Op het vermaarde Vint-blog (1, 2 en 3) en op het blog van Frankwatching heb ik reeds meerdere malen aandacht geschonken aan het feit dat de blogosfeer “kapot” is. Het is niet meer zoals vroeger. Discussies zijn verplaatst naar een andere medium.
Veel mensen hebben het bloggen verlaten. Ze zijn overgestapt op sociale netwerken, zoals Facebook, MySpace en Hyves, of zijn aan het microbloggen geslagen, zoals Jaiku, Twitter (volg je mij trouwens al op Twitter?). Een aantal van de oude blogs zijn tegenwoordig geprofessionaliseerd – check bijvoorbeeld dit rapport, waarin staat dat blogs tegenwoordig meer dan 1 Mb groot zijn -, commercieel, ze bezitten een volwaardig redactieteam. Ze zijn uitgeverijen geworden, denk in Nederland bijvoorbeeld maar aan GeenStijl. Maar ook VKMag, Flabber en mijn eigen Jaggle zijn inmiddels in het bezit van een heus redactieteam.
Vandaag besteden The Economist en Nicholas Carr – Does IT matter en The Big Switch – aandacht aan het “doodgaan” van de blogosfeer. In het artikel “Oh, grow up” zegt The Economist het volgende: “Blogging has entered the mainstream, which – as with every new medium in history – looks to its pioneers suspiciously like death…Gone, in other words, is any sense that blogging as a technology is revolutionary, subversive or otherwise exalted, and this upsets some of its pioneers. Confirmed, however, is the idea that blogging is useful and versatile…Now they are gone, but they are also ubiquitous.” Nicholas Carr zegt in zijn artikel “Who killed the blogosphere?” eigenlijk precies hetzelfde: “Who killed the blogosphere? No one did. Its death was natural, and foretold.”
Carr heeft ook nog een leuk detail. Van de 133 miljoen blogs die in Technorati zijn geregistreerd (sinds 2002), is 94% slapende… Gaap.
Blogs zijn mainstream geworden. De functionaliteit envan blogs zijn niet meer weg te denken. Elke zichzelf respecterende site biedt tegenwoordig de mogelijkheid om reacties achter te laten. Niks spannends aan. Lang leve de blogs!
Sander Duivestein is senior-consultant bij ViNT (Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie), het onderzoeksinstituut van Sogeti Group en co-auteur van het boek ‘Me the Media‘, een boek over de revolutie in media.
Harro Jacobs 
Kevin 
Remon Hendriksen 
Jeroen van Eck 
Ingrid 
Percentage van “slapende blogs” is inderdaad hoog, maar niet verrassend!
Ik zie inderdaad weinig goede blogs waar meer dan 3 keer per week een eigen (!) stuk geplaatst wordt….
Dus Frankwatching is geen blog, maar een…?
Precies, wilde dezelfde vraag als Max stellen ;-)
Het is duidelijk dat blogs in de loop der tijd een ander karakter hebben gekregen. Dat is niet gek, verandering is kenmerkend voor alle media, en speelt zich op internet nog eens in een veel hoger tempo af. Zonder deze veranderingen zouden blogs niet ‘overleefd’ hebben.
Het is met de blogosfeer gegaan zoals met elke community die groot wordt: ze valt op een bepaald moment uiteen in een aantal kleinere entiteiten. Ik herinner me dat er eind 2004 zo’n 15 mensen in Nederland blogden over professionele / zakelijke onderwerpen, elk op hun eigen blog. Ik was een van die 15 en kende elk van de anderen persoonlijk. Die tijd hebben we al lang geleden achter ons gelaten: het aantal bloggers is geëxplodeerd en het is onmogelijk om iedereen nog persoonlijk te kennen, laat staan met enige regelmaat te ontmoeten.
Een andere belangrijke ontwikkeling is geweest dat je op elk van de grotere blogs al snel enkele tientallen mensen ziet schrijven. Op Frankwatching gaat het bijvoorbeeld om een actieve groep van zo’n 50 auteurs. Allemaal mensen die een authentiek verhaal te vertellen hebben en elkaar ‘op de inhoud’ gevonden hebben op deze plek.
Bij bijvoorbeeld Marketingfacts of Mobile Cowboys is dat niet anders, ook daar zijn grote groepen geestverwanten actief. Ze hebben elkaar opgezocht en vormen binnen en rond de blog een soort mini-blogosfeer. Sommige van deze groepen raken elkaar, andere staan los van elkaar.
Ik denk dat als je naar het aantal reacties kijkt, het totale aantal reacties op alle blogs samen eveneens explosief is toegenomen. Maar het is ook zo dat door de eveneens forse groei van het aantal blogs de spoeling dun is geworden. Sommige, zelfs veel, blogs hebben dan ook echt te kampen met een afname van het aantal reacties. Soms is Twitter daar debet aan, soms Hyves of de reactiemogelijkheid bij andere sites (kranten, tijdschriften). Bijzonder genoeg heeft Frankwatching niet te maken met zo’n terugval, hier op de site is het aantal reacties nog steeds licht groeiend en zijn de reacties bovendien vaak lang en erg inhoudelijk.
Een statement dat blogs tegenwoordig vol met plaatjes staan en daardoor een soort online magazines zijn geworden, daar kan ik niet zoveel mee. Waarom zou een blog niet rijk geïllustreerd mogen zijn, zeker nu beeld op internet een steeds belangrijke rol is gaan spelen. Voor Frankwatching geldt overigens dat we eind 2004 al op deze manier werkten, dus wat dat betreft juist niks nieuws onder de zon…
Er is wat mij betreft ook niks mis met het organiseren van werkzaamheden rondom een blog. GeenStijl, Jaggle, Marketingfacts, Flabber en ga zo maar door zouden niet kunnen bestaan zonder organisatie. Als ik naar Frankwatching kijk, dan hebben we al grote moeite om met 3 mensen alleen al de acties rond e-mailbox, telefoontjes en artikelen bij te houden. Dit niet organiseren zou het acute einde van de blog betekenen. En ja, een consequentie is dat de blogger die er ooit mee gestart is (ik dus) minder tijd heeft om te schrijven. Maar Frankwatching is natuurlijk al lang niet meer alleen maar ‘mijn blog’, het is een platform geworden waar auteurs en lezers elkaar ontmoeten, in gesprek met elkaar komen of gestimuleerd worden om elkaar buiten de blog op te zoeken.
En nog een keer ja, als het aantal betrokkenen groeit, dan wordt het minder persoonlijk. In het eerste jaar Frankwatching kende ik de meeste van mijn lezers nog persoonlijk, inmiddels is dat misschien nog maar een (of een paar?) procent van de bezoekers het geval. Uiteraard heeft dit invloed gehad op de verhalen hier op de blog, dat is onontkoombaar. Vroeger schreef ik af en toe een meer persoonlijk getint verhaal, tegenwoordig doen anderen dat, eveneens af en toe. Maar ook dat is onontkoombaar als je met 150.000 bezoekers per maand te maken hebt.
Is het dan nog wel een blog, of is het een site, een community, een social network of nog wat anders? Wat maakt het uit, zou ik zeggen. Het is een plek waar een groep mensen zich thuis voelt en waar mensen zijn die zich betrokken voelen bij de onderwerpen, de discussies, bij elkaar en bij de blog. Dat maakt dat het zo mooi is. En bij mij voelt dat goed. De blogosfeer is dan misschien wel dood, vele blogs – waaronder Frankwatching – zijn levendiger dan ooit!
Goed, een blog dus.
Zullen we anders misschien iets minder elkaar naschrijven (dat “de blogosphere is dood!” heb ik nu wel op genoeg plaatsen gezien), en gewoon constateren dat de blogosphere *veranderd* is? Dood is wellicht een beetje overdreven, sterker nog, ik ben het er absoluut niet mee eens.
De plaatsen waar en de manier waarop mensen bloggen is misschien veranderd, maar ze bloggen zeker nog wel.
Hoe kan de blogosphere nu ooit geleefd hebben als het internet zelf al minstens sinds 1997 dood is?
Blogs hebben zich gewoon ontwikkeld. Van platformen met vele auteurs, tot 1 persoonsblogs. Van persoonlijke blogs tot corporate blogs. Sommige fora zien er meer uit als een blog dan een….Maakt toch niet veel uit!
Sommige publicatie’s neigen meer naar een beeld/video verhaal, andere naar een digitale dialoog (blogwisseling zonder reactie van buitenstaanders).
Het thema is “storytelling” en dat kan gelukkig tegenwoordig op vele manieren….
Je kan je klok erop gelijk zetten. Elke keer dat er een nieuwe ontwikkeling is, dan is er binnen 2 jaar wel iemand die – net als iedereen enthousiast wordt – gaat roepen dat het dood is. Om daarna dit weer te nuanceren. Een simpele truc om de aandacht te trekken.
@ All,
Wat mij zeer duidelijk is: een blog is een ONding. Maar ja, wat moet je anders . . . ?
Juist, gewoon een goed boek schrijven, zoals Me the Media. Druk doende met de Engelstalige WorldWide edition op deze ONzalige zondagmiddag ;)
Voorts erg in mijn nopjes, dat mijn antiquariaat voor mij een exemplaar heeft gescoord van Huizinga’s Homo Ludens.
O ja, dat de blogosfeer ineenstort, is eigen aan haar vluchtige karakter. Elke dag dondert ze in elkaar en wordt ze weer opgebouwd / herrijscht zij uit haar asch. Een Sysifus-arbeid heet dat ook wel.
zolang zich nog dagelijks vele nieuwe interessante blogs bij ons, startlog.nl, aanmelden om beter gevonden te worden is de blogosfeer verre van dood. bloggen is niet alleen maar discussies uitlokken maar juist het distribueren van kennis en ervaring aan (hopelijk) gelijkgestemden; inderdaad elke blogger is een mini-uitgever. 6% van 130.000.000 = 8.040.000 mini-uitgevers. tel daarbij op de bewezen kracht van weblogs tav het beoordelen/beleven van merken en het selecteren van producten voor aankoop dan ben je volgens mij digi-blind en digi-doof als je denkt dat de blogosfeer z’n beste tijd heeft gehad. ik ben overtuigd dat de kwaliteit van de informatievoorziening door deze democratiseringstendens, ondanks alle kritiek tav de bloggers als amateur-journihilisten, uiteindelijk sterk vergroot wordt. veel plezier!