Toegegeven, de laatste maanden heb ik er een beetje op gelet. Maar het verschijnsel blijft interessant genoeg. In willekeurige volgorde deel ik een aantal van de ervaringen met u. Televisieprogramma Goedemorgen Nederland zoekt reporters en vraagt zijn kijkers bijdragen in te zenden. Filmpjes van niveau worden in het ochtendprogramma uitgezonden.
Eind vorig jaar was Unilever zeepmerk Dove op zoek naar een nieuwe commercial. Dove vraagt aan willekeurige vrouwen (waarom eigenlijk alleen aan vrouwen?) een nieuwe reclameboodschap te maken. Het moet gaan over hun nieuw te lanceren product, en dan hebben we het over Dove Cream Oil Body Wash. Alleen al over de naam is een documentaire te maken, maar de inzenders moeten zich beperken tot een spot van 30 seconden.
Op 5 februari jongstleden plaatste de Volkskrant op de voorpagina een foto waarop te zien was hoe een lid van de Nationalistische Volks Beweging ‘Blood and Honour’ een op de grond liggende antidemonstrant van de Anti Fascistische Aktie met vuist en voet bewerkte. De foto was genomen door ‘een omstander’.
Op 8 februari jongstleden werd de Super Bowl gespeeld en uitgezonden. De Super Bowl is een verzameling van reclamespotjes die af en toe wordt onderbroken door een sportwedstrijd met een eivormige bal. Door de grote kijkdichtheid is de prijs van een reclameseconde de hoogste ter wereld: 86.000 dollar. Dat vraagt om een zorgvuldig spotje, zou je denken. Welnu dat klopt, het populairste filmpje dit jaar – alles wordt gemeten tenslotte – was een spotje van Doritos, gemaakt door een amateur. Het gerucht doet de ronde dat de kostprijs twaalf dollar bedroeg.
Is dit nu wat Time bedoelde met de behaagzieke cover ‘the person of the year is You’, daarmee doelend op de internettende burger? Ik denk het niet.
Het toont aan dat sommige gevestigde partijen ruw uit hun winterslaap worden gewekt en dat was nodig ook. Het dik declarerende reclamebureau moet opeens verantwoording afleggen over de uit het lood geslagen prijs voor een commercial.
Het toont aan dat het iets betekent dat miljoenen fotograferende burgers per definitie dichter op het nieuws zitten dan honderden nieuwsfotografen. Ze leveren het bewijs dat briljante ideeën zichtbaar kunnen worden gemaakt zonder brainstormsessies in een werkgroep met notulisten, creatieven, eindeloze cc-mails en doelstellingen.
Geen zorgen, een krant gevuld met louter stukjes van burgerjournalisten is oervervelend. Schrijven is een ambacht, net zoals fotograferen. Hetgeen niet wegneemt dat een enkele You verrassende bijdragen kan leveren. Een reclameblok met alleen maar Youtube-filmpjes is slaapverwekkend. Hetgeen niet betekent dat er wel degelijk opmerkelijk originele commercials worden gemaakt door You-regisseurs.
Ik moet denken aan het bijbelse beeld van de korenmaat. Als je een lamp ontsteekt en je zet hem op een bedekte plaats – onder een korenmaat bijvoorbeeld – dan zal niemand het licht zien. Plaats het licht dus op een kandelaar, opdat wie binnenkomt het licht moge zien.
Het internet is een verzameling van miljarden kandelaars en af en toe is er een briljante You die een prachtig flikkerend lichtje maakt. Iedereen kan het zien.
Deze column is eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.
Dries bultynck 
Eduard Blacquière 
Jip 
Frank Janssen 
Ger Nijkamp 
Joost, hoe verklaar je dan het succes van OhMyNews wanneer je stelt dat een krant gevuld met stukjes van burgerjournalisten oersaai is?
http://en.wikipedia.org/wiki/OhmyNews
Waarom zijn consumer generated content initiatieven populairder dan ooit? Omdat we eindelijk zelf kunnen creëren en deelnemen aan massmedia en nieuwsvergaring. Maar ook de consument haalt ergens z’n inspiratie vandaan. Namelijk van z’n favoriete merken. Want de progressieve marketeers snappen dat ze de consument een podium moeten geven om zo absolute brandloyalty af te dwingen. De consument is het merk geworden. (Just a penny for a thought)
Marketeers kunnen moeilijk op dat ene ‘flikkerende lichtje’ gaan zitten wachten. De essentie zit in het verschil tussen de uitersten; 12 dollar versus 3, 4 of zelfs 5 komma’s naar rechts.
Wij maken voor een regionale commerciële omroep vrijwel wekelijks commercials (voor lokale én landelijke adverteerders) voor een budget waarmee “gevestigde partijen” de post projectbegeleiding nog niet kunnen dekken.
Tussen een lucky YouTube of een Sony Bravia zit nog een hoop licht. Het leert ons het concept op het budget af te stemmen en niet andersom.
Een van de weinige voorbeelden van grote bedrijven die op strategisch niveau user generated content inzet is Procter en Gamble. Met hun connect + develop concept, waarbij ze input vragen van eindgebruikers, komt nu 35% procent van hun productinnovatie via ideën van eindgebruikers en is hun R&D productiviteit met 60% gestegen volgens een onderzoek van Harvard Business Review.
Erg knap dat ze als FMCG bedrijf een van de weinigen zijn die online media strategisch inzet en niet alleen als middel gebruikt.
het gaat er nog steeds niet om wat het kost maar wat het oplevert: lokale schaal kost lokaal geld, regionale schaal regionale munten en europese schaal dus europese euro’s. Het perfecte idee blijft het centrale probleem: dat deze commercials voor de “vakjury” opvallen is dus logisch tussen al dat andere materiaal in. Kernvraag blijft: hoe maak ik duidelijk hoe ik wil overkomen en hoe koop dat ik slim(mer) in – en dankzij internet is die laatste vraag veel diverser te beantwoorden. Rest de vraag wie wat en hoe brieft en beoordeelt voordat er on air/line gegaan wordt…
User Generated Advertising is niet meer dan een logisch vervolg op technische ontwikkelingen en dus het web2.0 concept. Alleen is dit een nieuwe insteek en gaat het uiteindelijk om geld, dus krijgen we weer heerlijke discussies over ieders belangen.
Zie ook het artikel wat ik hierover geschreven heb op marketingportaal.nl –
http://www.marketingportaal.nl/artikel/339/User-Generated-Advertising