Als Obama op 4 november gaat winnen heeft hij dat volledig te danken aan de long tail. Je weet wel, de strategie van vele kleintjes maken één grote. En dan hebben we het hier over geld voor de campagne. Het verschil tussen Obama en McCain zit hem in het kruimelwerk, spaarcentjes van Jan Modaal. En die strategie betaalt zich nu uit, zo werd afgelopen zondag in één overweldigende klap duidelijk. Enig idee hoeveel geld Obama met z’n slimme internetcampagne heeft opgehaald in de september maand? Doe eens een gok.
Juist ja, 150 miljoen dollar. Bijeengebracht door 632.000 nieuwe gulle gevers plus een trouwe schare vaste schenkers. In totaal beschikt Obama nu over 3,1 miljoen donateurs. Gemiddeld deed men $ 86 in het campagnepotje. Hoeveel keer iemand een duit in het zakje doet vertelt het verhaal niet. Wel dat in totaal meer dan $ 600 miljoen op deze manier is opgehaald.
Obama heeft wel gegokt met het long tail-effect. Want hij moest afzien van publieke financiering van zijn campagne als hij ook voor de portemonnee van de burgers wilde gaan. En die overheidsfinanciering bedraagt voor de staart van de verkiezingen (september plus oktober) $ 84 miljoen. Een schijntje vergeleken bij wat Obama nu alleen al in september op de bank heeft kunnen zetten.
Het venijn van de long tail zit dus in de staart, want tot dusver hielden McCain en Obama qua financiën ongeveer gelijke tred. De kas bij McCain wordt gespekt door het geld dat hij zelf binnen haalt plus het geld dat de Republikeinse partij binnenhaalt, plus de overheidssteun. Obama doet het met geld van de burger en grotere bedrijven die hem steunen en de maandelijkse kasstortingen van de democratische partij. Maar de partijkas van de Republikeinen zit er warmpjes bij, en dus was het verschil tot op heden te verwaarlozen.
Obama wordt – die stelling wil ik graag nemen – de eerste gecrowdfunde president van Amerika. In het zadel gekomen door donaties van het volk, dankzij het long tail-effect. Met zijn internetstrategie versloeg hij eerst Hillary en nu gaat McCain voor gaas.
En wat doet Obama met zijn internetgeld? Investeren in oude media uiteraard. Een half uur prime time op NBC en CBS op 29 oktober. Lekker ouderwets voor de buis met een zak popcorn. Ergens tussen The Nightrider en een sitcom zal Obama de massa toespreken. Wat denk je? Wordt het een verhaal van één volk, één stem, één natie? Of zou hij de long tailers prijzen in hun al hun verschillen die een mens zo uniek maakt?
Menno van Doorn voert de directie over het Verkenningsinstituut Technologie (ViNT), het onderzoeksinstituut van Sogeti Group en is en co-auteur van ‘Me The Media‘, een boek over de revolutie in media.
Patrick Mulder (AdFi 
Martijn van Beek 
Carel 
Jay 
Mark Appel 
Volgens mij is de Long Tail het fenomeen dat er markten zijn voor veel verschillende niche produkten/diensten met soms zelfs maar 1 koper. Dit kan goed door digitale distributie, doordat er daarbij geen extra kosten voor het aanbieden van een verschillend digitaal (downloadbaar) produkt zijn en de ‘voorraad’ capaciteit (zo goed als) oneindig is. Zo kan elk produkt misschien uiteindelijk maar door 1 consument worden gekocht, maar al deze transacties bij elkaar hebben wel een grote waarde voor de aanbieder.
In fysieke winkels kan dat bijvoorbeeld niet, omdat daar de voorraad capaciteit eindig is en er extra kosten bijkomen voor elk verschillend aangeboden produkt. En er dus gekozen moet worden voor de meest succesvolle produkten.
Geld krijgen van heel veel verschillende mensen is toch gewoon hetzelfde als bij het doneren aan bijvoorbeeld goede doelen gebeurt?
Volgens mij bedoelde Chris Anderson het niet helemaal zo, maar misschien zit er wel iets in om veel kleine donaties als Long Tail te zien. Je zou kunnen zeggen dat Obama veel meer verschillende standpunten moet ‘aanbieden’ zonder extra kosten, omdat hij een zeer divers publiek wil aanspreken.
Toch is naar mijn idee elk fenomeen waarbij vele kleine partijen samen iets groots bereiken aanduiden als Long Tail niet wat Anderson bedoelt in zijn boek.
Als je het doneren ziet als “kopen” van invloed op het besturen van Amerika, is het wel degelijk long tail. Het niche gedeelte van de long tail theorie zit hem dan in het feit dat die invloed niet concreet is. Elke koper creeert zijn eigen verwachting van wat Obama gaat doen (change!) en daarmee zijn eigen product gecreeerd en gekocht.
Knightrider
Beste Menno, je zet me – zoals altijd aan het denken. Dank daarvoor. Paar dingen:
1 – Ten eerste een paar extra feitjes: ons Obaampje heeft in totaal 605 miljoen dollar geworven. De 150 miljoen van september stelt Barack in staat om ten minste 4 maal meer uit te geven aan tv-tijd (bron: NYT).
2 – De actie van “matennaaier” Colin Powell zet veel kwaad bloed en is waarschijnlijk bedoeld om via een bewuste U-bocht McCain te steunen door de niet-kiezende en de zwevende Republikeinen wakker te schudden.
3 – Kan ook zijn, dat de Republikeinen het presidentsambt nu g-r-a-a-g kwijt zijn, want Bush heeft het niet zozeer “slecht” gedaan, maar wel “dom” en buiten-de-waard-rekenend, net als Nixon indertijd.
4 – Obama zal fouten maken in de internationale politiek en in de financiële sores. Dat kan niet anders, is hem niet echt aan te rekenen, maar komt wel op het Democratische konto.
5 – Een president met het imago van Kofi Annan en Gandhi is onAmerikaans. Groot-Europa, Putin incluis, zal zich als “vader”land over de Nieuwe Wereld pogen te ontfermen.
6 – “Change” wordt Obama’s ondergang. Het is geen tijd voor “Change”, want “Change” is bijna een mystieke factor: “Panta Rei”. Vergelijk het met het weer: dra het weer in de gaten krijgt, dat wij het beter denken te kunnen voorspellen, draait het ons weer ;) een loer.
7 – Ik vraag me verder af hoeveel game changers à la Al Gore bijvoorbeeld Obama zal kunnen mobiliseren in zijn kabinet. Zal Paul Krugman bijvoorbeeld misschien minister worden? Als een soort Eduard Bomhof – wie kent hem nog?
[...] Volgens Menno van Doorn (VINT) heeft Obama als hij op 4 november gaat winnen, dat volledig te danken aan de long tail. Je weet wel, de strategie van vele kleintjes maken één grote. En dan hebben we het hier over geld voor de campagne. Het verschil tussen Obama en McCain zit hem in het kruimelwerk, spaarcentjes van Jan Modaal. En die strategie betaalt zich nu uit, zo werd afgelopen zondag in één overweldigende klap duidelijk. Enig idee hoeveel geld Obama met z’n slimme internetcampagne heeft opgehaald in de september maand? Doe eens een gok en lees snel verder op Frankwatching [...]
Jaap,
Ja dit stukje ging alleen over de centen. Tussen de rest van de dingen die je noemt zitten een paar verontrustende zaken. Ik hou me maar vast aan wat professor John Gray – jou welbekend – vorige week op het VINT-event in Madrid antwoordde op de vraag of het uitmaakt wie president wordt. Hij zei “ja” en op de doorvraag zei hij dat het beter was dat Obama zou winnen. En daarna nam hij ruim de tijd om uit te leggen wat een ongelooflijk moeilijke, bijna onmogelijke taak hij heeft.
En als er iemand is die niks moet hebben van een ideologie (zoals “change”)… dan is Gray het. Het zijn rare tijden.
John Gray is mijn vriend. Maar zeidie nou ook nog iets over Sarah P? Daar waren ze van Hustler uit lekker mee bezig zeg: helaas niet meer op YouTube im Moment. Heerlijk dat “sociale” web.
[...] Obama’s venijn zit in de long tail [...]
[...] Obama’s venijn zit in de long tail [...]