Vorige maand schreef ik een artikel op BlueAce over de Long Tail. Ik probeer daar aan te tonen dat de regels voor de long tail ook prima op web2.0 van toepassing zijn.

@Nigel: Je definitie spreekt me aan. Met name ook omdat je zegt dat de laag techniek ten dienste moet staan aan het individu en de community.

Ingegeven door vele docenten en gastsprekers die allemaal een eigen beeld bij het concept brengen, maar geen van allen met elkaar eens zijn over wat web 2.0 is.

In mijn ogen bestaat het fenoneem uit 3 ‘laagjes’: het individu, de community en de techniek. Elk heeft een eigen perspectief, doelen, verwachtingen etc. Als ik je verhaal lees Frank, sterkt dat mijn beeld daarbij alleen maar - er zijn binnen de drie ‘laagjes’ die ik voorstel dus ook weer verschillende groepen uit te splitsen.
Zie ook: http://blog.iimail.nl/?p=100

Heel typisch is bijvoorbeeld een eerdere discussie over het isolement waar de web 2.0-community zich in begint te storten: als je de juiste toeters en bellen niet op je site zet en niet de juiste termen gebruikt - ben je niet 2.0!
Zie ook: http://blog.iimail.nl/?p=86

Dat er zo dus ook een einde zal komen aan de vele nieuwe initiatieven lijkt me duidelijk, je merkt nu al dat de ontploffing aan netwerk-sites, wiki’s, blog’s etc etc er alleen maar toe leid dat er minder gelezen wordt :-) Er zijn maar ‘zoveel’ internetters om maar eens te beginnen.

Maargoed, ik sluit me aan bij je stuk en ben benieuwd wat je van m’n definitie-voorstel vind. Het kaf wordt vanzelf van het koren gescheiden…

Erg interessant en leuk stuk…als toevoeging op alle reacties zou ik graag nog de mash-ups willen geven. Dus de mogelijkheden voor adverteerders om aan te sluiten op succesvolle 2.0 initiatieven. Ik denk dat daar veel kansen liggen voor adverteerders om succevol te zijn in 2.0 land.

Eigenlijk is het raar om te spreken over Web 2.0 projecten. Web 2.0 lijkt mij geen doel op zich. Een ondernemer kijkt naar wat de markt vraagt en probeert daar op in te spelen. Technologie bepaalt in principe niet het wat maar het hoe. In de internetwereld ligt dat weliswaar wat genuanceerder en zoals gezegd gaat het om een goede balans. Een beetje het kip - ei probleem. Dus zowel zoeken naar wat de doelgroep nu echt verlangt combineren met wat technisch mogelijk is.

Wat zoekt iemand op een museumsite of op een instituutweb en hoe wil hij dan bediend worden, combineren met tagging, profiling, AJAX, … whatever …, met je eigen webservices anderen verleiden tot het creëren van mashups. Wat te denken van gerichte selectie uit de museumcollectie als decoratie bij Flickr. Je eigen rooster of uitleentermijnen als sidebar gadget in Vista.

Een Web 2.0 handleiding zou wat mij betreft dus zowel gaan over het veranderend gedrag van consumenten, c.q. internetters: (content) halen en brengen, in een sociale context (community), als over hoe je dat dan mooi en slim doet met de jongste technologisch vondsten.

@Hans: dank voor je (lange) aanvulling; mijn eerste doelstelling om mensen aan het nadenken te zetten, heb ik bij jou zeker bereikt.

Pascal Selles tracht aan de hand van het Expectancy Disconfirmation Model de toestand in de webwereld te verklaren en de lessen van dit model toe te passen op de Web 2.0 bewegingen van ‘aanbieders’. Een ambitieuze gedachte.

Aan de inleidende opmerkingen over Web 2.0 zou ik het volgende willen toevoegen. De verwachting, de behoefte, het gedrag van de gewone gebruikers (dat zijn voor mij mensen die op de vraag “Wat voor PC heb jij?” antwoorden met “Een witte”) omvat drie hoofdzaken:
- Expressie en exposure, de wens om het eigene te verbeelden en te uiten
- Zoeken naar wat men wil weten, hebben, doen, …
- Samen doen, maken, leren, beleven, …
Op internet kennen we het zoeken al langer en het elkaar ontmoeten ook. Meer van de laatste tijd is de wens om dat niet alleen in isolatie te doen maar samen met anderen. En in combinatie: op één webstek zoeken en publiceren (expressie/exposure). Je zou dat sociotainment kunnen noemen samen entertainment en infotainment beleven.

Internet en negatieve disconfirmation
Ja, inderdaad eind jaren ’90 negatieve aansluiting tussen vraag en aanbod. Maar ik denk dat het grote publiek er eindjaren ’90 helemaal klaar voor was en ook helemaal niets te maken had met de ‘internet bubble’ nog met het uiteen spatten daarvan. Eind jaren ’90 hebben we een enorme techno-push gehad, zeker met overspannen verwachtingen maar niet van de gewone gebruiker, wel van de technici, de ondernemers en de investeerders. Daar zat de bubble, die zaten met de spatten.

Internet en confirmation
Het generaliseren slaat hier hard toe. De verwachtingen van het traditionele bedrijfsleven zijn gestegen omdat ze verschoven zijn, d.w.z. met ziet nu de kansen op de juiste plek in het juiste perspectief. Men kijkt nu niet (alleen) meer naar directe omzet kansen maar vooral naar de kansen die het internet als medium of kanaal biedt. In eerste instantie grosso modo zelfde producten en diensten maar klantvriendelijker, effectiever en vooral efficiënter en in tweede instantie op het kanaal toegesneden (variaties van de bestaande) producten en diensten. De overheid heeft nog altijd grote moeite om de geringste verwachting waar te maken. En de Internetbedrijven die zijn er vooral voor de jeugd, de early adopters. Kortom hier liggen nog heel wat uitdagingen voor alle soorten aanbieders om de aansluiting met alle soorten consumenten te vinden.

Internet en positieve disconformation
Er valt wat voor te zeggen om het internet bubble verhaal in dit bakje te plaatsen. Maar afgezien daarvan vrees ik dat we moeten stellen dat de gewone gebruiker de kreet Web 2.0 niet kent en het zeker geen specifieke verwachtingen anders dan mooier en beter oproept.

Teleurstelling door chaos en/of onbegrijpelijke functionaliteit
We moeten inderdaad twee dingen uit elkaar houden. Informatieoverbelasting (niet kunnen vinden wat je zoekt, niet aangeboden krijgen wat je wilt hebben) en functieoverbelasting (van alles kunnen waar je nu even niet op zit te wachten).

Het probleem met informatieoverbelasting wordt in de inleiding al aangegeven: gebrek aan personalisatie en filtering. Deze beiden worden vaak in verband gebracht met Web 2.0. Ik doel dan o.a. op twee zaken uit de container: tagging en folksonomies. Ik geloof niet dat we op korte termijn op dit punt bang hoeven te zijn voor positieve disconfirmatie. Maar het chaos probleem speelt zich gelukkig grotendeels op een beperkt terrein af, dat van de nieuwe internet bedrijven en van hun mogen we verwachten dat zij rap die container in zullen duiken om het probleem op te lossen (?!)

Nieuwe functies moeten niet alleen een doel hebben. Het doel moet ook overeenkomen met het doel van de gewone consument en het moet aangeboden worden op het moment dat de consument behoefte heeft aan juist die functie. Personalisatie maar dan weer anders. In de container zit ook nog ‘rich user interfaces’. Wellicht kan dat gecombineerd met personalisatie uitkomst bieden.

Aansluiting met de doelgroep behouden
Persoonlijk zou ik niet de nadruk willen leggen op remmen van verwachtingen maar meer op kennis en juiste interpretatie van de verwachting van een bepaalde doelgroep. Het valt wel mee met de verwachtingen en het is (technisch) goed mogelijk om daar adequaat op in te spelen.

Focus, ja zeker, maar denk ook aan de gouden driehoek: expressie, zoeken/vinden en samen met anderen. Gebrek aan focus is minder erg dan gebrek aan meerwaarde. Focus staat niet à priori gelijk aan meerwaarde.

Nog even degeneraliseren: of kwaliteit van informatie wel of niet belangrijk is, is erg afhankelijk van de gekozen focus en doelgroep. Als mijn bank een ‘beleggingsTube’ inricht vind ik het misschien wel fijn dat niet iedereen daar zomaar content aan toe kan voegen.

Het goede leven is het leven in balans. Mooi dat dat in de Web 2.0 wereld niet anders is.

Ir. J.C. (Hans) Doeve
Management Consultant
Multimedia Skills
hans.doeve@multimediaskills.nl

Het zou wel eens leuk zijn tot 10 praktische tips te komen, een soort WEB 2.0.-handleiding.

Interessant artikel! Als 26-jarige ben ik deels opgegroeid met internet en computers. En ik heb de laatste jaren ook web 2.0 ontdekt, maar zelfs ik zie door de bomen het bos niet meer.

Ik ben werkzaam in een hogeschoolbibiotheek en probeer web 2.0 een beetje te integreren in mijn werkzaamheden, bv. door studenten op de functionaliteit van rss te wijzen (rss-feeds aanbieden binnen e-bronnen), zelf een biblioblog op te starten, … . Toch heb ik het gevoel dat we nog te weinig gebruik maken van alle mogelijkheden. Dat is omdat we eigenlijk zelf zoekende zijn in deze web 2.0 chaos. We moeten het eerste zelf uitzoeken en daarna er van gebruik gaan maken in onze dienstverlening naar studenten en docenten. Daarbij komt ook nog de onzekerheid dat de studenten er vast en zeker nog meer van weten dan wij. Daarnaast is het moeilijk om zo een snel medium als web 2.0 te integreren in het toch nog soms logge apparaat als een hogeschool. Een veel gehoorde opmerking gericht aan onze ICT-dienst is dat ze beter eens zouden kunnen zorgen dat alles goed werkt, in plaats van constant te vernieuwen. Het is dus een erg complex gebeuren om nieuwe (web 2.0)applicaties zo te implementeren dat ze hun doel niet voorbij schieten: een praktische meerwaarde bieden aan onze gebruikers. Toch is het soms frusterend om te werken met systemen die niet altijd de functionaliteit hebben die je zou willen als bibliotheek, terwijl je weet dat andere applicaties die functionaliteit wel bezitten. De tip: breng focus aan in je Web 2.0 project zal ik dus zeker onthouden!

Vr. Gr.,

BiebmiepLeen

sluit me helemaal aan bij je verhaal! Hoe vaak je de laatste tijd over longtail, web 2.0 en youtube hoort en iedereen hier hard achter aan gaat rennen is verbazingwekkend. Ontwikkelingen worden op kt vaak overschat en op lt onderschat.

gr.

Anne-Jaap Snijders
Voetbal International