Bas Haring hield in zijn Marketing3-sessie ‘De confrontatie! Bas Haring hekelt de prestatiegerichte wereld van reclame’ met een socratische dialoog de aanwezige marketers een spiegel voor. Door de juiste vragen te stellen probeerde hij ze aan het denken te zetten over waar ze nou mee bezig zijn.
Bas Haring begon met positieve associaties rondom marketing, maar gaandeweg bleek dat zijn associaties niet de positiefste waren. Zijn centrale vraag was dan ook: Zorgt marketing ervoor dat dingen beter worden of niet?
Via een eerste verhaal kwam hij tot de vraag of marketing niet een manier is om een bijzonder aantrekkelijke verpakking te produceren die verhult dat er eigenlijk geen inhoud in zit. Dit verhaal en bijbehorende metaforen leidden tot uitgebreide speculatie bij het publiek.
Een volgend verhaal leidde tot de vraag: Waarom koopt men spullen waar reclame voor gemaakt wordt, terwijl diezelfde reclame betaald wordt van het geld van de koper? Uit de discussie kwam de conclusie dat je niet betaalt voor een product, maar voor een illusie. En uiteindelijk ook de ethische vraag: Zijn merken verantwoordelijk als er slechte dingen gebeuren om dat merk heen?
Zijn stellingen konden op flink tegengas rekenen uit het publiek maar zeker niet op afwijzing. Marketeers van nu erkennen dat er inhoud geboden moet worden en dat er verantwoordelijkheid genomen moet worden. Tot op zekere hoogte komt dit omdat bedrijven van nu niet anders kunnen door de transparantie van het internet. Klanten van nu zijn mondiger en hebben veel macht terug gepakt.
Haring deed dit idee van het publiek af als een naïef utopische wereldvisie. Gespreksleider of niet, de positieve werking die het internet gehad heeft valt niet te ontkennen. Het internet roept daarbij ook bijzonder veel nieuwe vragen op, prima voer eigenlijk voor een filosoof als Haring.
Later hier op Frankwatching nog meer verslagen en reportages van Marketing3.
Drs.Dre 
Usedful 
Michel 
Mike van Hoenselaar 
Patty 
Een gevaar is dat kennisachterstand bij de consument, het publiek, gaat worden ingevuld door bedrijven, voordat die consument zich ueberhaupt realiseert dat ‘ie een kennisachterstand heeft. Transparantie is dan echt ‘zogenaamd’, en het enge is dat je je dat als consument nog niet eens realiseert.
Dan wordt de ‘beleving’ van een merk heel positief, omdat je zo “objectief en transparant” op de hoogte wordt gebracht, wat een fijn, eerlijke en open bedrijf! denk je dan, maar ondertussen is de reclame subtieler en invloedrijker dan ooit en dus helemáál niet transparant.
Inhoud is dan een ‘asset’ van een merk, en daarmee juist verpakking geworden.
De mondige klant roert dan vooral de mond over die mooie, eerlijke, transparante, inhoud biedende (en dus de moeite waard om spullen van te kopen) producent. Die daar soms nog zelf in gelooft ook ;) Maar om nu te zeggen dat je er ineens een heel andere keuze door maakt?
Laat ik het zo zeggen: welk bedrijf zal ooit transparant zijn over de redenen om hun product nu gewoon eens NIET te kopen. Of dat van de concurrent. Geen enkel. Want hun doel is niet: informeren, maar: spullen verkopen.
En daarom moeten we onafhankelijke journalistiek veel meer koesteren – maar dat is een andere discussie.
Er zijn genoeg bedrijven die transparant zeggen en aantonen dat je de producten van de concurrent niet moet kopen.
Belangrijk voor een producent is dat zijn of haar product echt wat gaat tegemoet komen aan de wensen en verlangens van de consument. En internet is een heel mooi medium om nou eens echt te kijken waar consumenten behoefte aan hebben. Sla de sites er maar op na, de fora puilen uit met reviews, ervaringen etc.
Maar nochtans zie ik weinig producenten echt ‘iets’ doen met deze gegevens.
Oke, er wordt meer emotie in een nieuw of bestaand product gestopt ipv slechts ratio. Maar is emotie de enige grote motivator voor het grote winkelende publiek?
@Marije: over die onafhankelijke journalistiek: dat is helemaal geen andere discussie, dat is een discussie die hier juist volledig aan raakt!
Co-creatie en transparantie hebben pas echt waarde als zij door de consument (burger) worden geinitieerd. Alleen dan is het motief zuiver. Voor de daarvoor benodigde betrokkenheid zijn we vooralsnog aangewezen op de journalistiek van de ‘oude’ media, die juist nu haar waarde zo prominent kan bewijzen.
Sicco vraagt: Maar is emotie de enige grote motivator voor het grote winkelende publiek?
Lijkt mij wel. We hebben toch niets écht meer nodig?
@jan willem: je hebt volkomen gelijk – ik was niet helder in die zin dat ik denk dat het een vaststelling is dat de onafhankelijke pers nodig is én bedreigt wordt (en daarna kun je een nadere dicsussie voeren over wat onafhankelijke pers dan is en dat wordt een beetje offtopic want we hadden het hier over de intenties van marketeers en producenten).
bedreigt=bedreigd. oef!
@sicco: met “of de concurrent” bedoel ik dat je als bedrijf open en eerlijk zegt dat de concurrent een beter product heeft, natuurlijk..! volgens mij lees jij het anders. of is dat ironie ;) ?
Aan het eind heeft hij nog een aantal stellingen waar we niet aan toe kwamen opgenoemd. Heeft iemand die nog paraat?
@Marije
Nee, ik lees, of las het wel goed.
Maar nu ik nog eens de hele dag heb nagedacht…
Op zich zijn er best veel bedrijven die deze ondertoon gedeeltelijk voeren in hun marketing en communicatie.
Alleen nee, nooit zo direct. En meestal weer voor eigen gewin.
Goed, genoeg voor vandaag.
@Sicco en Marije: Ik herinner me uit mijn eigen verleden als afdelingsmanager in de retail dat wij regelmatig klanten verwezen naar een concurrent. Vice versa gebeurde dat net zo. Ik wist hun telefoonnummer zelfs uit mijn hoofd zo vaak belde ik met ze. Klanten reageerden altijd verbaasd en aangenaam verrast op deze onverwachte samenwerking. En, ja ze kwamen daardoor terug bij ons en zo onstond de klassieke win-win situatie, voor de klant en voor ons als leveranciers.