Geheugensteuntjes
12 April 2008 - 13:39
Tags: Column
Wat doet de technologie met het geheugen van de mens? Hoe is het straks gesteld met al die mensen die jarenlang hun hele ziel en zaligheid leggen in het gebruik van internet, pda’s en navigatiesystemen? Hoe is het met de werking van hun geheugen als ze straks 60 zijn? Is de werking van een geheugen dat tientallen jaren gebruik maakt van technologische hulpmiddelen wezenlijk anders dan het geheugen van de zestigers van vandaag? Een paar waarnemingen.
Het massale gebruik van navigatiesystemen leidt ertoe dat het vermogen van de mens om kaart te lezen bij grote bevolkingsgroepen afsterft. Afgelopen zomer kwam er een aantal pechgevallen binnen bij de ANWB-Wegenwacht omdat het navigatiesysteem het had begeven; bestuurders wisten zich geen raad meer, gezinnen waren gedesoriënteerd. Toen werd de ANWB maar gebeld.
Ook zoiets. De ANWB werd gebeld. Omdat het nummer in de mobiele telefoon staat. De reactie wordt een primaire; ik heb het nummer, dus ik bel het. De ANWB geeft vervolgens het advies een wegenkaart te kopen, bij het benzinestation, en te vragen aan de pompbediende om een kruisje te zetten waar de familie zich bevindt. De verdwaalden hadden het zelf kunnen bedenken maar ze deden het niet.
Een andere waarneming. Sinds een aantal weken verstuurt Hyves berichtjes over de naderende verjaardagen van je vrienden. Zelf kreeg ik drie dagen van tevoren een berichtje over de komende verjaardag van mijn dochter, ook een Hyves-kennis van me. Verjaardagen onthouden is dus ook een onnodig beslag op je geheugen geworden. Er zijn bloemendiensten op het internet waar je je trouwdag kunt opgeven; ieder jaar wordt automatisch een bosje rozen afgeleverd, op de bewuste ochtend. Gemak siert de mens. Laten we het niet hebben over de verschraling van de attenties. De stakker die automatisch een bos rozen op zijn trouwdag laat bezorgen is emotioneel toe aan stervensbegeleiding.
Laten we het wel hebben over de aangeboden luiheid. We hoeven geen kaart meer te lezen, geen verjaardag meer te onthouden, geen rijmwoord meer te bedenken en geen telefoonnummer meer uit ons hoofd te leren. Kinderen krijgen nauwelijks les in hoofdrekenen, ze krijgen les in het bedienen van een rekenmachine.
Tegelijkertijd zijn er allerlei apparaatjes op de markt, omdat de mens grote baat zou hebben bij Brain Training. De Japanse dr. Kawashima spint garen bij de ontstane werkloosheid van de hersencellen, en probeert het geheel weer in beweging te krijgen door spelletjes en boekjes op de markt te brengen zoals Train your Brain: 60 Days to a Better Brain. Grote volksstammen gebruiken overdag de navigatiesystemen en ’s avonds moeten ze bijtrainen met de trucjes van dr. Kawashima. Overdag hamburgers, ’s avonds worteltjes.
Gelukkig hebben wij Douwe Draaisma. Hij weet heel veel van het geheugen, en schrijft er mooi over, getuige ook zijn laatste boek De heimweefabriek. Draaisma bestrijdt dat de boekjes van Kawashima de werking van het geheugen verbeteren. ‘Als je dat gelooft, denk je waarschijnlijk ook dat je door een rollator beter leert lopen’. Draaisma bestrijdt het nut van de fast-memory programmaatjes.
Doe het anders, denk ik dan. Maak elke dag één foto. Bekijk deze niet meer, sla hem wel goed op. En in het midden van het volgend jaar stuur je 365 foto’s naar een fotoalbummaker via het internet. Als je het boek terugkrijgt, begint het pas. Vertel het verhaal van het jaar, van beeld naar beeld, van dag naar dag. Dan ontstaan er associatienetwerken, met de foto’s als tentstokken (het beeld is afkomstig van Gerrit Krol). Die netwerken zijn de duurzame bouwstenen van je geheugen, het zijn de bewaarders van een enorme hoeveelheid feiten.
Het kan ook met één zin per dag. Pak een uitspraak, iets wat je hoorde of las, en stuur deze als een mailtje naar jezelf, naar een adres wat je alleen maar hiervoor gebruikt. Na een jaar heb je 365 zinnen, als het goed is. Lees dit na een tijdje, en probeer je te herinneren waarom die zin het podium gehaald heeft.
Het is dus niet alleen maar kommer en kwel met het gebruik van technologie, zolang je het maar inzet om meer te associëren, om jezelf voortdurend uit te dagen verbindingen te leggen. One picture a day keeps doctor Kawashima away.
Joost Steins Bisschop is ondernemer en senior consultant bij internet adviesbureau Jungle Rating. Deze column is eveneens (op 12 april 2008) gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.
1576x gelezen 5 reacties





12 April 2008 om 18:55
Leuk & inspirerend stukje!
14 April 2008 om 09:37
Leuk stukje en inderdaad handig al die gadgets van tegenwoordig, ik gebruik ze ook graag, maar zelf na blijven denken of TomTom je wel de goede kant op stuurt kan ook geen kwaad.
Het blijft ernstig om te zien hoe iedereen bij de meest eenvoudige berekeningen al naar een calculator grijpt…
18 April 2008 om 10:53
Leuke waarnemingen. Er zitten naar mijn mening echter 2 kanten aan:
1. We worden inderdaad afhankelijk van bijv. een Navigatiesysteem en een Hyves om respectievelijk onze kaartleeskunde of het onthouden van verjaardagen te vervangen, wat we overigens ook al sinds jaren kunnen via de kalender op onze wc! Dus wat mij betreft weinig verschil.
2. Door gebruik te maken van deze nieuwe technoligieën leren we wel om te gaan met deze apparaten of technologie. Dit is ook lang niet voor iedereen zomaar weggelegd en het voegt ook iets toe aan de ontwikkeling van een persoon.
Dus waar men op het ene gebied wat inlevert, daar ontwikkeld het zich weer op een ander gebied.
18 April 2008 om 10:56
Het kan zijn dat ik nu 2 maal hetzelfde verhaal vertel maar het lijkt er op dat mijn eerst geplaatste reactie verdwenen is in thin air.
Punt dat ik wilde maken is dat mensen in principe zelf bepalen hoe dom ze worden, iedereen heeft zelf in de hand hoe afhankelijk die wordt van hulpmiddelen en of die hulpmiddelen essentieel worden.
In een vreemd land is de tomtom erg handig maar niet onfeilbaar. Op de rondweg van Antwerpen geeft hij me precies aan wanneer ik op moet gaan letten of moet wisselen van baan, fantastisch. In het centrum van Blankenberge kijk ik echter wel even uit met wat die tomtom zegt voordat ik een eenrichtingsweg van de verkeerde kant benader.
Je moet er toch niet aan denken dat je een ongeluk krijgt doordat iemand uitgaat van de tomtom? Dat zo’n iemand dus zijn eigen verantwoordelijkheid niet meer neemt maar die uit handen geeft aan een hulpmiddel?
Soms moet ik berekeningen maken. Mijzelf kennende weet ik dat een fout er om 5 uur ’s middags na een dag druk in de weer te zijn geweest er nogal makkelijk insluipt. Ik grijp naar mijn calculator. Wanneer ik scherper van geest ben ben ik te lui om de calculator te pakken en reken ik de dingen voor zover mogelijk uit in mijn hoofd. Ik pas er wel voor op te snel naar hulpmiddelen te grijpen, ik stomp liever niet af.
Grootste boosdoener waardoor mensen zich zelf dom maken is de televisie. Steeds minder kijk ik naar dit medium en dat bevalt mij steeds beter. Wat mij opvalt is namelijk hoe mensen uitgaan van wat men op tv heeft gezien. Op het internet wordt men gedwongen informatie op waarde in te schatten. (Ik besef dat ik aannames maak zonder dat hiervoor bewijs is)
In plaats van naar de tv kijken verveel ik mij tegenwoordig gewoon. Bevordert de creativiteit.
19 April 2008 om 20:40
Als je met z’n allen hetzelfde moet leren,
zorg dan dat je samen een mindmap maakt.
Samenvattingen delen gaat superhandig
met social software: klaar in een kwart van de tijd.
Het leren daarna gaat sneller, beweert mijn groep 8.
En dr Kawashima: handig als je je tafeldiploma moet halen.