Vervolgens heb ik het gedownload via een andere weg. Ik ben dus blijkbaar dom. Want hoe weet je of die downloaders niet ook de andere weg hebben geprobeerd?

En heb je er ook aan gedacht dat de radiohead server zo traag was, dat al werd aangeraden om het via een andere weg te doen (als je er toch niets voor betaalde). Als je hier niet aan hebt gedacht, wie is er dan dom?

Owja, ik heb ook het album gekocht. In de online download zaten namelijk niet alle nummers. Je kan het dus ook zien als een trailer.

Daar stond dit weekend een goed artikel hieromtrent gelezen. Die zogenaamde ontdekkingen op Myspace en Youtube zijn puur geplande marketingstunt vanuit de platenfirma’s.

Dat heeft Joost op zich goed door, maar hij gaat de fout in door zijn beredenering dat downloaders laf, lui en kortzichtig te baseren op het feit dat downloaders volgens hem hun mail adres niet over hadden om het Radiohead album vervolgens (zo goed als) gratis te mogen downloaden. Misschien is dat wel zo, maar volgens mij is dat hier niet aan af te leiden.

Als ik altijd download via mijn vaste setje Torrent sites of wat dan ook, dat gewend ben en het daarom zowat met m’n ogen dicht kan, waarom zou ik dan (als iemand die slechts zijdelings geinteresseerd is in Radiohead) naar de Radiohead site gaan om het album daar te downloaden? Ben ik dan lui? Misschien. Ben ik dan laf? Zeker niet.

Downloaders kortzichtig noemen is al helemaal geen teken van kennis van de muziekbranche in de laatste 5 jaar, want inmiddels zijn er ook voorbeelden genoeg van kleine, nietszeggende bandjes die ineens gigantisch veel aandacht kregen (en daarmee boekingen over de hele wereld, muziek- en merchandise verkopen volgden) dankzij enkel en alleen hun aanwezigheid op MySpace, zonder ook maar een nummer verkocht te hebben. Het groot maken van bands is allang niet meer voorbehouden aan platenmaatschappijen, Joost.

Doe allemaal op Google eens “the average downloader — als string wel te verstaan, dus met een dubbel aanhalingsteken aan het begin.

87 hits kreeg ik net, waartussen een paar aardige, zoals deze Apple Bundle Math.

A propos een-discussie-levend-houden ;)

Waarom is dat fout? Volgens mij zijn er voorbeelden te over waar een gratis product heeft geleid tot aankopen, van min of meer hetzelfde (de cd, limited edition cd) of van een gerelateerd product (concert, merchandise). Nine Inch Nails is in de muziek misschien nog wel het bekendste voorbeeld.

“Bij een actie als Radiohead bereik je heel veel mensen maar ik vraag me af hoeveel mensen er door die actie echt fan geworden zijn. Ok…ze hebben de tracks nu ergens op hun pc staan tussen een heleboel andere tracks.Maar is het dat wat Radiohead wil?”

Dat hangt er vanaf of je de muziek als directe inkomstenbron ziet, of als marketinginstrument. Als Radiohead wil verdienen op concertkaartjes en merchandise verkopen, dan is het beste wat ze kunnen doen zorgen dat hun muziek bij zoveel mogelijk mensen terecht komt. Degenen die de muziek leuk vinden zullen wellicht geneigd zijn om naar een concert te gaan of merchandise te kopen, en degenen die de muziek niet leuk vinden hebben toch niets of nauwelijks iets extra’s gekost (en hou je misschien indirect toch nog iets aan over als die mensen de muziek op hun PC delen via peer-to-peer).

“Radiohead bood het album aan op haar eigen site, en vroeg in ruil hiervoor een e-mailadres. Niets meer dan dat. Een fooi, een aalmoes, in de vorm van een adres. Maar het was te veel gevraagd. Massaal koos de downloader voor het anonieme proletarisch winkelen bij Mininova en Pirate Bay. De megamarkt won het met gemak van de sympathieke buurtwinkel van Radiohead.”

Dan moet je als downloader wel je weg vinden naar de site van Radiohead. Als je daar als gemiddelde downloader nooit komt, en via de kanalen die je normaal gesproken al gebruikt komt dat album ook langs, dan zou ik niet weten waarom de conclusie zou moeten zijn dat downloaders hun mail adres (en credit card gegevens) niet WILDEN achterlaten.

Je hebt gelijk dat de meeste meer klantvriendelijk (soms professionelere) websites meestal een goede opt-in en opt-uit hebben. Blijkt weer dat ik toch ook in niches zit.

Inhoudelijk vind ik 2 conclusies interessant, allebei onder de naam “Gert Jan” geschreven:
(1) “In plaats van een tour ter promotie van het nieuwe album breng je dan een album uit om de nieuwe tour te promoten.”
(2) “Daarnaast is er nog een factor die je moet meewegen en dat is het aantal channels waarlangs je distribueert. Via de website van Radiohead bereik je alleen de fans, plus een handjevol volk dat via sites van derden (blogs, mediasites) daar naartoe wordt gedirigeerd.”

Dat geeft een aardige kijk op de business van de Radioheads van deze wereld.

Wie leest in den vrede nog die lappenlappenlappenlappen tekst van ons. BahBah. Er is geen duidelijke argumentatie. Het gaat eigenlijk helemaal nergens over. Het is leuteren in mekaars navel of erger.

Mijn uiteindelijke idee — laat ik me ff focussen — is dat een stukkie in het eFDee NIET zo maar op eFWee of elders in een blogje kan worden geplaatst.

Graag uw ideetjes hieromtrent. TNX

Dan zou je dus kunnen concluderen dat als de consument besluit niet te betalen voor een album, hij de voorkeur geeft aan een ‘anonieme’ vorm van downloaden boven een vorm waarbij hij zijn emailadres moet achterlaten.

Dat zou ik niet dom willen noemen. Noch conservatief, noch laf, noch lui, noch kortzichtig. Misschien een tikkie paranoïa.

da’s net zoiets als de luisteraars van radio verwijten dat ze niet al die liedjes gaan kopen.

hoe kun je nu iets aanschaffen als je niet weet of je het leuk vindt?

Websites zonder opt-out zijn nog legio in de wereld… daarom vind ik veel van die artiesten die mij (eenmalig) interesseren (als massavolger) niet interesant als onderwerp in mailings… maar om het eenmalig te luisteren moet je langs de voorwaarden waar je toch de mail naar je geslingerd krijt.