Het was een sprankelende gedachte, waar je vroeger op recepties en verjaardagsfeestjes nog interessante sier mee kon maken. Je begon over de ‘six degrees of separation’. De theorie is als volgt. Iedereen in deze wereld is niet meer dan zes stappen verwijderd van een ander op deze zelfde wereld.
Dat betekent dat ik in zes stappen zou kunnen uitkomen bij koningin Beatrix. Om maar wat te noemen. Nu wil het toeval dat het in mijn geval maar twee stappen is, omdat mijn moeder ooit kindermeisje op Soestdijk was. Maar het betekent ook dat ik alle mensen in mijn directe omgeving goed op weg help met het bevestigen van de theorie van de six degrees in de kringen van het Koninklijk Huis.
De komende benoeming van Barack Obama tot president van de Verenigde Staten geeft een enorme steun aan al degenen op het Afrikaanse continent die op zoek zijn naar de weg die in zes stappen leidt naar de beroemdheden in de Verenigde Staten. Opeens is Jack Nicholson binnen bereik. Ook voor een Tanzaniaanse cacaoplanter. Zijn zus is getrouwd met een Keniaan – die chauffeur was bij de grootvader van Obama, die Barack natuurlijk als baby kende, die inmiddels goed bekend is met Bill Clinton, die weer een goede vriend is van Jack Nicholson. Voilà. In zes stappen worden twee continenten, meerdere rassen en een kloof van een inkomstenverschil moeiteloos overbrugd.
Sommige theorieën blijven eeuwenlang overeind, anderen houden het een decennium vol en zijn dan oud en versleten. Dat laatste is het geval met de theorie van de six degrees.
Iedereen is namelijk bereikbaar binnen een enkele stap. Dat geldt van nabije vrienden tot verre wereldleiders.
Neem nu Barack Obama. Ik krijg mails en sms’jes van hem. “–Joost: We leven in een tijdperk van hebzucht en onverantwoordelijk gedrag…..”. We zouden Obama toch eens moeten vragen om commentaar te geven op de weinig deemoedige houding van de subsidie ontvangende bankiers in de bankjes van de tweede kamer.
Neem nu Garry Kasparov. Er is een kans dat ik tegen hem schaak, via het internet. Die kans is niet zo groot, want mijn rating is misschien een tiende van de zijne, maar toch. We zijn beiden lid van dezelfde schaakclub, en ik kan hem direct benaderen; moet ik achter zijn ‘handle’, zijn schuilnaam komen.
Neem nu Maxime Verhagen. Sinds kort twittert hij op het internet. Hij slingert korte berichtjes de wereld in en degenen die het willen, kunnen hem volgen en reageren. Ik kan hem direct vragen of zijn nicotinekauwgompjes echt helpen. Of dat het leuk is om te lezen dat bij hem thuis om de beurt de afwasmachine moet worden uitgeruimd.
Het is simpel. De theorie van de six degrees of separation kan de schroothoop op en worden vervangen door die van de ‘universal connection’. Met toegang tot het internet en een beetje zoekwerk kan ik iedereen direct benaderen.
Wat er gebeurd is: technologische en sociale netwerken zijn volledig naar elkaar toe gekropen, ze vallen over elkaar heen. Een e-mailadres is de toegang tot de wereldwijde praatgroep die internet heet.
LinkedIn bijvoorbeeld. Het is voor velen een uitdaging om op dit zakelijke netwerk zo veel mogelijk referenties te hebben. Jan en alleman nodigen alleman en Jan uit om zakelijk vriend te worden. Het is een piramidespel van relaties. Ook mij overkomt het regelmatig dat ik een uitnodiging om relatie te worden (‘since you are a person I trust’) principieel verwijs naar de prullenbak. Ken deze figuur helemaal niet. Ik wil niet meedoen aan schrale verwijzingen. Relaties zijn zo flinterdun als het rag van een web.
Dát werd bedoeld met het world wide web; de verwijzing naar een spinnenweb was niet alleen een indicatie van het aantal verbindingen en de schoonheid en kracht van het net als geheel, het was ook een verwijzing naar de kwetsbare schraalheid van een rag, van een enkele relatie.
Het is de inflatie van het begrip relatie, of bekende, of goede kennis van me.
Beter één vriend in de kroeg dan honderd relaties op het web.
Deze column is eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.
gaston 
nico 
JohnT 
Remy Steijger 
Jos Govaart 
Bij de theorie van six degrees gaat het erom dat je iemand PERSOONLIJK kent, niet via mail of via een online schaakclub…
Ik denk wel dat de theorie langzaamaan naar five degrees zal gaan door de intrede van Internet en het potentieel van web 2.0!
En die vijf degrees van Erwin zijn mij nog te ver weg: ik ken zelf niemand die mij daar kan introduceren, zodat ik eens een praatje kan maken met Beatrix of Obama. Eerste- en tweedegraads connecties, daar willen we nog wel wat voor doen. Maar gaat het verder/dieper, dan haken we al snel af.
Dat zie je ook aan LinkedIn -hoeveel wordt gebruik gemaakt van de mogelijkheid ‘get introduced’? Ik heb zo’n verzoek in ieder geval nog nooit gehad en de keer dat ik het probeerde, is die poging hopeloos verloren gegaan. (Ik verwijs overigens ook mensen die ik niet ken, OF recruiters, steevast naar de prullenbak. Mensen in mijn netwerk ken ik, heb ik ontmoet, 9 van de 10 keer offline).
Wat overigens niet wil zeggen dat er niet hele leuke dingen kunnen ontstaan via de digitale wereld, mensen komen sneller tot elkaar omdat het makkelijker is te zien welke interesses ze delen. En op die grond een relatie opbouwen. In zoverre ga ik met Joost mee.
Dus tot zover de 5 of 6 degrees – doe mij ook maar een kroeg ;-).
Interessante opmerking, ik merk dat ik zelf ook rechtstreeks op zoek ga naar de juiste persoon online ipv met tussenstappen.
Echter, ik ben het niet helemaal met je eens mbt de schroothoop-stelling. Je geeft het zelf ook al aan: alles staat of valt met het internet. De Tanzaniaanse cacaoplanter kan idd rechtstreeks contact opnemen met Jack Nicholson. Maar omgekeerd zal dat veel moeilijker zijn. Waar zou Jack moeten beginnen zoeken op het web naar die man?
Lang niet elke aardbewoner heeft toegang tot het internet – en dat zal ook in de toekomst (helaas) niet het geval zijn.
Ik ga erdus vanuit dat die Six Degrees of Separation-theorie het dus nog wel even volhoudt.
Inderdaad. Kliekjes lijken zich weer te vormen, alleen dan online. Hyves voor mijn vrienden en kennissen en daar houd ik het bij.
Op zakelijk vlak geen interesse in online networking, alleen via special interest-sites. Terwijl ik toch wel van de jonge generatie ben
We moeten als mensen gaan geloven en beleven dat het om beide gaat; én de kroeg en de korte lijnen via het web. Door middel van crowdsourcing gaan we fysiek en virtueel aan elkaar koppelen en worden grenzen van organisaties overschreden en daar komen hele mooie dingen uit voort. Om effectief je doel te bereiken is een goede focus noodzakelijk, dat leren we uit de topsport en van de ontelbaal vele personal coaches. En helaas zie je dat steeds meer mensen de noodzakelijkheid van die focus ook toepassen in hun sociale verkeer. Daarmee wordt het leuke kroeggesprek over ditjes en datjes ook slachtoffer van toenemende behoefte aan het verwezenlijken van persoonlijk belang. De nieuwe Y generatie is al bezig om daar op eigen manier invulling aan te geven. Het is aan de oudere generaties om te bewaken dat het leuk blijft; daar zijn we zelf bij.
@ Frank: mijns insziens sluit het een het ander ook niet uit. Maar het ander vervangt ook zeker niet het een. ‘Through any line’ dus, en niet offline en online naast elkaar. (=motto van mijn bureau)
Je hebt het over generatie Y; wat ben ik dan (34 jaar)? Ik heb ook zo mijn eigen invulling maar ik bewaak ook dat het leuk blijft. Vooral voor mezelf. Daar heb ik geen oudere generaties voor nodig – integendeel: ik word daar heel kriegelig van als die zich ermee gaan bemoeien. De generatie Y al helemaal, denk ik zo.
Six degree theorie wel of niet; feit is dat virtuele communities weinig toevoegen aan een sociaal leven. Tenzij die community een relevante aanvulling vormt voor relatieas die elkaar in het echte leven ook ontmoeten. Zodat je later in de kroeg, bij de sportclub of het familiefeestje verder kan praten over die foto, video of blog waarop je net nog via mobiel, web of tv hebt gereageerd.
@Gitta Ik ben het helemaal met je eens: on- en offline bestaat niet naast elkaar maar samen met elkaar. Een goed functionerend online netwerk kan volgens mij niet zonder een offline netwerk. Dan zie je denk ik ook de waarde van een sociaal netwerk in, virtueel en in de werkelijke wereld.
@ Frank En dat is niet, zoals Frank beweert, het verwezenlijken van persoonlijk belang. Voor zover je in dit verband van een generatie Y kunt spreken, zijn zij juist niet uit op eigen belang. Een belangrijk kenmerk is nu net dat delen in het huidige tijdsgewricht weer een belangrijke rol speelt. Dat is wat ik (43) in ieder geval in al mijn netwerken meemaak. Er is niemand uit om zichzelf naar voren te schuiven. En degene die dat doet wordt daar op afgerekend.
Juist die ‘oude’ generatie heeft dat nog niet zo goed door. Juist zij zijn uit op eigenbelang, zo is mijn ervaring.
@Petra: totally agree!
Bij Six degrees is het handenschudden bepalend: wie heeft wie ooit de hand geschud. En hoeveel handen ben jij verwijderd van Obama/Beatrix/Elvis
De digitale versie vraagt dus om een alternatieve weging. Direct mailcontact (dus heen en weer) lijkt me een leuke vervanger. En dan natuurlijk geen door voorlichters geschreven mails afkomstig van “noreply@” of “info@”
Joost? Hoever ben jij dan van Obama verwijderd?
hey mensen
er is een onderzoek gedaan via de post, in hoeveel stappen van meerdere testpersonen bij een onderzoeker terecht kwam via directe mailing. Dus: Ik stuur een brief naar iemand waarvan ik denk dat hij iemand kent die de onderzoeker kent. Daarmee kwam iets van 65% aan, en was de gemiddelde weg iets van 6,5…
Het vervelende is dat ik niet kan vinden waar ik dat gelezen heb. Niet via google en niet meer via blogsearch…
dat geeft toch een leuker beeld als hier wordt geschetst.
zit trouwens zelf 3 “handshakes” van bush… dat vind ik altijd wel grappig ;)
@Japser.
ik denk dat je dit bedoeld:
http://en.wikipedia.org/wiki/Small_world_phenomenon#The_experiment
@peter
denk et wel ja, leuk om nu deze omschrijving te hebben, meteen maar gebookmarked.
@Petra “Een goed functionerend online netwerk kan volgens mij niet zonder een offline netwerk.”
Dat lijkt me niet, hoor: Twitter, Tweakers, LastFM, World of Warcraft, P2P en allerlei reaguurderspanelen zijn zomaar wat voorbeelden van online-communities die goed kunnen functioneren zonder offline handenschudden.
Maar wel geldt: hoe serieuzer het onderwerp wordt, hoe meer vertrouwen er nodig is. En dan kom je al gauw uit bij offline contact. Puur online kan je iets dergelijks ook wel bewerkstellingen, bijvoorbeeld door een goeie reputatie op te bouwen bij je medenetwerkers bijvoorbeeld doordat is gebleken dat jouw informatie altijd betrouwbaar is.
zeer leuke titel! ;)