Daarin:

Een verbod op bepaalde content biedt niet méér bescherming dan het huidige systeem. Het leidt er simpelweg toe dat de content uit het directe zicht van de overheid en de branche raakt en in plaats daarvan in een ‘grijs’, oncontroleerbaar circuit beland. Alle content is immers wereldwijd beschikbaar en verkrijgbaar.

Aan alle kanten is het niet zo ernstig als de overheden het willen zien. Dit gaat dan wel dan wel over de ESRB maar PEGI zal dezelfde constatering binnenkort ook maken.

Als we dan toch met ontboezemingen bezig zijn ga ik nog even door. Een van de leukste online ervaringen uit de afgelopen maanden was toen ik bij de opening van een nieuwe kamer van mijn jongste zoon in Habbo hotel te gast was. De andere gasten (10-14 jaar) reageerden ongelooflijk verbaasd, hadden nog niet eerder meegemaakt dat er een vader op bezoek was. Ik was in no time geaccepteerd en had moeite om het kletstempo bij te houden. De sfeer was bijzonder sociaal, warm. En mijn zoon genoot meer dan ooit.

Een van mijn vervelendste online ervaringen had ook met Habbo te maken, dat was het moment in augustus vorige jaar dat zijn account gekraakt werd. Een klein drama maar de politieaangifte en het daaropvolgende onderzoek is ook een verhaal op zich. De onmacht van de maatschappij om met cybercrime om te gaan. Maar dat is zoals gezegd een verhaal op zich.

Games en de invloed hiervan op de samenleving (incl. contacten tussen verschillende nationaliteiten, culturen en generaties) lijkt me echt een fascinerend gebied voor verder onderzoek. Daarnaast is er (door de gamewereld zelf) nog veel zendingswerk te verrichten.

Afgelopen weekeinde waren we op een demonstratiedag in een ziekenhuis, waar de bezoekers (kinderen en volwassenen) een laparoscopische operatie op een pop konden uitvoeren. Ze moesten met chirurgische grijpertjes een erwt in een doosje doen terwijl ze hun eigen handelingen op een monitor konden volgen. Mijn kinderen deden dat in twintig seconden. De meeste volwassenen stuntelden minutenlang en bakten er niets van. Volgens de operatieassistent die het geheel begeleidde kwam dat door hetverschil in hand-oog-coordinatie, een functie die bij gamende kinderen veel beter ontwikkeld is dan bij (niet-gamende) volwassenen.

Ik heb eens materiaal hierover gezocht en ontdekt dat het Beth Israel Medical Center in NY een eigen game heeft ontwikkeld die chirurgen spelen alvorens een operatie uit te voeren. Ze maken daardoor 37 procent minder fouten…

Een voorbeeld van een misstand is onder andere die casus van Bosse (zie artikel). Op Wikipedia is te lezen dat ongeveer 2,3 miljoen mensen maandelijks Counter Strike spelen. Als één persoon een misstap maakt die toevallig dit spel speelde en de andere 2,3 miljoen spelers geen ellende veroorzaken lijkt het mij meer dan logisch dat een andere factor ten grondslag lag van dat drama dat zich in Duitsland afspeelde.

Bovendien, als je gewelddadige games wil verbieden, moet je dan ook rapnummers met gewelddadige teksten verbieden of films waar geweld in naar voren komt? Ik denk dat het aangeven van leeftijdsadviezen meer dan voldoende is. Ouders/verzorgers kunnen hun kinderen wel verbieden of ze bepaalde spellen wel of niet mogen spelen. Dat hoeft de wet niet voor ons te doen. En het zijn trouwens diezelfde ouders/verzorgers die bepalen of hun kinderen naar buiten moeten om te spelen. Het is zo gemakkelijk om games de schuld te geven, maar ouders/verzorgers zijn degenen die verantwoordelijkheid moeten gaan nemen voor hun eigen kinderen.

Waar ik ooit - lang geleden - mijn twijfels had, zijn ze inmiddels volledig verdwenen. En ja, misbruik is er ook. Maar zelfs daarvan kun je leren, als je eenmaal opgelicht bent ben je daarna een stuk alerter.

Vroeger speelde ik onder meer Stratego en Zeeslag. Precies, die spellen waarin ook met bommen wordt gewerkt. Ik geloof niet dat ik daardoor ontaard ben of mijn onschuld heb verloren. What’s new?

Extra ergenis: Jammer dat mensen die zelf niet kunnen inzien wat voor slecht onderbouwde statements en daden ze uitvoeren. Goh, waar zouden oorlogen nou van komen…

Zeker online gaming brengt veel sociale interactie mee. Ik heb zelf een hele tijd World of Warcraft gespeeld, tot ik er de tijd niet meer voor had. Maar heb je wel eens geprobeerd om ELKE AVOND een team op te bouwen van 40 man en coordineren. Het grappige was dat ik op dit gebied soms zag, dat een kind van 15 een groep van 40 man (warvan vaak meer dan de helft boven de 20 was) beter kon coordineren dan een man van 40. Nu is dat geen voorbeeld van een echt geweldadig spel.
Maar ik heb het zelfde gezien in Counterstrike, Quake, Doom en Halo. Allemaal spellen waar het doden van tegenspelers (en het beschermen van medespelers) central staat.
Ikzelf en mijn team genoten zagen het niet anders dan een potje voetbal. Je schakelt je tegenstanders uit, door taktisch spel of een overtreding (lees: het neerschieten van de tegenspeler).
Daarnaast heb ik het gevoel dat de meeste kinderen niet zo achterlijk zijn als de ouders denken en dat ze in de regel een behoorlijk gevoel hebben voor realiteit en goed of fout.
Ik heb nog geen kinderen, maar ik weet zeker dat ik ze zal aanmoedigen om in team verbanden te werken, hetzij in (gewelddadige) games of sport.
Bottom line: Gamen is in welke vorm dan ook 100% beter dan tekenfilms kijken.

Als ik nu om me heen kijk is veelal volgebouwd met huizen, pakeerplaatsen of hondenveldjes.

Games geven ook kinderen die niet zo gemakkelijk met mensen om kunnen gaan, meer mogelijkheid om met andere in contact te komen.

Sociaal is gamen erg goed, en het is beter dan je kind de hele dag achter de tv te zetten.

Wat het artikel betreft. Helemaal mee eens. Ik heb hier al eerder wat over gelezen meer dan 1 jaar geleden in Times.
Ook daar werd een voorbeeld gegeven van de kritiek die er was omtrent de komst van de boekdrukkunst. Nieuwe ontwikkelingen vinden nou eenmaal weerstand bij de ”oude” en niet ervaren mensen.