwart (wit).
@ Jacobien: Dat heb je mooi gezegd, hier spreekt levenservaring. Bedankt voor je woorden!
@cruijs Ik denk dat je daarmee precies de spijker op z’n kop slaat. We moeten als bloggers, althans zeker als vrijetijds-blogger zoals ik, ook niet te ingewikkeld gaan doen met contracten et cetera. Het zit in je of het zit niet in je. Ik vind het ook niet meer dan normaal om even melding te maken van lange schrijfonderbrekingen of technische storingen. Ook al heb ik maar enkele tientallen lezers per dag. Voor Frank wordt het misschien al iets anders, maar ook hij heeft in principe geen verplichtingen. Die voelen we als blogger misschien wel, maar het staat nergens zwart op wit. Misschien ook maar beter om dat zo te houden.