Sociale media - sociale redacteuren
27 april 2007 - 07:05
Tags: Blogging, Column, Intranet & Enterprise 2.0, Media, Web 2.0
Van wie is een verhaal, waar kan ik reageren en krijg ik ook een reactie terug? Factoren die het verschil maken tussen hoe redacteuren traditioneel bezig waren en hoe hun publiek meer en meer vindt dat ze nu bezig zouden moeten zijn. Socale media brengen ons sociale redacteuren.
• het schrijven van tekst en het afwerken van die tekst tot kopij die in productie genomen kan worden;
• het verwerven van beeldmateriaal en het aansturen van de vormgeving;
• het organiseren van het totale proces van idee tot publicatie
Bron: Handboek Redactie (Sdu uitgevers, 2005).       Â
Maar de media zijn in een hoog tempo aan het veranderen. Kranten, bladen, sites en andere publicaties zijn steeds meer tweerichtingsverkeer. Teksten verschijnen behalve in print ook online en de lezer (luisteraar, kijker etc.) is meer en meer op zoek naar contact. Media zijn socialer aan het worden, ontwikkelen zich van media naar social media.
Ik durf te beweren dat de attentiewaarde van publicaties waarop je niet kunt reageren een stuk lager ligt dan voor publicaties waarop dat wel kan. Nog even los van het feit dat lezers zich soms gewoon echt irriteren aan het feit dat ze niet kunt reageren of op een andere manier met de mensen achter een verhaal in contact kunnen komen.
De mens achter de redacteur gaat er toe doen en dat betekent dat het vak van de redacteur aan het veranderen is. De redacteur nieuwe stijl gaat als mens van vlees en bloed in dialoog met zijn publiek. Ik zie het al staan in het nieuwe functieprofiel: ‘het aangaan van een dialoog rondom de publicatie’.
Inmiddels zijn er voorbeelden te over als het gaat om deze nieuwe generatie redacteuren. Een freelance redacteur die een blog als thuisbasis gebruikt en zijn artikelen via een online service publiek maakt. Een freelance journalist en tekstschrijver die via een blog zijn expertise op het vlak van vormgeving, typografie en kunst etaleert. Een journalist en redacteur die schrijft op een blog bij een dagblad en op haar site een persoonlijke biografie heeft staan. Een adjunct hoofdredacteur 
van een dagblad die à titre personel op een blog de dialoog opzoekt. Verslaggevers van een tv-programma die bij reportages met hun e-mailadres in beeld komen en in een blog schrijven over het nieuws achter het nieuws.
De geest is uit de fles: de nieuwe sociale media brengen ons sociale redacteuren. En sociale redacteuren maken op hun beurt weer (nieuwe) sociale media. We leven in een interessante tijd.
Deze column is eveneens gepubliceerd op de site van communicatiebureau JCM Context.Â
3329x gelezen 7 reacties
27 april 2007 om 10:29
Frank, je verhaal klopt. Je kan het nog breder zien; sociale media vragen om sociale manager - jij bent immers ook manager van jouw site. Zie maar hoe Raymond en Femme, de oprichters van Hyves.nl en Tweakers.net, bij elk issue van belang op een snelle, adequate en besluitvaardige wijze de discussie met de gemeenschap aangaan. Ze dwingen hiermee respect af, voorkomen escalaties én zorgen voor een nog grotere ’sense of belonging’.
27 april 2007 om 10:41
Frank, een kleine kritische noot, want is die stelling dat reageren per definitie de attentiewaarde van een artikel verhoogt niet een beetje zwart-wit?
Wel of niet de mogelijkheid geven om te kunnen reageren is volgens mij vooral sterk afhankelijk van welke doelgroep je met een artikel wilt bereiken en wat het doel van het artikel zelf is.
Op http://www.marketingportaal.nl hebben we er bijvoorbeeld voor gekozen om geen reacties onder een artikel te plaatsen (reageren rechtstreeks naar de auteur kan wel). We willen namelijk met Marketingportaal korte, laagdrempelige en praktische artikelen bieden. Het is een kennisbank met als doel dat mensen even snel wat tips kunnen opzoeken voor het schrijven van een tekst of even snel willen nagaan hoe je ook alweer zo’n powerpoint sjabloon in elkaar kunt zetten. Op een hele lijst reacties onder een dergelijk artikel zitten deze mensen denk ik niet te wachten. Hetzelfde geldt volgens mij voor Wikipedia.
Ik moet daarbij ook kwijt dat veel reacties op sommige weblogs weinig toegevoegde waarde hebben. Soms vraag ik mij werkelijk af of deze mensen die reacties niet enkel uit verveling plaatsen…
Gelukkig maar dat Frankwatching daar nog altijd een goede uitzondering op is, want ik vind het fijn dat we hier wel reacties kunnen plaatsen :)
27 april 2007 om 11:22
@Pascal, het is grappig dat je denkt dat men daar niet op zit te wachten, terwijl ik geloof dat nuancering juist erg belangrijk is. En dat kan vaak enkel in een discussie. Vaak denk ik, zeker op marketing gebied: onzin. Dan is het goed als je ziet dat anderen dat ook al gedacht hebben en de auteur mee in discussie gaat.
Het is ook grappig om te zien hoe heel veel mensen (niet enkel jij, ik ken er veel) altijd zeggen dat op sommige (bekende) blogs de reacties geen toegevoegde waarde hebben en dat ze niet zo’n blog als Geenstijl willen worden (telegraaf is zelfde niveau vaak). Ik denk dat je gelukkig moet zijn als je zoveel bezoek hebt dat de discussie zo uit de hand loopt, en ik weet 100% zeker dat geen zakelijk blog (want daar hebben ze het dan vaak over) ooit dat niveau zalen halen.
27 april 2007 om 12:32
De geest is uit de fles: de nieuwe sociale media brengen ons sociale redacteuren. En sociale redacteuren maken op hun beurt weer (nieuwe) sociale media. En nieuwe sociale media creert weer een socialere mensheid? Zeker, ik heb er zin in!
27 april 2007 om 13:15
@Jan: Ik ook! Maar, een socialere mensheid, hopelijk niet alleen wanneer we verbinding/ontvangst hebben;-) Kan het zijn dat bedrijven en mensen zich steeds meer verschuilen a chter hun webidentiteit? Door bijvoorbeeld het telefonisch contact te beperken (kost teveel tijd) en in openbare ruimtes altijd met ipod/laptop in de weer te zijn zodat het ‘oorspronkelijke’ sociaal zijn minder kans krijgt?
27 april 2007 om 21:44
Als auteur van het Handboek redactie kan ik natuurlijk niet achter blijven. Ik zie nog een andere toepassingsrichting. In de boekenuitgeverijen bestaat de functie van acquirerend redacteur (altijd op zoek naar geschikte nieuwe auteurs en/of onderwerpen waarvan of waarover een boek uit te geven is). Ook deze redacteuren kunnen veel profijt hebben van web2.0. Door weblogs af te struinen hoef je geen proefhoofdstuk meer af te wachten of een expert ook een beetje kan schrijven. Door reacties op weblogs te lezen is ook al vooraf na te gaan hoe de lezers de schrijfproducten beoordelen. De marktkansen en de behoeften van lezers kun je daardoor ook sneller inschatten. En dan heb ik het nog niet eens over het actief speuren naar mensen in sociale netwerken en relatienetwerken. En een acquirerend redacteur die niet behendig genoeg is in Google en andere zoekmachines vist in toenemende mate achter het net.
Nog even terug naar de taken van de redacteur. Die moet volgens mij nog steeds slimme dingen doen rond het ‘organiseren van een publicatie’. Maar de internettechniek is veel toegankelijker geworden en vereist geen specialistische kennis meer (iedereen kan binnen een paar minuten een weblog starten). De verwerving van beeldmateriaal en vormgeving kan nog steeds een functie voor de redacteur zijn als je daar anderen voor inschakelt, maar kan ook eenvoudig in eigen hand gehouden worden. En het redigeren of (voor schrijvende redacteuren) zelf schrijven is een kwestie van doen. Voor redacteuren die zelf schrijven, fotograferen en opmaken is de hele organisatie van een publicatie dus in eigen hand te houden. Ehh, …da’s natuurlijk weer een stuk minder sociaal ;)
28 april 2007 om 11:42
De Telegraaf en SBS kondigden zojuist een nieuw netwerk aan voor lezers waarbij men zelf content kan insturen / plaatsen http://www.telegraaf.nl/uwtelegraaf/watuzegt/62655791/WUZ_gaat__crossmediaal_.html?p=30,1