Wanneer je naar de geschiedenis van het internet kijkt, dan lijkt het er op dat elke killer applicatie bijna altijd dezelfde evolutie doormaakt: Het begint als een platform, om geleidelijk aan de shift te maken naar een functionaliteit voor individuen. Na de website als centrum van innovatie is vandaag het individu waar rond merken en bedrijven ontwikkelen.
Laat me beginnen met enkele voorbeelden om dit te verduidelijken:
Online nieuws begon op een portal, migreerde vervolgens naar publisher websites en blogs, om vandaag terecht te komen in de tools die individuen inschakelen om nieuws uit verschillende bronnen te aggregeren (bvb. via RSSlezers) of te filteren (bvb. via Google of Technorati alerts).- Handige tooltjes zoals weer-updates, beurstickers, woordenboeken en vertaaltoepassingen maken eigenlijk dezelfde evolutie mee: Ooit vonden we ze in elkaars buurt terug op een portaalsite. Maar toen portaalsites de innovatietrein van nieuwe handige applicaties niet meer kon bijhouden, moesten we die in een tweede fase her en der op het internet (zoals Flickr, Del.icio.us of Last.fm). Vandaag zien we dat deze tooltjes ofwel deel gaan uitmaken van de browser – De Firefox-browser wordt niet voor niets een Zwitsers zakmes genoemd – ofwel in widgets voor op je desktop, ofwel om naar eigen smaak in je persoonlijke startpagina te integreren. Wie heeft de websites nog nodig als je de essentiële functionaliteit op jouw hoogst gepersonaliseerde desktop kan plaatsen?
Digitale kaarten vond je vroeger op kaartwebsites zoals Mappy of Routenet. Vandaag vind je Google maps als een gemakkelijke functionaliteit terug waarmee bloggers hun blogposts voorzien van geodata.- Voor video is de evolutie nog radicaler: wat ooit begon als de exclusieve content die terug te vinden was op de websites van een paar grote mediaspelers, komt nu op onze desktop via onze hoogst eigen combinatie van filtersystemen: blogposts of RSS feeds met embedded videoclips uit Youtube, Nieuwe aggregators zoals Joost of neave.tv, of gewoon via de immens populaire bittorrent clients.
Jobs moest je vroeger zoeken op jobsites. Vandaag krijg je ze op maat van jouw profiel in je mailbox via de notificatiesystemen van de betere vacature websites.
In de machtstrijd van de voorbije jaren tussen de grote spelers en de internet gebruiker, is de internetgebruiker als winnaar uit de bus gekomen. Developers en marketers zijn gaan erkennen dat het er niet meer op aan komt om de gebruiker naar de content of de applicatie te krijgen, maar om de content en de applicatie bij de gebruiker te krijgen. En dus zijn wij als marketers vandaag de dag al zielsgelukkig als we een plaatsje weten te veroveren in de controlekamers van waaruit hij het internet in zijn leven toe laat: zijn blogs, widgets, startpagina’s, IM clients en browsers.
Deze evolutie is zowel een bedreiging als een opportuniteit voor merken. Wanneer het internet steeds verder rond het individu gebouwd wordt, dan zit er voor merken niets anders op dan gewoon nuttig te worden. Dit is wat Russell Davies in een boeiende post “branded utility” noemt. Branded Utility is het marketen van een merk door middel van het aanbieden van tools en toepassingen die het leven een stukje aangenamer maken. Net zoals Michelin je in de offline wereld helpt om een goede maaltijd te vinden, zo helpt Flexa je om een verfkleur te kiezen die bij je past.
Eén van de grootste uitdagingen voor merken ligt dan ook in het bedenken van manieren om in de dagdagelijksheid van mensen het leven een stukje aangenamer te maken. 
In België is bvb. de Start-to-Run podcast – een podcast die je helpt om je conditie voorzichtig op te bouwen - een hype bij een doelgroep die voorheen nooit van podcasting gehoord had. En Nike helpt je op Run London om op te bouwen naar een Marathon en om inspiratie voor looproutes te vinden. Kortom: het internet bouwt zich steeds meer rond de mens en zijn leven… en niet omgekeerd.
Frank Janssen 
Caroline 
smash 
Berend 
Jelle Oskam 
[...] Frankwatchting een interessant stukje van web 2.0 naar mensen 2.0. De meeste webdiensten zijn gaan denken over toegevoegde waarde in het menselijk leven. Wat is dat in het geval van uw organisatiegeld bieden voor verricht werk)? Bent u al toe aan werknemers2.0? [...]
Dit lijkt me een goede waarneming, Tom.
Tegelijkertijd zie ik het zelfde verschijnsel ook nog vanuit een andere invalshoek. Wij (= Managizer) hebben onze dienstverlening volledig ontwikkeld vanuit het behoeftenpatroon en de belevingswereld van onze doelgroep (middle managers in bedrijven en organisaties) en wij gebruiken een internetsite/portal om onze dienstverlening naar de markt te brengen.
Nu merken wij dat onze zakelijke omgeving in de eerste plaats onze website ziet en daar vrij snel de conclusie aan verbindt dat wij een internetbedrijf (of erger nog, internetsite) zijn.
Misschien (en hopelijk) is het een kwestie van wennen.
[...] Frankwatching has posted an interesting article about the move from web 2.0 to humans 2.0 called Van Web 2.0 naar Mensen 2.0. (article in dutch) The article also refers to another interesting source: branded utility by Russell Davies. [...]
Interessant stuk, maar het mist wel enige nuance. Zo doet de volgende zin denken alsof het vroeger allemaal slechter was en anders bedoeld was:
“Eén van de grootste uitdagingen voor merken ligt dan ook in het bedenken van manieren om in de dagdagelijksheid van mensen het leven een stukje aangenamer te maken.”
Dit terwijl de portals van voorheen natuurlijk net zo goed als de systemen van nu tot doel hadden om het leven wat gemakkelijker te maken. De grap is: een service als de persoonlijke startpagina bij Google biedt in essentie gezien hetzelfde als wat “My Yahoo!” jaren terug al bood. Alleen kun je nu dankzij RSS makkelijker zelf bepalen wat je op je homepage zet, in plaats van dat je gebonden bent aan de informatie die geboden wordt.
Het gaat er dus niet alleen om iets te verzinnen dat het leven aangenamer wordt, maar ook dat de consument hier vervolgens voor kiest. Web 2.0 kan technisch heel leuk zijn, als geen consument weet wat je er op aanbiedt heb je nog niets.
“Eén van de grootste uitdagingen voor merken ligt dan ook in het bedenken van manieren om in de dagdagelijksheid van mensen het leven een stukje aangenamer te maken. “: dat was natuurlijk altijd al zo maar we konden met de groei van massacommunicatiemiddelen ook emotioneel waarde toevoegen. Met alle 1.0 en 2.0 middelen van vandaag lukt dat steeds minder, maar merken kunnen en zullen nog veel meer dan in het verleden door communicatie waarde toevoegen in het leven van mensen. (Daar zijn hele mooie boeken over geschreven ;) )
Over mensen 2.0: hoewel ik de term nergens meer tegenkwam zou ik m direct opzij willen schuiven. De menselijke soort, genetisch met al haar drijfveren is de afgelopen 5000 generaties precies niets veranderd. Wat wel verandert is het gedrag. De omgeving verandert immers ook. Misschien is gedrag 2.0 dan ook een betere term.
[...] Van Web 2.0 naar Mensen 2.0 [...]
Interessante gedachten, maar Web 2.0 zou meer moeten zijn dan alleen je ‘klanten’ helpen bij de keuze voor jouw product. Waar blijven de productmanagers die de nieuwe mogelijkheden inzetten om werkelijk met hun klant in gesprek te komen?
Ik denk dat de grootste uitdaging voor de merken ligt in het kunnen bereiken van de individu 2.0 met een relevante, persoonlijke en interessante toepassing. Aangenaam is een resultante daarvan. Aan kunnen sluiten op de beleving van de individu, passend in zijn activiteiten. Dat betekent heel heel veel voor merken, die tot op heden vooral mass marketing gericht waren.
@Kees:
Flexa verkoopt verf. En verf. En verf. Daar kan je heel veel beleving om heen creeeren. Met (zelfs eenvoudige) web 2.0 toepassingen eenvoud en gemak creeeren. Maar bottom line gaat het om de verkoop van verf. En er is niets mis met die focus en inzet van nieuwe toepassingen.