Relevant artikel op DC.

Resultaat: 1,7 miljoen donateurs, 2,9 miljoen donaties, waarvan ruim 90% onder de €100. Als dat geen long tail is…

Will Page en Andrew Bud hebben aangetoond dat met soortgelijke datasets als waar Anderson mee heeft gewerkt de long tail niet aangetoond kan worden. Maar er is nog een ander onderzoek dat hetzelfde aantoont, gebaseerd op een uitgebreidere set van de data die Anderson heeft gebruikt: http://conversationstarter.hbsp.com/2008/07/the_long_tail_debate_a_respons.html

Anita Elberse toont dat hoewel The Long Tail de laatste jaren steeds langer wordt, hij ook veel platter wordt.

Dat de tail langer wordt blijkt het zowel het onderzoek van Chris Anderson, WillPage/Andrew Bud en Anita Elberse. Dit komt omdat nieuwe distributievormen een regressie naar nul hebben veroorzaakt voor inventaris en transactionele kosten.

Het hierboven aangehaalde TNO onderzoek gebruikt de term welvaarttoename (korte samenvatting: ik besteed minder geld aan muziek, geniet van meer muziek en dus neemt mijn welvart toe: minder geld en meer genieten..). Maar volgens de theorieën van William McPhee (Formal Theories of Mass Behavior) geven mensen nog steeds de voorkeur aan populaire titels.

Wat Will Page,Andrew Bud en Anita Elberse aantonen is dat “the tail is flattening”, in termen van toegevoegde waarde, oftewel “selling more of less” ipv selling less of more.

Zoals met iedere theorie biedt de Long Tail geen enkele garantie voor succes. Maar de ‘lange staart’ blijft een aansprekende metafoor om buiten de kaders van de traditionele 80-20 vuistregel te denken. Het is wel belangrijk de door jullie genoemde beperkingen daarbij in acht te nemen.

@ Rick Mans: het lukte me niet je blog te vinden. Wellicht is er iets mis met de url…

Daarnaast gaat de Long Tail niet op voor alle markten en zijn slechts sommige markten uitermate geschikt om het Long Tail concept effectief in te implenteren. De fout die vooral gemaakt met de Long Tail is dat het als een silver bullet werd gezien. Je business zou namelijk per definitie slagen als je dit concept zou toe passen en je business zou per definitie falen als je gewoon mass-market ging.

Ik heb toevallig nog vorige maand een blogje gewijd aan het mogelijke falen van het Long Tail principe: http://www.capgemini.com/technology-blog/2008/12/the_long_tail_is_not_a_fail.php

Je gaat wellicht nu voorbij aan de manier waarop het wordt aangeboden. Troep die als troep (fysiek of online) wordt aangeboden verkoopt inderdaad niet.

Maar daar gaat de Long Tail ook niet over. Het gaat over het vinden van een niche en daar een product met toegevoegde waarde voor leveren.

Of het nou muziek: http://www.jonathancoulton.com/
of grote schoenen zijn: http://www.grandshoes.se/website1/snygga/stora-skor/stora-skor.php

Een waardevol product, op de goede manier onder de aandacht gebracht in een niche: dat is de Long Tail.

In de fysieke wereld is schapruimte eindig en kostbaar, en worden niet te verkopen dingen dus of niet in het schap gezet, of er zo snel mogelijk weer uit gehaald.

Online wordt er echter gigantisch veel onverkoopbare rotzooi aangeboden en nooit meer weggehaald. Met als gevolg dat een steeds kleiner percentage van die dingen verantwoordelijk is voor het gros van de omzet.

Als je de hoeveelheid aangeboden spullen oneindig groot maakt, nadert het percentage dat 99,99% van de omzet maakt naar nul.

Dat slaat natuurlijk nergens op. Zou eerder iets moeten zijn van de strekking:
The history, present and future of business is selling the most of anything.

Moeten we langzamerhand niet stoppen met het hanteren van commerciële verkrijgbaarheid als criterium? Dit is toch geen bepalende factor voor muziekconsumptie meer?

Veel muziek die tegenwoordig online geconsumeerd wordt (via MySpace, Hyves pagina’s, Youtube) is nergens te koop. Mashups zoals het “Grey Album” van Dangermouse (2004) waren nooit commercieel verkrijgbaar, en zijn toch ontzettend veel “geconsumeerd”.

Door diensten als Tunecore, is het zo makkelijk geworden voor iedereen om z’n muziek op online diensten te plaatsen dat de winkels overspoeld zijn met aanbod.

Exposure en kwaliteit zijn de belangrijke factoren, commerciële verkrijgbaarheid is tegenwoordig irrelevant.

JB

Het feit dat iets bestaat betekent echt niet automatisch dat het ook verkocht wordt; hoe lang die staart van Anderson ook is.

The history, present and future of business is selling nothing of most.

Interessant vind ik het worden als gebruikers helemaal de keuzevrijheid hebben, en alle vormen van muziek worden meegenomen (en niet alleen die veel te dure albums) zoals bij filesharing. Dan blijkt de long tail wel degelijk op te gaan. Check http://tinyurl.com/7g8mv4