nieuwe technologie brengt aardverschuivingen teweeg, Jan. Vragen, wensen die je hebt kun je pakken. Niks is meer onmogelijk. Je bereikt maximale efficientie in tijd omdat alles snel kan. Mijn winst: ik leef 3 dubbel zo lang omdat ik met technologie 19 x sneller mijn dingen doe en daarom nieuwe dingen kan beleven/zoeken. daardoor gaat tijd langzamer. tv heb ik al 5 jr niet meer= verspilling, ik wil wedden jij wel. Ik vind je artikel zwart, ik zie alleen kansen met nieuwe technologie.

@ Grace:
Zwart? Eigenlijk had het grijs moeten zijn. Maar dat werkt zo slecht, al die nuances. Het verschil tussen ons zit ‘m in zinsdelen als “alleen maar kansen”. Daar ben ik het dus niet mee eens.
Ook jij geeft weer voorbeelden van die effecten: doelmatigheidsdenken, tijdverdichting, “alles kan” en snel, sneller, snelst.
Ik zou graag de ‘waarom en met welk effect’vraag willen stellen: waarom is toenemende doelmatigheid in alle gevallen positief? Waarom moet je sneller? Het gaat niet om het afwijzen van technologie op zich, maar wel om het behouden van een kritische houding jegens de gevolgen. Vergis je niet; ook dit huis staat vol met vanalles en nog wat ICT-erigs. En als je mijn kennissen zou vragen mij te typeren, dan zullen maar heel weinigen me indelen in een groep ‘anti-ICT’, integendeel. ;-) Dat terzijde. Maar ik kan niet bepaald vrolijk worden van verhalen van (jonge) mensen met burnout, met ‘telephone anxiety’, bedenk ze maar. Wat mij betreft dus wel veel mogelijkheden, maar geen klakkeloos positieve houding.
TV = verspilling? Wat? Het apparaat of de bezigheid? Is lezen dan inmiddels ook tijdverspilling? En verbeelding? En contact tussen buurtgenoten in buurtwinkels-die-verdwijnen-ondermeer-omdat-de-supermarkten-het-doelmatiger-kunnen-regelen? Het klinkt hoogdravend. Zo bedoel ik het niet. Maar wel wil ik pleiten voor ‘de menselijke maat’. In de bijdrage van Jan Hut vond ik dat ook tot mijn vreugde terug.

jan, een kritische houding is ALTIJD goed. vooral een maatschappij kritische houding. door technologie krijg je de keuze: ik volg, ik ga sneller of ik doe niet mee. dit is van alle tijden, kijk maar naar de ind.revolutie uit de vorige eeuw. alles is een golfbeweging dus als dingen te snel gaan, info misbruikt wordt gaat er absoluut een anti-beweging ontstaan, ook dat is van alle tijden. dit neemt niet weg dat vooral deze eeuw je de instrumenten biedt om vol je fantasie los te laten gaan. het blijft dus niet bij science fiction films alleen, de tools ontstaan in real life, 2nd life whatever. van vermagering van (sociale) contacten is alleen sprake indien je voor een bepaald uitgangspunt kiest. Wil je een data alleen via internet omdat dat misschien veilig is en dus geen pijn, soi choose your own life. ga je voor real life, dan is dat ook jouw keuze. wil je beide, prima. persoonlijk kies ik voor real life en herken meteen de mensen die liever of alleen digitaal communiceren (in prive als op het werk, met name dit laatste). beiden vind ik prima, ik besef goed wat de min en plus punten zijn van beide. Je kunt kiezen voor snelheid maar ook voor een hold. Mensen die niet kunnen of willen kiezen en geleefd worden hebben hun probleem. Maar in tijd wordt deze altijd opgelost, ook dit is van alle tijden. Snelheid is heerlijk als je veel vragen, energie en creativiteit hebt. geen tijd om te vervelen. gezonde honger naar mogelijkheden die je eerst niet zag kun je niet veroordelen. ik wil sommige colleges in een digitale omgeving volgen. maar ik wil ook mijn medestudenten fysiek ontmoeten. Wil ik ze ook prive ontmoeten, dan heb ik keuze en dus meer uitdaging. Iemand die in real life contact zoekt heeft meer lef, gaat n.m.m. dus voor iemand die een @ of sms stuurt. Ik heb keuze. ik haal net zoveel bevrediging uit een sherlock holmes film als Bourne identity. Bij de laatste krijg ik echter meer inspiratie.

Nog even terugkomend op ‘het hebben van een keuze’. Grace kiest welbewust, maar dat kan helaas niet van iedereen worden gezegd. Een bekend fenomeen van digitale communicatie (e-mail, SMS) is dat het een alternatief is voor persoonlijk contact. De e-mail cultuur binnen (grote) organisaties is echt een probleem: is de e-mail verstuurd, dan wordt de ontvanger als ‘geïnformeerd’ beschouwd. Een schrikbarend hoog percentage van tienerliefdes wordt per SMS verbroken. Wel zo makkelijk als je de persoon in kwestie niet onder ogen hoeft te komen. Het is wat ik ‘afzendercommunicatie’ zou willen noemen, de weg van de minste weerstand. Ik wil niet zeggen dat we mensen de vrije keuze moeten ontnemen, maar ik vind het wel ontwikkelingen die tot nadenken stemmen.

@jan willem en grace
Zou dit niet zo’n onverwacht (en ongewenst?) effect kunnen zijn; in dit geval van email? Het gaat niet om de techniek, maar om de veranderingen in de sociale relaties. Blijkbaar worden die ‘dunner’ (weak ties). Maar dat leidt wel tot verschuivingen in de hele structuur. Versterkt deze wijze van communiceren bijvoorbeeld een toenemende ‘oppervlakkigheid’?
De achttienjarigen in mijn omgeving verbreken de relaties inderdaad op een heel andere manier dan wij ooit deden (en wij deden het ook weer anders dan de generaties voor ons). Wat mij daarin frappeert, is weer die doelmatigheid.

Overigens, Grace, “… iedereen date via een digitaal sociaal netwerk en dating sites …”: ‘iedereen’??? Er zijn grote groepen mensen die ‘niets met het Web hebben’. Dat wij het vanzelfsprekend achten dat dat wel zo is, betekent wel dat we digicentristisch gaan denken. Ik zie bergen mogelijkheden voor ict en digitale communicatie/informatievoorziening, maar blijf vinden dat je die moet benaderen vanuit dat ’sociale’ perspectief. Vergelijk het met wat ook wel ‘technology assessment’ wordt genoemd, maar dan de sociale veriant. Niet afknallen op voorhand, dus (liever niet zelfs), maar wel met Jan Willem ‘tot nadenken stemmen’.