Wat mij zeer duidelijk is: een blog is een ONding. Maar ja, wat moet je anders . . . ?

Juist, gewoon een goed boek schrijven, zoals Me the Media. Druk doende met de Engelstalige WorldWide edition op deze ONzalige zondagmiddag ;)

Voorts erg in mijn nopjes, dat mijn antiquariaat voor mij een exemplaar heeft gescoord van Huizinga’s Homo Ludens.

O ja, dat de blogosfeer ineenstort, is eigen aan haar vluchtige karakter. Elke dag dondert ze in elkaar en wordt ze weer opgebouwd / herrijscht zij uit haar asch. Een Sysifus-arbeid heet dat ook wel.

Zullen we anders misschien iets minder elkaar naschrijven (dat “de blogosphere is dood!” heb ik nu wel op genoeg plaatsen gezien), en gewoon constateren dat de blogosphere *veranderd* is? Dood is wellicht een beetje overdreven, sterker nog, ik ben het er absoluut niet mee eens.

De plaatsen waar en de manier waarop mensen bloggen is misschien veranderd, maar ze bloggen zeker nog wel.

Het is met de blogosfeer gegaan zoals met elke community die groot wordt: ze valt op een bepaald moment uiteen in een aantal kleinere entiteiten. Ik herinner me dat er eind 2004 zo’n 15 mensen in Nederland blogden over professionele / zakelijke onderwerpen, elk op hun eigen blog. Ik was een van die 15 en kende elk van de anderen persoonlijk. Die tijd hebben we al lang geleden achter ons gelaten: het aantal bloggers is geëxplodeerd en het is onmogelijk om iedereen nog persoonlijk te kennen, laat staan met enige regelmaat te ontmoeten.

Een andere belangrijke ontwikkeling is geweest dat je op elk van de grotere blogs al snel enkele tientallen mensen ziet schrijven. Op Frankwatching gaat het bijvoorbeeld om een actieve groep van zo’n 50 auteurs. Allemaal mensen die een authentiek verhaal te vertellen hebben en elkaar ‘op de inhoud’ gevonden hebben op deze plek.

Bij bijvoorbeeld Marketingfacts of Mobile Cowboys is dat niet anders, ook daar zijn grote groepen geestverwanten actief. Ze hebben elkaar opgezocht en vormen binnen en rond de blog een soort mini-blogosfeer. Sommige van deze groepen raken elkaar, andere staan los van elkaar.

Ik denk dat als je naar het aantal reacties kijkt, het totale aantal reacties op alle blogs samen eveneens explosief is toegenomen. Maar het is ook zo dat door de eveneens forse groei van het aantal blogs de spoeling dun is geworden. Sommige, zelfs veel, blogs hebben dan ook echt te kampen met een afname van het aantal reacties. Soms is Twitter daar debet aan, soms Hyves of de reactiemogelijkheid bij andere sites (kranten, tijdschriften). Bijzonder genoeg heeft Frankwatching niet te maken met zo’n terugval, hier op de site is het aantal reacties nog steeds licht groeiend en zijn de reacties bovendien vaak lang en erg inhoudelijk.

Een statement dat blogs tegenwoordig vol met plaatjes staan en daardoor een soort online magazines zijn geworden, daar kan ik niet zoveel mee. Waarom zou een blog niet rijk geïllustreerd mogen zijn, zeker nu beeld op internet een steeds belangrijke rol is gaan spelen. Voor Frankwatching geldt overigens dat we eind 2004 al op deze manier werkten, dus wat dat betreft juist niks nieuws onder de zon…

Er is wat mij betreft ook niks mis met het organiseren van werkzaamheden rondom een blog. GeenStijl, Jaggle, Marketingfacts, Flabber en ga zo maar door zouden niet kunnen bestaan zonder organisatie. Als ik naar Frankwatching kijk, dan hebben we al grote moeite om met 3 mensen alleen al de acties rond e-mailbox, telefoontjes en artikelen bij te houden. Dit niet organiseren zou het acute einde van de blog betekenen. En ja, een consequentie is dat de blogger die er ooit mee gestart is (ik dus) minder tijd heeft om te schrijven. Maar Frankwatching is natuurlijk al lang niet meer alleen maar ‘mijn blog’, het is een platform geworden waar auteurs en lezers elkaar ontmoeten, in gesprek met elkaar komen of gestimuleerd worden om elkaar buiten de blog op te zoeken.

En nog een keer ja, als het aantal betrokkenen groeit, dan wordt het minder persoonlijk. In het eerste jaar Frankwatching kende ik de meeste van mijn lezers nog persoonlijk, inmiddels is dat misschien nog maar een (of een paar?) procent van de bezoekers het geval. Uiteraard heeft dit invloed gehad op de verhalen hier op de blog, dat is onontkoombaar. Vroeger schreef ik af en toe een meer persoonlijk getint verhaal, tegenwoordig doen anderen dat, eveneens af en toe. Maar ook dat is onontkoombaar als je met 150.000 bezoekers per maand te maken hebt.

Is het dan nog wel een blog, of is het een site, een community, een social network of nog wat anders? Wat maakt het uit, zou ik zeggen. Het is een plek waar een groep mensen zich thuis voelt en waar mensen zijn die zich betrokken voelen bij de onderwerpen, de discussies, bij elkaar en bij de blog. Dat maakt dat het zo mooi is. En bij mij voelt dat goed. De blogosfeer is dan misschien wel dood, vele blogs – waaronder Frankwatching – zijn levendiger dan ooit!