De gemiddelde downloader is conservatief, laf, lui en kortzichtig
24 augustus 2008 - 07:00
Tags: Column, Markt, Media
Nog één keer Radiohead dan. Omdat het zo’n interessant experiment was. En omdat er weer meer bekendgemaakt werd (Wired, Economic Insight Issue 10 en Big Champagne). De zaak Radiohead is als volgt.
In oktober 2007 bracht de populaire Engelse rockgroep een nieuw album op de markt. Het bijzondere was dat het album werd gepubliceerd op de site van Radiohead zelf, en nog bijzonderder was dat het aan de nieuwsgierige luisteraar werd overgelaten wat hij ervoor wilde betalen. Niets betalen? Ook goed. Iets kopen voor nul pond is ook iets kopen.
Wat er gebeurde: na de opening van de site was de muziek - zo gaat dat nu eenmaal op het internet van hel en verdoemenis - binnen de kortste keren ook verkrijgbaar op de populaire downloadsites zoals The Pirate Bay en Mininova. Via dergelijke sites kun je muziek, boeken en films downloaden. Voor niets. Meestal anoniem en illegaal.
Hoe dan ook, het is nu bekend dat er tussen 20 oktober en 3 november vorig jaar meer dan twee miljoen albums hun weg vonden naar fans of mogelijke fans: de nieuwsgierigen. In november kabbelde het nog vrolijk door, zo’n vijftienduizend albums per dag.
Nog een feit: Radiohead is bezig aan een zeer succesvolle wereldtour. De eerste helft van dit jaar trad de groep op in Europa, ook in Amsterdam. De organisatie van het Lowlands festival - vorige week in Biddinghuizen - bood hen het dubbele van hun normale gage. Maar de heren wilden zeven dagen rust hebben voordat ze zouden afreizen naar de Verenigde Staten en Canada. In oktober gaan ze naar Japan. Op eBay worden kaarten voor deze concerten geveild voor tussen de honderd en tweehonderd dollar per stuk. Het gaat heel goed met Radiohead.
‘Iedere onbetaalde download is diefstal’
‘Een illegale download is verloren omzet’
Wakker worden! Beide bovenstaande opmerkingen zijn hopeloos verouderd. Er is een heel nieuw spel op de wagen. Het gaat al lang niet meer om omzet die je via het internet of de winkels verkrijgt. Het gaat om het aantal mensen dat je bereikt met je muziek. Die mensen kun je op de hoogte brengen van je tour of je speellijst. Je lokt ze naar je optredens toe, maakt ze nieuwsgierig.
Maar er is nog iets wat duidelijk werd. Uit de ervaring met Radiohead blijkt dat de generatie downloaders een merkwaardig schuw gedrag vertoont. Want wat bleek?
Radiohead bood het album aan op haar eigen site, en vroeg in ruil hiervoor een e-mailadres. Niets meer dan dat. Een fooi, een aalmoes, in de vorm van een adres. Maar het was te veel gevraagd. Massaal koos de downloader voor het anonieme proletarisch winkelen bij Mininova en Pirate Bay. De megamarkt won het met gemak van de sympathieke buurtwinkel van Radiohead.
Het experiment was voor Radiohead toch een succes. De muziek is goed en de band was al bekend genoeg, dus is het zaak je fans zo snel mogelijk te bereiken. Vervolgens lopen de podia vol.
Het experiment toonde ook aan dat de modale downloader net zo conservatief, laf, lui en kortzichtig is als de platenbaas van vijf jaar geleden. Blijkbaar zijn downloaders niet in staat verder vooruit te kijken dan de paar minuten die het kost om het album naar binnen te halen. Je (bij)naam ruilen voor een muziekalbum, dat is toch wel het minste wat je kunt bieden, zeker aan beginnende groepen. Het is een vorm van ‘dankjewel’ zeggen. Gun de band dan iets van een kans om je te bereiken. Radiohead was ooit een kleine band; en het zijn die kleine bands die je in het zadel moet helpen.
Als de domme downloader dit niet snel doorkrijgt, is er over vijf jaar alleen nog maar commerciële baggermuziek. En zijn het allemaal kleine Duyvendakjes die later spijt krijgen van hun anonieme rebelse verleden. Betalen is immers dom en je naam weggeven ook. In grijs streepjespak zullen ze ooit het boetekleed aantrekken. Eigen schuld, dikke bult.
Joost Steins Bisschop is ondernemer en senior consultant bij internet adviesbureau Jungle Rating. Deze column is eveneens (op 23 augustus 2008) gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.
2829x gelezen 41 reacties
24 augustus 2008 om 08:57
Hier een baggermuziek luisteraar uit het zuiden, die dom download. De verkoop en bekostiging van muziek is een probleem op zich. Voor een opkomende branche (zowel online muziek als P2P) wordt er behoorlijk non-transparant opgetreden door platenlabels en filmmaatschappijen. Bijvoorbeeld de release website van mininova toont aan dat er mogelijkheden genoeg zijn voor opstartende bands om gebruik te maken van torrents als promotiemiddel, wat door grotere labels volledig wordt weggewuifd of in de grond gedreund door marketeers.
Wel lekken deze labels en maatschappijen, door over een schandaal te spreken in een persbericht “http://torrentfreak.com/band-leaks-track-to-bittorrent-blames-pirates-080731/” en vervolgens de klant te beschuldigen van diefstal.
Daarnaast is het bedrag dat word verkregen op websites ingericht met het principe betalen als je wilt niet alleen door deze band beproefd. Ook minder bekende bands in minder internet intensieve landen zijn hierin actief. Kan de naam van de documentaire hieromtrend niet herinneren. Hierin kwam naar voren dat bijvoorbeeld Afrika hoog scoort als het gaat om winstgevende concepten in de muziekindustrie met als drijvende kracht de gratis publiciteit online van sharing-networks. Vaak is gebleken dat Afrikaanse bands meer geld verdienen als ze vragen om donaties, als dat zij een betaalde variant online zetten. Ook verdienen deze bands meer aan optredens als de online handel (Nigeria is hiervan een sprekend voordeel). Hopelijk wordt dit ook een trend in meer internet intensievere landen.
Helaas zijn er op dit moment nog te weinig platformen die kunnen omgaan met de gegeven problematiek. Steal this film I en II geven aan dat er grote bereidheid tot doneren is, maar dat de afzet nog te gering is. Wel hebben deze filmmakers begrepen dat je het best alle markten tegelijk als communicatiekanaal kan gebruiken (online download, torrents, newsgroepen, grote verkoopkanalen op een multi-format schaal (HD, DIVX, MOV), etc). Hierbij is het grootste voordeel dat je de film of evt. muziek uitbrengt op de plek waar je klant aanwezig is. Dat de gevestigde orde (labels en maatschappijen) er niet in slagen om op deze manier geld te verdienen verbaast mij nog steeds. Door geld te willen verdienen op een plek waar niet de mainstream aanwezig is, zorgt de mainstream ervoor dat het ook verkrijgbaar wordt op deze mainstream kanalen.
Graag zou ik een album dat ik goed vindt kopen. Een goede film ook. Maar vaak zou ik liever doneren achteraf. Als ik twijfel over een film of muziek, luister / kijk ik eerst naar een illegale kopie. Ook kan ik naar recensies kijken op online community’s (The Pirate Bay, Mininova, IMDB) en dan beslissen. Op dat moment vind ik de traditionele communicatie echter vaak te duur, dus gebruik ik liever het illegale alternatief.
Een positieve ontwikkeling in het filmsector is dat in Nederland bioscopen eindelijk met abonnementen beginnen. Dan is de drempel voor het kijken van een film in de bioscoop veel lager. Aangezien een dergelijk abonnement mij een goede manier lijkt om tot klantenbinding te komen. De inkomsten van de bioscoop liggen dan op de horeca, aangezien anderen en ik vaker in de bioscoop zullen zijn, ipv gebruik te maken en van een illegaal alternatief.
24 augustus 2008 om 10:23
De domme downloader is helemaal niet dom. De domme marketeer onderschat de waarde die de consument hecht aan een emailadres. En dat hebben die marketeers he-le-maal aan zichzelf te danken, door de privacy en de wensen van de consument niet te respecteren - de enkele goeden niet te na gesproken - en mensen lastig te vallen met ongevraagde en (vooral) ongewenste communicatie. Het achterlaten van je emailadres is daarmee een risicovolle activiteit geworden, gekoppeld aan een negatieve emotie.
Voorbeeldje: recent kocht ik online kaarten voor Sigur Ros in de Heineken Music Hall, zo’n 40 euro. Maar ik mocht die kaarten alleen bestellen (!) als ik er mee instemde dat Ticketmaster mijn emailadres aan concertorganisatoren verkoopt. Ga je daar niet mee akkoord, dan kun je die kaarten niet kopen. Stuitend vind ik zoiets, werkelijk onbestaanbaar. Maar het bestaat en ze komen er mee weg, want het alternatief is in de rij gaan liggen bij het postkantoor.
Natuurlijk is het een relatief kleine moeite om even ergens een gratis emailadresje aan te maken en dat adres op te geven. Maar ook dat is een negatieve actie: je moet online op pad om een nieuwe identiteit te creëren die je vervolgens weggooit.
Als je in een winkel alleen durf af te rekenen met een masker omdat je bang bent dat de verkoper niet weet om te gaan met kennis van je ware gezicht, shop je niet plezierig. Als je niet identificeerbaar durft af te rekenen omdat je bang bent dat de verkoper daar misbruik van maakt (of dat nou is in de vorm van extra afboekingen, of omdat hij je voortaan zodra je binnenwandelt gaat lastigvallen met ’speciale persoonlijke aanbiedingen’ of omdat je wéét dat hij in een morsig schriftje precies bijhoudt wanneer en hoeveel maandverband je hebt gekocht), shop je niet lekker.
Daarnaast is er nog een factor die je moet meewegen en dat is het aantal channels waarlangs je distribueert. Via de website van Radiohead bereik je alleen de fans, plus een handjevol volk dat via sites van derden (blogs, mediasites) daar naartoe wordt gedirigeerd. Ik draai ook wel Radiohead, maar ik draai letterlijk honderden artiesten. Mijn iTunes op m’n laptop bevat slechts een selectie van de artiesten die ik draai en daarin staan er al 500. Zonder deze actie was ik hoogstwaarschijnlijk nooit op de site van Radiohead beland, net zoals ik (en vele anderen) nooit op de sites van al die andere artiesten kom. De filesharing netwerken en nieuwsgroepen zijn echter de plek waar de online actieve muziekliefhebbers rondhangen. Je publiek is daar honderden, duizenden malen groter. Dat zijn niet allemaal Radiohead fans, maar ze worden via dat channel wél bereikt. En dat is zonder meer goed voor de band, zoals je terecht opmerkt.
24 augustus 2008 om 11:27
Wat een matig geschreven warrig betoog. Je bent conservatief als je voorzichtig met je digitale identiteit omgaat. Ik kan je niet volgen.
24 augustus 2008 om 11:40
@Gert Jan:
Waardevolle reactie.
Wel vind je tweede argument belangrijker dan de eerste. Daarom draai ik ze om. Daarnaast heb enkele aanvullingen:
1) Distributie
Kern is inderdaad bereik, maar downloaden in een vertrouwde omgeving is zeer zeker ook gemak.
Het veronderstelt ook dat de consument niet op de hoogte hoeft te zijn van de actie, de actie niet hoeft te begrijpen en/of niet hoeft te weten waar en hoe er van de actie kan worden geprofiteerd.
2) Privacy
Ik denk je de waarde die consumenten (online) hechten aan privacy overschat.
Maar als een artiest een gloednieuw album in goede geluidskwaliteit gratis ter download aanbiedt en ik alleen mijn e-mailadres hoef in te vullen, dan moet er toch iets mis zijn… too good to be true?
24 augustus 2008 om 12:31
“Als de domme downloader dit niet snel doorkrijgt, is er over vijf jaar alleen nog maar commerciële baggermuziek.”
Nee hoor. Muzikanten die niet-commerciële muziek maken (zoals ik) blijven dat gewoon doen uit liefde voor de muziek. En met evenveel liefde stoppen we er onze eigen spaarcentjes in.
Daarbij komt dat zeker 90% van de artiesten verreweg het grootste gedeelte van hun inkomen verdient met optreden en auteursrechten. Daarom is het marketing-technisch niet meer dan logisch om een album te zien als promotiemiddel voor de zaken waar je wel geld mee verdient.
Daarnaast zorg je ervoor dat er voor de echte fans een exclusieve mooi vormgegeven box (zoals Radiohead en Nine Inch Nails dat doen) of een mooi vormgegeven digipack (zoals wij dat doen met ons budget) beschikbaar is. De fans zijn daarvoor bereid te betalen met dezelfde liefde als waarmee kleinere artiesten hun eigen opnamen betalen.
24 augustus 2008 om 13:32
Beste Joost en redactie van Het Financieele Dagblad {”Al het geene tot het financieele eenige betrekking heeft”},
Helaas moet ik jullie wijzen op de navolgende ten minste storende en direct financieeel gerelateerde onvolkomenheid. “Iets kopen voor nul pond is ook iets kopen” is onjuist. Het is “Je (bij)naam ruilen voor een muziekalbum” zoals je later zegt, Joost. Immers, “Het wisselen van eigendom van een zaak in ruil voor een andere zaak, is geen koopovereenkomst, maar een ruil of een ruilovereenkomst.”
24 augustus 2008 om 14:57
En aanhakend bij andere reacties hier. Ik hecht als consument aan mijn privacy en ik wil mijn emailadres niet achterlaten om iets te ‘mogen’ kopen.
24 augustus 2008 om 15:13
Ik citeer… “Als de domme downloader dit niet snel doorkrijgt, is er over vijf jaar alleen nog maar commerciële baggermuziek.”
en: “Het gaat al lang niet meer om omzet die je via het internet of de winkels verkrijgt. Het gaat om het aantal mensen dat je bereikt met je muziek.”
24 augustus 2008 om 15:14
Voor zover ik weet was de actie van Radiohead juist een groot succes, bovendien is wat je schrijft niet eens juist. Je mocht namelijk zelf bepalen hoeveel je over had voor het album, en gemiddeld is er 6 dollar voor betaald. Daar kwam bij dat Radiohead hiervoor geen tussenkomst nodig had van een platenmaatschappij, en die 6 dollar dus direct naar hun ging. Artiesten verdienen normaal gemiddeld 1 dollar per verkochte cd. Lijkt me niet een heel moeilijk rekensommetje…
Niet veel later is de cd-versie van het album in de U.K. binnengekomen op de eerste positie, en die cd-versie kostte 12 euro. Deze info vond ik overigens na één minuutje google-en…
Overigens hebben recent Coldplay en Keane ook nog gratis nummers aangeboden via hun websites. Geen volledige albums, maar wel de eerste single van die albums (respectievelijk Violet Hill en Spiralling). Coldplay biedt zelfs nog steeds een nummer aan via de website (let ook op het optionele vinkje voor de nieuwsbrief), dat niet op cd is verschenen.
Wat betreft privacy (definitie volgens Van Dale: privéleven) en het afgeven van je e-mail adres… Tjee, overdrijven is ook een kunst, het is 2008 hoor. Mijn e-mail adres vind ik echt geen privacy gevoelige informatie. Privacy gevoelige informatie staat openbaar op m’n Hyves… =) Van Coldplay en Keane ontvang ik sindsdien inderdaad zo af en toe een nieuwsbrief, met relevante informatie, dus dat vind ik prima. En als ik het niet prima zou vinden, kan ik me zo uitschrijven. Als ik het niet vertrouw heb ik altijd nog een Gmail adres voor dit soort dingen, zodat m’n andere inbox (redelijk) schoon blijft.
24 augustus 2008 om 16:10
Het is voor zover mij bekend is onmogelijk om te bepalen wat het verschil is tussen het aantal illegale downloads van dit album versus het aantal downloads via de site van radiohead. Gezien het feit dat het grootste argument van dit artikel is het massaal (hoe massaal dan?) downloaden van torrent / p2p sites slaat de boel dan ook aardig dood. Ik zou zeer graag zien wat het werkelijke verschil is, dat zou het artikel ook meer maken dan een pure “rant”. Gezien de titel en de kwalificatie “domme downloader” is dit misschien nog eerder gewoon een flame, of een troll. Beetje jammer..
24 augustus 2008 om 17:25
een paar reacties:
@juhno: ik denk niet dat je e-mail hetzelfde is als je digitale identiteit
@jaap: ik denk niet dat je privacy in gevaar komt als je een van je e-mailadressen achterlaat. daarnaast, je hoeft niet te betalen voor het album
@simon: de actie van radiohead was inderdaad een groot succes. je schrijft dat gemiddeld 6 dollar werd betaald. dat is inderdaad het gemiddelde van de mensen die er geld voor over hadden (nl 40%). 60% van de mensen betaalde echter niets (nul pond).
ander detail: van de mensen die betaalden betaalden de amerikanen het dubbele (8 dollar) van de rest (4 dollar).
@marijn: bron staat op economic insight, issue 10, http://www.mcps-prs-alliance.co.uk/monline/research/Documents/Economic%20Insight%2010.pdf
als een groep bereid is om haar album gratis te verspreiden in ruil voor de mogelijkheid om je op de hoogte te houden van optredens, nieuwe albums etc. dan lijkt me dat niet te veel gevraagd.
24 augustus 2008 om 18:43
Joost,
Ik begrijp uit de toonzetting van je artikel dat je “controversieel” wilt schrijven. Echter zomaar wat roepen helpt de complexe discussie niet. Wat denk je als ik het volgende roep:
‘Iedere betaalde consultancy opdracht is diefstal’
“Consultancy wants to be free” (en daarom moeten consultants hun geld maar met boeken schrijven verdienen, of al hun consultancy voor 100% voorfinancieren of op no-cure-no-pay basis). Allemaal net zoveel onzin als wat je hierboven schrijft. Als iemand 1.000 euro voor een slechte LP/CD wil vragen is dat hun goed recht. Dat laat onverlet dat het diefstal is om de informatie te downloaden.
Daarnaast is er (naar mijn weten) geen wetenschappelijk aangetoonde relatie tussen downloaden en commerciele baggermuziek. Sterker nog, ondanks het vele downloaden zijn er op dit moment zeer veel band(je)s die bestaan dankzij downloaden.
Mijn advies: herlees de goed doordachte artikels over dit onderwerp eens door en kom met een coherent verhaal dat bijdraagt aan de discussie.
24 augustus 2008 om 19:58
Behalve de misser over “koop” (zie mijn reactie hierboven en nogmaals foei eFDee-eindredactie!!!) — voor nul centen / pennies koop je natuurlijk niks: geld is de essentie van kopen — vind ik het best een heel leuk stuk. Pétillant, een beetje raar, maar wel zalig: zoals zuigen uit een rietje bij El Bulli.
Zeker kan er alles voor “downloader” worden gesubstitueerd, en dat tekent voor mij het impliciete literaire en recalcitrante karakter van wat Joost hier heeft opgepend. Elke gemiddelde X is inderdaad conservatief, laf, lui en kortzichtig (een raar zooitje synoniemen bijeen in deze tautologie). Maar zijn dat diskwalificaties? Dachtut niet: het zijn overlevingsvoorwaarden.
Verder heb ik al een paar keer eerder in deze kolommen en elders verkondigd dat de Long Tail-pap klontert, dat die minder krenten dan gedacht bevat en dat “mediocracy” de glurf (nieuwe onomatopee) naar de doodstrijd in de gootsteen is, die in de prut van de zwanehals wordt beklonken.
Im grossen Ganzen denk ik dus dat Joost-mag-het-weten zeker het gelijk aan zijn zij heeft. Beetje apart opgeschreven? So what lieve mensen: gewoon twee of drie keer lezen en zelluf nadenken. Dat gebeurt hier gelukkig volop. Hulde aan allen!
24 augustus 2008 om 22:58
Je schrijft leuk Jaap, dat dient gezegd te worden. Of er verder nog enige toegevoegde waarde wordt geleverd is een ander verhaal, maar af en toe eens een nietszeggende, maar vermakelijke reactie doet het bij mij in ieder geval goed.
Salut
25 augustus 2008 om 12:07
Ik vind bovenstaand stuk voor een senior consultant voor een internet adviesburo uitermate ondermaats. Voor iemand die advies geeft zou een diepgaandere analyse toch wenselijk zijn.
Voor mij heeft alles te maken met de persoonlijkheid van de downloader. Er zijn mensen die hun zin doen en anderen volgen gewoon wat in is op dat moment. En of dat nu met muziek te maken heeft of met mode, tv-programma’s,… het komt op hetzelfde neer. Alles draait rond gemakzucht.
Mensen staan momenteel onder een zware druk om er bij te horen, succesvol te zijn en moeten zoveel keuzes maken dat men liever de massa volgt. Ze kijken op naar iemand die succes heeft en kopiëren de stijl van bekende persoon. Da’s gemakkelijker dan een eigen identiteit op te bouwen. En veel mensen volgen gewoon de gangbare norm want dat is het gemakkelijkste. Je ziet dat ook met films. Als een film één of andere prijs gewonnen heeft dan schieten de bezoekercijfers omhoog. Terwijl de film al lang in de zalen te zien was en er geen kat was gaan kijken.
Dus het enige wat een fabrikant of artiest (want uiteindelijk maakt hij ook een product) moet doen is een grote marketingcampagne op zetten En da’s met de actie van Radiohead net hetzelfde. Zo’n actie als die van Radiohead is enkel gelukt omdat de groep al zo’n grote naambekendheid had. Mocht een beginnende groep dit gedaan hebben dan was het waarschijnlijk enkel de bomma (als die al een paypal of visa heeft) van de artiesten die nummers had gekocht. Maar men heeft het vermeld op de radio, heeft in de kranten gestaan dus de muziek moet goed zijn,niet? Ik heb niets tegen Radiohead, maar er zijn ontelbare groepen die beter zijn maar die niet zo’n groot marktingbudget hebben.
De opmerking dat er binnen 5 jaar enkel commerciële bagger zal te vinden zijn komt enkel van iemand die de muziekwereld niet kent. Want dat is al jaren het geval. En wat is commerciële bagger? U2 verkoopt gigantisch, Radiohead sluit alle grote festivals af, hun platen worden overal gedraaid,… Dus in feite zijn die megacommercieel. Muziek is een product als brood, wasmachines,…
Je zal altijd luie artiesten hebben die een gelijkaardige sound maken als wat er op dat moment populair is. Of die covers maken van bekend en populaire nummers. Da’s net als de luie conservatieve downloader die geen moeite wil doen om iets te ontdekken en gewoon de massa volgt.
Daarnaast zal je ook artiesten hebben die originele muziek maken, die zich niet laten leiden door wat er hip is. Natuurlijk hebben ze invloeden van andere artiesten. Maar ze doen er iets creatiefs mee. Da’s net al een echte muziekliefhebben die zal betalen voor muziek die hij graag hoort en die ontdekkingen wil doen. Iemand die de backcatalogue van een artiest bekijkt of de groepen die de artiest hebben geinspireerd ook even checken. Dat zullen ook de mensen zijn die betaald hebben voor nummers van Radiohead. De anderen willen gewoon hun harde schijf vullen met muziek om te kunnen boffen dat men 10000 nummers heeft op zijn ipod om er bij te horen.
25 augustus 2008 om 12:16
@ Jasper – ik snap je verhaal helaas niet echt.
Ik denk dat je flink hebt zitten knippen en plakken… maar voor mij is het niet duidelijk wat je wilt zeggen. Jammer want volgens mij is het wel interessant.
Het enige waar ik het absoluut niet mee eens kan zijn is de schijnredernatie: ik download liever eerst en dan kijk ik wel of ik het goed genoeg vind om te doneren of niet.
Je eet toch ook niet eerst een maaltijd en zegt dan daarna: nee, dat vond ik toch niet zo lekker… ik betaal niet. Waarom met muziek / films dan wel?
Je bereidheid achteraf te betalen is nihiel – want je krijgt er dan niets meer voor terug. Zelfs geen bedankje! Het enige is een warm gevoel van binnen…. Maar voel je je dan niet koud elke keer dat je dat niet doet?
@Gert-Jan: persoonlijk vind ik je redernatie krom: je wilt wel graag de CD van Radiohead, je wilt er niet voor betalen…. En dan is zelfs het afgeven van een email te veel moeite? Omdat hier een negatieve emotie aan gekoppeld zit? Wat een BS!
Bij BOL.com moet je net zo hard je emailadres achterlaten als je een CD koopt… en dat is dan geen probleem? Hou toch op.
Dan je vergelijking met een winkel…. Hoeveel mensen hebben een bonuskaart… of andere kaarten waarmee ze korting krijgen. De hoeveelheid mensen die door zo’n kaart
post thuis krijgen waar ze niet om hebben gevraagd is gigantisch.
Het is zo verschrikkelijk krom dat mensen daar niet over klagen: in je huis!!! Post! Fysiek! Terwijl mail is electronisch. Je drukt op een deleteknop, als het nog niet door je SPAM filter automatisch naar de spambox verwezen is,. Of sterker nog: je drukt op het aanmerken als SPAM knop en je krijgt nooit meer mail van deze partij.
Is heet wat minder moeite dan het pakket elke keer oppakken en naar de oud-papier bak te zeulen (het plastic eraf halen) en dan weg te gooien. Zonder normale mogelijkheid tot opzegging.
@Pim: met alle respect…. Maar je zou een moeten kijken wat een echte band er aan tijd instopt. Kijk eens bijvoorbeeld in Logic Studio naar die track van Plaid die ze meeleveren…… per track zijn ze zo bezig met het geluid. Dat kun je als hobbyartiest simpelweg niet. Daar heb je niet de tijd voor. En dat is ook net het verschil tussen fantastische platen, en platen die je wel leuk vind om naar te luisteren, maar waar je door slechtere geluidskwaliteit vaak net niet echt geraakt door wordt.
Betekent niet dat het live niet fantastisch zou kunnen zijn…. Maar op plaat.
En ja…. Ik heb zelf ook jarenlang in een band gezeten en demo’s opgenomen…. Dus ik ken het verschil echt wel.
Op de een of andere manier is er bij mensen ingeslopen dat ze alles NU, zonder moeite en gratis moeten krijgen….. en als dat niet lukt, dan worden ze boos op degenen die.
De consument heeft altijd gelijk? Als iedereen een baksteen door de ruit van de locale electricien zou gooien en de boel leeg zouden halen dan zou het nog steeds niet legaal zijn. De consument heeft niet altijd gelijk, ze denkt dat alleen te hebben.
Hierboven wordt terecht gewezen op wanneer eenieder dit credo op zijn eigen vak van toepassing zou zetten… hoe zou men zich dan voelen?
25 augustus 2008 om 12:18
Overigens vind ik wel de platenindustrie zo rot als een ongelakte deur die jarenlang in zee drijft.
Ik vind het net zo achterlijk als vele anderen dat de CD nog zo duur is. Maar als we dat zouden willen aanpakken, dan moet er simpelweg veel minder budget gestoken worden aan al die achterlijke videoclips. Want ik weet niet of mensen zich dat realiseren, maar daar gaat dus meer geld in om dan in de productie van de muziek zelf! Dat is pas de omgekeerde wereld. Maar men is bang geworden dat als er niet een productiebudget bij komt kijken waar een europese filmmaatschappij 5 anderhalf uur durende speelfilms van kan schieren, met halfnaakte negerinnen die hun zeer fraai gevormde kont voor de buis blijven ronddraaien – de plaat niet verkoopt. En dan roepen dat ze geen geld meer hebben voor nieuwe acts….. en geen geld om de prijs van een CD naar beneden te schroeven.
Belachelijk! Stelletje angsthazen zijn het… allemaal!
Het MEEST belachelijke is dat de platenmaatschappijen nog steeds een vergoeding (ik geloof € 0,50) per CD vragen OMDAT HET EEN NIEUWE GELUIDSDRAGER IS.
Als iets wel het verrotte gedachtegoed van de platenmaatschappijen weergeeft, dan is het wel dat ze na 20 jaar dat nog steeds durven te vragen.
Nu vraag je je af hoe ik dat qua muziek doe:
Ik koop mijn muziek via het internet of in de winkel. Gewoon CD-tjes. Ik loop ¾ jaar achter wat uitkomt aan… en daardoor betall ik € 7 - € 9 per CD. En dat heb ik er ruim voor over. Dat is 4 bier in een kroeg. Die muziek is me eigenlijk meer waard…. Maar ik heb er niet meer voor over.
Daarnaast download ik allerlei remixen. Die kan ik niet kopen. Maar ze zijn wel erg goed. Nog zoiets waar de industrie meer geld aan zou kunnen verdienen… maar wat ze tegengaan! Rare jongens….
Als laatste hoor ik nieuwe bands via Last.fm en loop ik een platenzaak binnen en luister ik naar de muziek (dus niet FRS oid…. Een echte platenzaak!). Je houd een praatje met mensen daar en komt zo vaak de beste muziek tegen. Gewoon IRL… zouden meer mensen moeten doen!
25 augustus 2008 om 12:45
@ koningwoning: Hoezo zouden wij dat als wat jij noemt “hobbybandje” niet kunnen? In onze platen zit een maand dure studiotijd die we zelf betalen. Als je even de moeite had gedaan om te luisteren dan had je kunnen horen dat het niveau van de opnames verdacht dicht in de buurt komt van “echte bands”.
Het feit dat jij je “hobby” nooit serieus hebt genomen wil niet zeggen dat anderen dat ook niet doen.
25 augustus 2008 om 13:06
Voor mij heeft alles te maken met de persoonlijkheid van de downloader. Er zijn mensen die hun zin doen en anderen volgen gewoon wat in is op dat moment. En of dat nu met muziek te maken heeft of met mode, tv-programma’s,… het komt op hetzelfde neer. Alles draait rond gemakzucht.
Mensen staan momenteel onder een zware druk om er bij te horen, succesvol te zijn en moeten zoveel keuzes maken dat men liever de massa volgt. Ze kijken op naar iemand die succes heeft en kopiëren de stijl van bekende persoon. Da’s gemakkelijker dan een eigen identiteit op te bouwen. En veel mensen volgen gewoon de gangbare norm want dat is het gemakkelijkste. Je ziet dat ook met films. Als een film één of andere prijs gewonnen heeft dan schieten de bezoekercijfers omhoog. Terwijl de film al lang in de zalen te zien was en er geen kat was gaan kijken.
Dus het enige wat een fabrikant of artiest (want uiteindelijk maakt hij ook een product) moet doen is een grote marketingcampagne op zetten En da’s met de actie van Radiohead net hetzelfde. Zo’n actie als die van Radiohead is enkel gelukt omdat de groep al zo’n grote naambekendheid had. Mocht een beginnende groep dit gedaan hebben dan was het waarschijnlijk enkel de bomma (als die al een paypal of visa heeft) van de artiesten die nummers had gekocht. Maar men heeft het vermeld op de radio, heeft in de kranten gestaan dus de muziek moet goed zijn,niet? Ik heb niets tegen Radiohead, maar er zijn ontelbare groepen die beter zijn maar die niet zo’n groot marktingbudget hebben.
De opmerking dat er binnen 5 jaar enkel commerciële bagger zal te vinden zijn komt enkel van iemand die de muziekwereld niet kent. Want dat is al jaren het geval. En wat is commerciële bagger? U2 verkoopt gigantisch, Radiohead sluit alle grote festivals af, hun platen worden overal gedraaid,… Dus in feite zijn die megacommercieel. Muziek is een product als brood, wasmachines,…
Je zal altijd luie artiesten hebben die een gelijkaardige sound maken als wat er op dat moment populair is. Of die covers maken van bekend en populaire nummers. Da’s net als de luie conservatieve downloader die geen moeite wil doen om iets te ontdekken en gewoon de massa volgt.
Daarnaast zal je ook artiesten hebben die originele muziek maken, die zich niet laten leiden door wat er hip is. Natuurlijk hebben ze invloeden van andere artiesten. Maar ze doen er iets creatiefs mee. Da’s net al een echte muziekliefhebben die zal betalen voor muziek die hij graag hoort en die ontdekkingen wil doen. Iemand die de backcatalogue van een artiest bekijkt of de groepen die de artiest hebben geinspireerd ook even checken. Dat zullen ook de mensen zijn die betaald hebben voor nummers van Radiohead. De anderen willen gewoon hun harde schijf vullen met muziek om te kunnen boffen dat men 10000 nummers heeft op zijn ipod om er bij te horen.
25 augustus 2008 om 13:15
Oeps dubbele post…
@koningswoning: ik geef Pim gelijk. ik heb een eigen platenfirma en alle artiesten waarvan ik platen uitbreng (mezelf incluis) doen dit als hobby. Hun sound klinkt daarom niet minder goed.In tegendeel. en hoelang iemand aan een track werkt heeft toch geen belang.Als je iets opneemt dat onmiddelijk goed klinkt dan moet je er toch geen maand aan zitten prutsen.En alles is afhankelijk van het soort muziek. Ik heb tracks die ik in 1uur gemaakt heb en die het veel beter doen op de dansvloer/plaat dan nummers waar ik maanden aangewerkt heb.
25 augustus 2008 om 13:46
@koningwoning,
wie zegt dat ik er niet voor wil betalen? Ik heb Radiohead dezelfde prijs gegeven die ik bij iTunes voor een album betaal, want dat vind ik een fair price. En ik heb ze zélfs mijn emailadres gegeven, want dat was nodig om de downloadlink te ontvangen. Ik ben zo’n domme downloader die betaalt voor muziek - misschien wel omdat ik zelf ooit musicus was, misschien omdat mijn moeder me dat zo geleerd heeft, wie zal het zeggen? Eerlijk is eerlijk, een deel van mijn collectie is onbetaald gedownload - maar ik besteed zo’n 800 euro per jaar aan betaalde muziekdownloads, dus van ‘niet willen betalen’ is geen sprake.
Mijn reactie was alleen bedoeld om aan te geven dat ’slechts een emailadres afgeven’ een véél hogere drempel is dan marketeers willen geloven. Zij denken dat iedereen het fantástisch vindt om nóg meer aanbiedingen te ontvangen. Net zoals ze denken dat iedereen het fantástisch vindt om papieren junkmail te ontvangen. En mijn betoog is: het is de omgekeerde wereld dat ik actie moet ondernemen, of dat nou is in de vorm van een nee-nee-sticker op mijn brievenbus of allerlei spamfilters, om me te vrijwaren van deze ellende.
Ik ben ooit hoofd UNIX geweest bij een van ’s lands grootste ISPs. Meer dan 95% van alle email was ongewenst en dan praten we over een volume van 80 miljoen berichten per dag. En geloof me: jij denkt dan misschien dat mensen hun schouders ophalen over spam, maar als er een keer een mailrun door een filter glipt gaat menig consument door het lint. Mensen zijn erg kietelig als het op hun emailadres aankomt en hoe minder adressen iemand heeft hoe sterker dat geldt. Tieners grossieren in emailadressen en online indentiteiten: ze wisselen vaker van emailadres dan van onderbroek. Maar bij mensen boven de dertig die niet in de IT werken ziet dat plaatje er beduidend anders uit.
Over snailmail: eerlijk gezegd ontvang ik nooit papieren post met aanbiedingen vanwege mijn bonuskaart. Dat zal wellicht te maken hebben met het feit dat ik volgens mijn bonuskaart een 103-jarig vrouwtje ben en dat het opgegeven adres niet bestaat. Want waarom zou je daar echte gegevens opgeven?
Maar dit is allemaal een side-track. Belangrijker is dat het businessmodel verschuift, waarbij albums meer een promotionele functie krijgen en concerten en royalties de moneymakers worden. In plaats van een tour ter promotie van het nieuwe album breng je dan een album uit om de nieuwe tour te promoten.
25 augustus 2008 om 14:04
@Gert Jan: Er is een verschil tussen pillen spam en relevante nieuwsbrieven over artiesten die je interesseren. Die 95% die jij noemt gaat over pillen en andere zooi die je dagelijks via e-mail wordt aangeboden.
25 augustus 2008 om 14:09
@simon
Websites zonder opt-out zijn nog legio in de wereld… daarom vind ik veel van die artiesten die mij (eenmalig) interesseren (als massavolger) niet interesant als onderwerp in mailings… maar om het eenmalig te luisteren moet je langs de voorwaarden waar je toch de mail naar je geslingerd krijt.
25 augustus 2008 om 14:24
Als je de tracks wilt downloaden van Radiohead dat geef je te kennen dat je interesse hebt. En dus vraagt men je emailadres om je op de hoogte te houden voor een optreden of nieuwe cd. ik zie daar geen problemen in qua privacy. Dan moet je ook geen kaart van je supermarkt aanvragen, geen visakaart,… Of zelfs een bedrijf starten want dan krijg je ook heel wat rommel opgestuurd.
25 augustus 2008 om 14:28
kijken naar de mensen die niet willen betalen is dom. het gaat om de mensen die WEL willen betalen.
da’s net zoiets als de luisteraars van radio verwijten dat ze niet al die liedjes gaan kopen.
hoe kun je nu iets aanschaffen als je niet weet of je het leuk vindt?
25 augustus 2008 om 14:30
@Jasper van Weerd: Dat zal best, maar dan heb je het wel over “shady” sites volgens mij die toch al niet helemaal zuiver zijn. We hebben het hier over het downloaden van gratis aangeboden muziek, en in het geval van Radiohead, Coldplay, en Keane is er zeker een opt-out aanwezig. Bij Coldplay en Keane was er zelfs een opt-in (misschien bij Radiohead ook, maar dat weet ik niet meer). Je ontving dan eenmalig een mailtje met de download link, en daarna hoor je er nooit meer iets van.
25 augustus 2008 om 14:43
Als ik het me goed herinner bij Radiohead ook: een emailadres was verplicht om de link te ontvangen, de nieuwsbrief was opt-in.
Dan zou je dus kunnen concluderen dat als de consument besluit niet te betalen voor een album, hij de voorkeur geeft aan een ‘anonieme’ vorm van downloaden boven een vorm waarbij hij zijn emailadres moet achterlaten.
Dat zou ik niet dom willen noemen. Noch conservatief, noch laf, noch lui, noch kortzichtig. Misschien een tikkie paranoïa.
25 augustus 2008 om 15:02
Het bovenstaande bericht klopt niet helemaal. In ruil voor het album vroeg Radiohead níet alleen een e-mailadres, maar ook credit card gegevens ;) (en een $1 transactie fee). Dus zo vreemd is het niet dat de downloaders ietwat schuw waren ;)
25 augustus 2008 om 21:16
HALLO HETERO’S (HOMO’S IS NOT DONE) . . .
Wie leest in den vrede nog die lappenlappenlappenlappen tekst van ons. BahBah. Er is geen duidelijke argumentatie. Het gaat eigenlijk helemaal nergens over. Het is leuteren in mekaars navel of erger.
Mijn uiteindelijke idee — laat ik me ff focussen — is dat een stukkie in het eFDee NIET zo maar op eFWee of elders in een blogje kan worden geplaatst.
Graag uw ideetjes hieromtrent. TNX
25 augustus 2008 om 23:41
@Jaap Bloem: ik heb 80 % gelezen. Op metaniveau geef ik je gelijk: lappen tekst en niet altijd even sterke argumentatie. Maar over het geheel een krachtige en zinnnige discussie, vind ik.
Inhoudelijk vind ik 2 conclusies interessant, allebei onder de naam “Gert Jan” geschreven:
(1) “In plaats van een tour ter promotie van het nieuwe album breng je dan een album uit om de nieuwe tour te promoten.”
(2) “Daarnaast is er nog een factor die je moet meewegen en dat is het aantal channels waarlangs je distribueert. Via de website van Radiohead bereik je alleen de fans, plus een handjevol volk dat via sites van derden (blogs, mediasites) daar naartoe wordt gedirigeerd.”
Dat geeft een aardige kijk op de business van de Radioheads van deze wereld.
26 augustus 2008 om 03:29
@simon
Je hebt gelijk dat de meeste meer klantvriendelijk (soms professionelere) websites meestal een goede opt-in en opt-uit hebben. Blijkt weer dat ik toch ook in niches zit.
26 augustus 2008 om 10:46
Het meest opvallende aan het stuk vond ik dit:
“Radiohead bood het album aan op haar eigen site, en vroeg in ruil hiervoor een e-mailadres. Niets meer dan dat. Een fooi, een aalmoes, in de vorm van een adres. Maar het was te veel gevraagd. Massaal koos de downloader voor het anonieme proletarisch winkelen bij Mininova en Pirate Bay. De megamarkt won het met gemak van de sympathieke buurtwinkel van Radiohead.”
Dan moet je als downloader wel je weg vinden naar de site van Radiohead. Als je daar als gemiddelde downloader nooit komt, en via de kanalen die je normaal gesproken al gebruikt komt dat album ook langs, dan zou ik niet weten waarom de conclusie zou moeten zijn dat downloaders hun mail adres (en credit card gegevens) niet WILDEN achterlaten.
26 augustus 2008 om 11:22
@Michel H: Precies: multichannel! Wie heeft Radiohead horen protesteren tegen alle massale verspreiding?
26 augustus 2008 om 14:59
Beste Joost, je hebt de dikke downloader wel weer te pakken! Prachtig. Het is natuurlijk gewoon niet netjes om illegaal te downloaden als je het ziet als een aankoop.
Voor mij is het echter geen aankoop, maar een smaakmakertje. Vind ik het goed dan ga ik naar het concert. En wie weet als zij mij op het juiste moment vragen geef ik ze een aalmoes voor hun moeite. En dat is de fout die Radiohead heeft gemaakt, ze vragen die aalmoes al voordat hun muziek zich in jouw hart heeft kunnen nestelen. Misschien moeten ze een week later een emailtje sturen ala ‘hoe mooi vond jij het? In combinatie met informatie over wat anderen hebben betaald die het evenzo mooi vonden als jij’. Dan nog een mooie incentive erbij ala ‘betaal en maak kans op een gratis concert ticket’ en de radioheaders zouden 2 weken ipv 1 week vrij kunnen nemen tussen 2 concerten in. Kijken of dat werkt voor mijn bandje
26 augustus 2008 om 16:18
Het grote probleem is dat de muziekindustie geen flauw benul heeft hoe de nieuwe revoluties te omarmen. Ik heb zelf een platenlabel dus ik weet wat het is.
De grote fout is om iets gratis weg te geven want mensen zien het dan sowieso als een wegwerpproduct. Je kan natuurlijk als teaser een 2-tal nummers gratis weggeven als promotie voor de plaat. Of als je de plaat koopt krijg je extra live opnames gratis ofzo.
Bij een actie als Radiohead bereik je heel veel mensen maar ik vraag me af hoeveel mensen er door die actie echt fan geworden zijn. Ok…ze hebben de tracks nu ergens op hun pc staan tussen een heleboel andere tracks.Maar is het dat wat Radiohead wil?
26 augustus 2008 om 17:29
“De grote fout is om iets gratis weg te geven want mensen zien het dan sowieso als een wegwerpproduct.”
Waarom is dat fout? Volgens mij zijn er voorbeelden te over waar een gratis product heeft geleid tot aankopen, van min of meer hetzelfde (de cd, limited edition cd) of van een gerelateerd product (concert, merchandise). Nine Inch Nails is in de muziek misschien nog wel het bekendste voorbeeld.
“Bij een actie als Radiohead bereik je heel veel mensen maar ik vraag me af hoeveel mensen er door die actie echt fan geworden zijn. Ok…ze hebben de tracks nu ergens op hun pc staan tussen een heleboel andere tracks.Maar is het dat wat Radiohead wil?”
Dat hangt er vanaf of je de muziek als directe inkomstenbron ziet, of als marketinginstrument. Als Radiohead wil verdienen op concertkaartjes en merchandise verkopen, dan is het beste wat ze kunnen doen zorgen dat hun muziek bij zoveel mogelijk mensen terecht komt. Degenen die de muziek leuk vinden zullen wellicht geneigd zijn om naar een concert te gaan of merchandise te kopen, en degenen die de muziek niet leuk vinden hebben toch niets of nauwelijks iets extra’s gekost (en hou je misschien indirect toch nog iets aan over als die mensen de muziek op hun PC delen via peer-to-peer).
26 augustus 2008 om 19:46
“Knip” met de vingers. Lampje boven het hoofd. Triomfantelijke oogopslag. Big smile . . .
Doe allemaal op Google eens “the average downloader — als string wel te verstaan, dus met een dubbel aanhalingsteken aan het begin.
87 hits kreeg ik net, waartussen een paar aardige, zoals deze Apple Bundle Math.
A propos een-discussie-levend-houden ;)
27 augustus 2008 om 09:23
Leuk Jaap, maar dat is niet waar dit artikel over gaat. In het artikel dat jij linkt (overigens best interessant, maar wel een andere discussie) gaat het over het online verkopen van muziek in een bundel (zoveel je kunt downloaden voor X), hier gaat het juist over het NIET verkopen van muziek. Muziek als marketinginstrument, in plaats van het te marketen produkt.
Dat heeft Joost op zich goed door, maar hij gaat de fout in door zijn beredenering dat downloaders laf, lui en kortzichtig te baseren op het feit dat downloaders volgens hem hun mail adres niet over hadden om het Radiohead album vervolgens (zo goed als) gratis te mogen downloaden. Misschien is dat wel zo, maar volgens mij is dat hier niet aan af te leiden.
Als ik altijd download via mijn vaste setje Torrent sites of wat dan ook, dat gewend ben en het daarom zowat met m’n ogen dicht kan, waarom zou ik dan (als iemand die slechts zijdelings geinteresseerd is in Radiohead) naar de Radiohead site gaan om het album daar te downloaden? Ben ik dan lui? Misschien. Ben ik dan laf? Zeker niet.
Downloaders kortzichtig noemen is al helemaal geen teken van kennis van de muziekbranche in de laatste 5 jaar, want inmiddels zijn er ook voorbeelden genoeg van kleine, nietszeggende bandjes die ineens gigantisch veel aandacht kregen (en daarmee boekingen over de hele wereld, muziek- en merchandise verkopen volgden) dankzij enkel en alleen hun aanwezigheid op MySpace, zonder ook maar een nummer verkocht te hebben. Het groot maken van bands is allang niet meer voorbehouden aan platenmaatschappijen, Joost.
27 augustus 2008 om 11:32
“Downloaders kortzichtig noemen is al helemaal geen teken van kennis van de muziekbranche in de laatste 5 jaar, want inmiddels zijn er ook voorbeelden genoeg van kleine, nietszeggende bandjes die ineens gigantisch veel aandacht kregen (en daarmee boekingen over de hele wereld, muziek- en merchandise verkopen volgden) dankzij enkel en alleen hun aanwezigheid op MySpace, zonder ook maar een nummer verkocht te hebben. Het groot maken van bands is allang niet meer voorbehouden aan platenmaatschappijen”
Daar stond dit weekend een goed artikel hieromtrent gelezen. Die zogenaamde ontdekkingen op Myspace en Youtube zijn puur geplande marketingstunt vanuit de platenfirma’s.
27 augustus 2008 om 20:49
Wat ik bijzonder vind rond het downloaden van muziek is dat de ‘gemiddelde downloader’ zelf de regels wil bepalen hoe muziek wordt betaald. Wil de artiest graag dat er betaald wordt, een toenemende groep van consumenten vindt dat dit gratis moet. Het argument dat de opgenomen muziek een opwarmertje is vind ik een non-argument. Dit bepaalt de artiest. Als je dit als consument niet wilt accepteren, dan beluister je de muziek niet en ga je niet naar het concert.
Dat er nieuwe en vooral meerdere verdienmodellen voor muziekartiesten zijn is duidelijk, dat de trend is dat opgenomen muziek kosteloos wordt; ook waar. Alleen is de artiest volgens mij degene die bepaalt welk verdienmodel hij kiest. Als Radiohead vraagt om een emailadres om zodoende aan crossselling, upselling, of wat dan ook te doen dan is dat hun keuze. Niet mee eens? Vooral niet meedoen, maar dan ook niet ergens gratis downloaden. Volgens mij zal er niet één succesvol verdienmodel overblijven in de muziek. Zo blijven er bandjes die zich suf-performen voor gratis drank, enorme toegangsprijzen vragen voor concerten, pepsi en volkswagen als sponsor meenemen, dan wel premium dvd-boxen aanbieden of een emailbestand opbouwen.
31 augustus 2008 om 21:00
Ik heb het album 3x geprobeerd te downloaden via hun website , 3x met een ander e-mail adres (welke ik allemaal echt gebruikt). Het downloaden werkte alleen niet. En ik was niet de enige bij wie dit het geval was.
Vervolgens heb ik het gedownload via een andere weg. Ik ben dus blijkbaar dom. Want hoe weet je of die downloaders niet ook de andere weg hebben geprobeerd?
En heb je er ook aan gedacht dat de radiohead server zo traag was, dat al werd aangeraden om het via een andere weg te doen (als je er toch niets voor betaalde). Als je hier niet aan hebt gedacht, wie is er dan dom?
Owja, ik heb ook het album gekocht. In de online download zaten namelijk niet alle nummers. Je kan het dus ook zien als een trailer.