“Ad duo festinans neutrum bene peregeris” is een spreuk die wordt toegeschreven aan Publilius Syrus, de vrijgelaten slaaf die Gaius Julius Caesar ooit persoonlijk uitriep tot winnaar van het toenmalige “Rome’s Got Talent”.
De Latin Library betwijfelt of “ad duo huppeldepup” uit Syrus’ koker komt, maar dat maakt het aforisme niet minder to-the-point. Immers, “twee dingen tegelijk doen betekent vaak dat er van allebei minder terechtkomt, dan wanneer we de moeite hadden genomen om er ook eens onverdeelde aandacht aan te besteden”. Ongeveer zo moet het beknopte Latijnse zinnetje worden geïnterpreteerd, ervan uitgaande dat multitasken ook handige kanten heeft, en dat we er tegenwoordig eenvoudigweg niet aan ontkomen.
Linda Stone (foto rechts), die bij Microsoft Research indertijd de Virtual Worlds Group oprichtte en beschermvrouwe is van hoe we omgaan met “Aandacht, de belangrijkste tool van de Menselijke Geest”, vindt het net als ik onze eigen verantwoordelijkheid om bewust om te gaan met de aantrekkingskracht van wat ze “Continuous Partial Attention & Friendship” noemt. Onstuitbaar van hot naar haar vliegen, wordt vaak verward met “flow” en gezien als teken van productiviteit. Maar veel meer dan goedkoop kicken, laten zien hoe hip je bent en over hoeveel oppervlakkige daadkracht je beschikt, is het meestal niet. Het valt op dat velen hier de laatste tijd op inhaken en tegen ageren. Hopelijk bevinden we ons inderdaad rond een omslagpunt in de appreciatie van “Continuous Partial Attention & Friendship”, een elegante term voor “digitale ADHD” (Attention Deficit/Hyperactivity Disorder).
Overmatig multitasken stompt af en maakt je gek
In bondig Engels tooide de genoemde spreuk afgelopen november Walter Kirns artikel “The Autumn of the Multitaskers” in het Amerikaanse maandblad The Atlantic. Het inleidinkje zegt genoeg:
“Neuroscience is confirming what we all suspect: Multitasking is dumbing us down and driving us crazy. One man’s odyssey through the nightmare of infinite connectivity.”
Weet u het nog, zo eindigt Kirn zijn stuk, Microsoft placht ons de vraag te stellen: “Where do you want to go today?”. Walter Kirn weet het wel:
“Now that I no longer confuse freedom with speed, convenience, and mobility, my answer would be: AWAY. JUST AWAY. Someplace where I can think.”
Ruim een half jaar na Kirn gooide Nicholas Carr, eveneens in The Atlantic, koren op de molen van de anti-multitasking-lobby met de verontrustende waarneming dat zijn geest(kracht) was veranderd:
“I’m not thinking the way I used to think. I can feel it most strongly when I’m reading. […] I feel as if I’m always dragging my wayward brain back to the text. The deep reading that used to come naturally has become a struggle.”
Dergelijke verzuchtingen winnen de laatste tijd aan aantal en gewicht, zoals de boodschap van het laatste boek van Maggie Jackson (foto rechts): “Distracted: The Erosion of Attention and the Coming Dark Age”.
Een “Dark Age” is nakende, omdat aandachtserosie (gemiddeld!) vooral de pest is voor de jeugd, die bijna niet meer is op te voeden in de richting van onverdeelde aandacht of wat daar ook maar enigszins op lijkt. Met dat gegeven heeft Mark Bauerlein het helemaal gehad. Op de cover van zijn laatste pennenvrucht sneert hij: “The Dumbest Generation: How the Digital Age Stupefies Young Americans and Jeopardizes Our Future (Or, Don’t Trust Anyone Under 30)”.
Waarschijnlijk onder meer om te bewijzen dat wie de titel van een contemporain Amerikaans boek kent, eigenlijk ook al de inhoud heeft gelezen. Een parallel hiermee en tegelijkertijd een tegenwicht is de commotie rond het competentiegerichte leren, waar het weldenkende deel van de Nederlandse jeugd zich tegen afzet: vanwege de chaos en omdat er te weinig ouderwets wordt geleerd, begeleid en getoetst. Op zo’n staaltje van het nemen van eigen verantwoordelijkheid mogen we trots zijn, maar zulke noodkreten om onverdeelde aandacht en om alsjeblieft bij de les gehouden te worden zijn wel alarmerend indicatief voor hoe zeer “Continuous Partial Attention” en hoe weinig echte betrokkenheid tegenwoordig kennelijk de normaalste zaak van de wereld worden gevonden.
Information Overload Research Group
De aandacht die onder meer Syrus, Stone, Kirn, Carr, Jackson, Bauerlein, Nederlandse voortgezet-onderwijs-leerlingen en niet te vergeten Nobelprijswinnares Doris Lessing allemaal “ineens” aan het onderwerp geven, is een teken aan de wand. Een beetje hulp kan geen kwaad. In de bedrijfssfeer wordt daarmee nu ernst gemaakt, getuige onder meer de oprichting medio juli van de IORG, de Information Overload Research Group, een gebeurtenis die Maggie Jackson luister bijzette met de signering van haar nieuwe boek “Distracted”. Het is de hoogste tijd en de IORG is dan ook niet zo maar uit de lucht komen vallen. Op de website van de Universiteit van Haifa waren de leden al langer actief als de “Infomania Solutions Workgroup“.
Webdolheid kost klauwen met geld
Het lijkt voor de hand te liggen dat de IORG, bestaande uit 21 mensen van Basex, ClearContext, Google, IBM, Intel, Microsoft, Morgan Stanley, Outsource Marketing, vier Amerikaanse universiteiten en de Universiteit van Haifa, om te beginnen maar eens even focust op zo’n nieuwe schaal.
De extra webdolheid door diensten als 8hands Mobile heeft namelijk de twijfelachtige potentie om de 650 miljard dollar productiviteitsderving, die Basex ten gevolge van gefragmenteerde aandacht en informatieoverlast voor het Amerikaanse bedrijfsleven op jaarbasis becijfert, in de schaduw te stellen.
Nieuwe SEO-uitdaging
Volgens mij moet met het nieuwe Microsoft BrowseRank, concurrent van PageRank en TrustRank, een kostencalculatie kunnen worden ontwikkeld van wat een bepaalde mate van webdolheid eigenlijk aanricht. Dat zou een waardevolle nieuwe SEO-toepassing zijn. Mobieltjes met 8hands Mobile en vergelijkbare applicaties zouden bij alle bedrijfspoorten van overheidswege verplicht moeten worden ingenomen. Bij wijze van bedrijfsuitje kan dan misschien eens in de zoveel tijd als tegenprestatie zo’n hippe Twitnick worden georganiseerd.
Long Tail-pap klontert en telt weinig krenten
Van aandacht, digitale ADHD, informatieoverlast, productiviteitsderving, 8hands Mobile en SEO is het tot besluit maar een kleine stap naar de Long Tail zelf. Ook de opvatting daarover is de afgelopen tijd in een ander vaarwater geraakt en het naïeve optimisme over het bij elkaar brengen van vraag een aanbod heeft een behoorlijke knauw gekregen. Kort gezegd blijkt de Long Tail-pap te klonteren, en telt ze minder krenten dan gedacht: in economie en wetenschap. Lees het artikel “Should You Invest in the Long Tail” van Anita Elberse in Harvard Business Review, of in elk geval wat Chris Anderson er over zegt. En kan het economische perspectief u niet boeien, probeer dan “Great Minds Think (Too Much) Alike” in The Economist. In beide gevallen gaat het om een SEO-uitdaging par excellence en om een fundamenteel issue inzake de mestkarren met informatie-overlast. Als we niet oppassen, worden die binnenkort getrokken door platforms als 8hands Mobile met als gevolg dat digitale ADHD ons leven nog verder zal ruïneren en de economische productiviteit nog verder te gronde zal richten.
Jaap Bloem is senior-consultant bij ViNT (Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie), het onderzoeksinstituut van Sogeti Group en co-auteur van het boek ‘Me the Media‘, een boek over de revolutie in media.
Steven Randal 
Karin 
Erik van Cuyk 
Frank Heesen 
Stan Lenssen 
Sorry, maar wat een draak van een stuk. Onduidelijke titel, nog onduidelijkere inleiding met nauwelijks geslaagd grapje. Pas in de DERTIENDE alinea kom je met 8hands Mobile op de proppen, tegen die tijd was ik de interesse al lang en zeer zeer breed verloren. Los nog van het taalgebruik, dat ik eerder bij een suffe oude krant vind passen dan bij een posting op Frankwatching. Nogmaals, sorry, maar met de aandachtserosie die blijkbaar ook bij mij de kop opsteekt, kan ik hier niets mee.
Leuke reactie Michel. Dank je wel.
Misschien gewoon eens 2x lezen en op je in laten werken. Initiële irritatie ventileren is ook weer zo’n digitaal ADHD-kenmerk.
Mooi dat je in elk geval de 13de alinea gehaald hebt. Hulde.
Leuk stuk! en wat me vooral aanspreekt is, eh… wat wilde ik ook alweer zeggen?
Is het lezen en herlezen waard! Tx
Fantastisch artikel! Lezen, lezen en nog eens lezen. Tot je er iets van begrijpt. Vervolgens dan maar hopen dat je er misschien ook nog iets van opgestoken hebt. Ik vermoed dat De Denker niet zomaar een illustratie is. Purebladvulling.nl.
@Jaap
Ik geef eerlijk mijn mening en onderbouw die mening ook, ik mag toch aannemen dat je niet alleen lof-uitingen verwacht? Het bieden van een reactie-mogelijkheid direct onder een stuk nodigt overigens ook uit tot direct reageren, dat de irritatie in die reactie merkbaar was is dus helemaal niet zo vreemd en heeft met digitale ADHD niets te maken. Voor reacties die echt onder de noemer digitale ADHD vallen adviseer ik je eens op sites als FOK! of GeenStijl te kijken.
Het feit dat je je titel begint met iets waar je pas in de dertiende alinea op terugkomt is gewoon niet goed. Het verwart mensen, en daardoor nemen ze je boodschap minder goed op, of zelfs helemaal niet. Waar je zou verwachten dat het stuk over 8hands Mobile gaat en in het verlengde daarvan over webdolheid, besteed je welgeteld twee zinnen aan 8hands Mobile, ga je heel uitgebreid in op webdolheid en leg je op het laatst een voor mij onlogische link naar The Long Tail.
Om dan nog even naar 8hands Mobile terug te keren, zo’n applicatie heeft naar mijn mening niets met webdolheid te maken, maar met keuze. Het verplicht je niet om alle toepassingen te gebruiken, het is een tool om de voor jou relevante informatie te filteren en weer te geven. Een haast logische ontwikkeling, en volgens mij juist een manier om webdolheid tegen te gaan.
Jaap zei: “Het feit dat je je titel begint met iets waar je pas in de dertiende alinea op terugkomt is gewoon niet goed. Het verwart mensen, en daardoor nemen ze je boodschap minder goed op, of zelfs helemaal niet.”
Dat heeft Jaap zeer mooi verwoord, dat is inderdaad het gevoel dat ik overhoud na het artikel (een eerste maal!) te lezen. In de helft van het artikel had ik zoiets van “Waar gaan we eigenlijk naartoe?”.
En dan ga ik het artikel nu even opnieuw lezen, want het ziet er best wel interessant uit :)
Cheers,
Jeroen.
Oei, het was dus Michel die het had gezegd en niet Jaap (de auteur van het artikel). Excuses.
Ik kwam tot de helft en toen was de kop nog niet waargemaakt. Jammer, het was zo’n intrigerende kop. Les 1 op de school voor journalistiek: het nieuws moet in de eerste alinea staan, anders raak je je lezer kwijt. En dat was al zo ver voor er internet was en het concentratievermogen van ‘de lezer’ down the drain ging.
Ook interessant in dit kader:
http://www.guardian.co.uk/media/2008/jan/27/internet.pressandpublishing
Met name de laatste drie alinea’s
Interessant stuk inderdaad. Vooral: “[..]the web is having a profound impact on how we conceptualise, seek, evaluate and use information”.
Dat is volgens mij precies de kern van het hele verhaal. We hebben hier te maken met het meest krachtige communicatie instrument aller tijden, nog nooit was er zo ontzettend veel informatie voorhanden en nog nooit konden we er zo makkelijk over beschikken. Het is niet zo heel raar dat dat invloed heeft op hoe we informatie gebruiken, hoe we die vinden, selecteren etc.
Het is moeilijk om te voorspellen hoe dit in de toekomst zal gaan. Het kan zijn dat we (en dan vooral jongeren, die eigenlijk niets anders kennen) op dit moment in een fase zitten waarbij we moeite hebben met het filteren van zoveel informatie en met onverdeelde aandacht de voor ons nuttige informatie gebruiken. Misschien corrigeert dat zich later, en wordt er een betere balans gevonden tussen het snel selecteren van de juiste informatie, en grondig opnemen van die informatie.
Hulde Michel,
indeed wat een onsamenhangende B***it. Echt komkommertijd, is Frank op vakantie(en verdient)?!
Peter
Het verheugt me immens om inderdaad op een bewust gekozen en enigszins archaïsche wijze de vorm en inhoud van mijn boodschap op elkaar te hebben laten aansluiten. Spanningsboog lang, intermezzi, veel verwijzing naar andere stukken, de titel pas erg laat duidelijk en dan . . . wat wil die duidelijkheid eigenlijk zeggen? Hee, nou moeten we toch wel heel erg diep nadenken. En het is zo warm!
Maar wat er allemaal wordt aangevoerd, is elke keer een variatie op en een bijdrage tot het echte onderliggende thema: digitale ADHD is absoluut geen zege. En dat horen we de laatste tijd steeds vaker. Terwijl anderzijds kennelijk ook “Wachten weer leuk wordt” (man, man waar gaaaaaat het over???) en de Twitnicks een aandacht krijgen die ze niet verdienen (laatst een fors item op de autobus-teevee in de Veolia-lijnen - ik schrok me dood!).
Wat ik waarneem, is dat er alom — maar nog niet genoeg in NL — een zware bezinning plaatsvindt op digitale ADHD en dat de vele keerzijden aan de kaak worden gesteld, zonder dat het nog enig debat toelaat.
Natuurlijk heeft Michel gelijk, dat je dit op deze manier niet zou verwachten hier op de vrijplaats van de eFWee-community. Wist ook van tevoren dat het enigszins in het verkeerde keelgat zou schieten. Mission accomplished qua moi en dank voor alle overspannen reacties. Heerlijk om te lezen gewoon.
Van alle reacties die je hier nog had kunnen plaatsen, is dit misschien wel de slechtste, en ieder geval de meest ongeloofwaardige. Archaïsch? Jazeker. Bewust gekozen? Dat lijkt me sterk.
Als je bovendien zoals je zelf zegt dit artikel hebt geschreven met de intentie deze in het verkeerde keelgat te laten schieten, dan moet je je serieus gaan afvragen a) waarom je daar in godsnaam zo’n lap tekst voor nodig had, b) of je die tijd niet nuttiger had kunnen besteden en c) wat dit voor de geloofwaardigheid van jou als consultant en (co-)auteur betekent.
Je voegt op deze manier in ieder geval niet bepaald een stukje kwaliteits-content toe aan Frankwatching, en voor het feit dat je geniet van de irritatie van anderen moet je eigenlijk gewoon schamen.
Dank voor je stichtelijke woorden Michel.
Wat 8hands Mobile en vergelijkbaars betreft — daar had je het gisterenmorgen over — ben ik sterk gekant tegen zulke aggregatie op de mobiel. Iedereen moet het helemaal zelf weten, maar het hele modieuze scala van digitale ADHD-tools in soft- en hardware is een enorme aanslag op hoe mensen hun aandacht richten.
Een van de meest recente voorbeelden is 8hands Mobile: alles waar je normaal gesproken 8 handen (en dus 4 stel hersenen om het te verwerken) voor nodig zou hebben nu lekker op 1 schermpje en er vooral de godganse dag mee bezig zijn; als je ten minste niet ff tv kijkt om het wachten leuk te maken.
Divertimento is troef en da’s van alle tijden, want we willen het leuk hebben. Maar alleen maar leuk en afleiding en middelmaat en onzinnige “content” is het gewoon niet. Prodesse et delectare zei Horatius al: lering ende vermaak! Het is vooral ook een punt van aandacht voor ieder individueel om onze “gadgeteconomie” zinvol in te zetten. Om maatschappelijke en economische redenen, en dat bedoel ik niet prekerig.
Hear!
‘Het is vooral ook een punt van aandacht voor ieder individueel om onze “gadgeteconomie” zinvol in te zetten.’
Het alom bekende: ‘wees kritisch op wat je eet’.
Volkomen mee eens!
Feuerbach: “Der Mensch ist, was er ißt” ;) Dank je Jerome.
Dat digitale ADHD een aanslag is op hoe mensen hun aandacht richten kan ik nog met je eens zijn, al vind ik zelf dat het beter past om te zeggen dat het verandert hoe mensen met informatie omgaan. De veelheid aan bronnen (of eigenlijk de kracht die alle bronnen dankzij het internet hebben gekregen, en de ontwikkeling die ‘we’ als consument doormaken van simpele ontvanger tot zender van een hoop zin en onzin) zorgt er blijkbaar voor dat we het op dit moment moeilijk vinden om naast alle kwantitatieve aandacht ook voldoende kwalitatieve aandacht aan informatie te geven. Maar, nogmaals, misschien is dat wel een fase. Zo heel lang hebben we hier nog niet mee te maken.
Wat 8hands Mobile betreft, ik begrijp dus niet waarom je dat een ADHD-tool vindt. Het lijkt mij eerder een tool voortgekomen uit wat jij als digitale ADHD omschrijft, en da’s iets anders. Zo’n aggregator schept orde in de chaos en presenteert vele bronnen als één enkele bron, op basis van een regelset die wij bepalen. Eigenlijk niet heel anders dan de redactie van een dagblad dag in, dag uit voor ons doet, alleen hebben we daar veel minder invloed op. Dit alles doet 8hands Mobile overigens juist ZODAT je er niet de ‘godganse dag’ mee bezig hoeft te zijn.
Laat ik dan voor de tweede keer in één reactie afsluiten met iets waarin ik het met je eens ben (we komen nog eens ergens!), het is inderdaad aan ieder voor zich om de gadgeteconomie zinvol in te zetten. Maar los van het feit dat die gadgets juist voor een nieuw stuk economie zorgen (al dan niet ten koste van het oude), denk ik dat het merendeel van de mensen dit ook wel doet, of daar hard naartoe op weg is. Er is inmiddels gewoonweg enorm veel te lezen, zien, horen en te participeren. De één doet dat gematigd, de ander stort zich er vol in. De één doet dat kort, de ander wat langer. Maar het zijn juist tools als 8hands Mobile die orde proberen te scheppen in de chaos.
Dit zeg ik trouwens allemaal zonder dat ik ook maar langer dan 30 seconden naar 8hands Mobile heb gekeken; ik heb besloten m’n tijd te besteden aan m’n nieuwe boek. En ik gok dat alle 335 pagina’s er vanavond aan gaan.
Boek, papier, parbleu . . . ?! Man, ik dacht dat de Gutenberg Galaxy geïmplodeerd was.
Boeken lezen doe ik zelf eigenlijk nooit. Af en toe doorbladeren en dan seenitbeentheredonethat. Mijn Attention Deficit manifesteerde zich al heeeeel vroeg en ik houd niet van pillen — behalve vitamine-C1000 time-released ;)
Sorry dat ik je zo kwaad maakte met mijn ontboezeming over dat “8hands Mobile nieuw dieptepunt in webdolheid” deels ironie is. Dat is een stijl(figuur) met stijl, en geen geenstijl. Krijgt mijn digitale ADHD-punt eindelijk ook eens de onverdiende aandacht die het verdient.
Vind je overigens dat filmpje van die Twitnick met Rutger vs. Jolo niet lachen? Als De Rut aan komt lopen in het Vondelpark en dan zo badinerend introot dat sommige mensen wel eens op internet zitten en dat dat heel handig is — maar dat er een groep is die daardoor niet meer buitenkomt, en dat die nu in een “Twitnick” ziten. Meesterlijk gewoon.
Nog even op je vraag — een fundamentele — of ik mijn tijd niet beter had kunnen besteden? Absolument pas, want zoals ik Anneliesje de vorige keer al meldde in deze kolommen, ben ik bezig met een stuk proza dat over dit thema gaat, en deze “confrontaties” helpen me bijzonder. Beter dan al die “kudos”. Bahbah!
Tot besluit: wil je met ons delen welk boek je leest?
Ik bedoelde natuurlijk dat als je mensen wil irriteren, dat ook in minder woorden kan. En boeken lees ik vooral om te ontspannen, ik moet je dan ook teleurstellen: ik lees doodgewoon de nieuwe John Grisham. In de Nederlandse vertaling nog wel ;)
Een mooie boek jongens is toch weer ‘Computers as theater’ van Brenda Laurel. Ze zette haar vingers op zere plekken al vroeg.
Wat ik persoonlijk erg leuk vond is een paar artikel op Gamasutra rondom het thema ‘ Funativity quotient’ (waarom spelen we spelletjes eigenlijk?) Oud maar nog steeds te lezen op: http://www.gamasutra.com/features/20041110/falstein_01.shtml
Was voor mij toen een eye opener. Nu al wellicht gedateerd?
Technologie verandert de mens niet (of zeer zeer langzaam), maar hooguit zijn gedrag.
Wat mij betreft is het onderwerp hierboven gericht op gedragsaspecten, cognitieve aspecten en eventuele stornissen bij overgebruik van … gadgets! Zeer nuttig om reflectie en analyse te doen.
Maar waar gaat deze discussie nu over (doel>)? Dit begint mij weer te irriteren;-)
Het is aardig om de etymologie na te gaan van de woorden gadget (ca. 1850) en widget (ca. 1920, synoniem van gadget). Beide termen hebben tegenwoordig een prominente plek in de software, zie bijv. “Google Gadget Ventures”, waar het gaat om substantiële subsidie. In 1955 sprak de Amerikaanse bedrijfswetenschapper Paul Converse voor het eerst van een “gadgeteconomie”. Zoals ik het zie zal die gadgeteconomie de traditionele vormen van economie uiteindelijk “inpakken”. De “reality” zal definitief een “digiality” zijn: een nieuwe virtu-realiteit. Dat gaat gebeuren over de band van serious gaming. Kijk maar eens naar de rol van virtuele werelden in de Lifelike Experience die PLM 2.0 (of V6R2009) van Dassault Systèmes biedt. Da’s nog eens wat anders dan 2nd Life; da’s nog eens wat anders dan 8hands Mobile; da’s nog een wat anders dan “wachten wordt leuk”. De top manufacturing industries van de wereld gaan deze state-of-the-art Product LifeCycle portfolio, waar 10 jaar research in zit, gebruiken. Het is niet minder dan A-M-A-Z-I-N-G wat daar gebeurt. Doel, of liever onomkeerbare trend: “We Are The Gadgets, My Friend” (met dank aan Queen. De ontwikkeling van Champions naar Gadgets (smart avatars in an aware environment & the like) is geen slechte, want (software-)Gadgets zijn onsterfelijk.
Sociaal-psychologisch is dit na Horatius’ prodesse et delectare in de moderne tijd voorbereid en beschreven door Johan Huizinga, die in 1938 kwam met zijn wereldberoemde boek “Homo Ludens. Proeve eener bepaling van het spel-element der cultuur”. Ik kon zo gauw geen andere beknopte beschrijving vinden dan deze:
“A happier age than ours once made bold to call our species by the name of Homo Sapiens. In the course of time we have come to realize that we are not so reasonable after all as the Eighteenth Century, with its worship of reason and its naive optimism, thought us; hence modern fashion inclines to designate our species as Homo Faber: Man the Maker. But though faber may not be quite so dubious as sapiens it is, as a name specific of the human being, even less appropriate, seeing that many animals too are makers. There is a third function, however, applicable to both human and animal life, and just as important as reasoning and making - namely, playing. It seems to Huizinga that next to Homo Faber, and perhaps on the same level as Homo Sapiens, Homo Ludens, Man the Player, deserves a place in our nomenclature.”
Terug naar vandaag. Kijk en luister naar Raph Koster, Doug Thomas en Dave Elfving op de Supernova 2008: “All the World’s a Game”.
@Michel (make yourself known plz):
Over “nauwelijks geslaagd grapje” wilde ik je nog deze achtergrond geven:
“His mimes, in which he acted himself, had a great success in the provincial towns of Italy and at the games given by Caesar in 46 BC. Publilius was perhaps even more famous as an improviser, and received from Caesar himself the prize in a contest in which he vanquished all his competitors, including the celebrated Decimus Laberius.”
“Rome’s Got Talent” dus, maar het zou kunnen dat dit in jouw ogen niet zo’n leuke toespeling is.Ik zie ze wél voor me: het triumviraat van Smit-mans, La Paaij en die circus-dikkedeur. Plus hofmeester Joli(n)g.
[...] moe Steeds vaker worden er kanttekeningen gezet bij de overvloed van informatie die ons allen dankzij “web 2.0″ ten deel valt. [...]