Mijn oudste dochter kreeg zo rond haar derde een roze digitaal fototoestel. Voor het feit dat ze stopte met haar speen. Met het apparaat kon ze foto’s van 1 megapixel nemen, mp3’s afluisteren en een aantal spelletjes waaronder het welbekende Memory spelen. Met veel geduld probeerde ik haar de ins-en-outs van het toestel bij te brengen. Mijn pogingen werden echter niet gewaardeerd. In haar kleutertaal wist zij mij heel duidelijk te maken dat papa er de ballen verstand van had. Zij wist het beter.
Ik heb haar aan haar lot overgelaten. Een paar dagen laten kwam ze echter al trots laten zien. “Kijk papa, zo moet het.” Mij verbijsterd achterlatend. Hoe is het mogelijk dat zo’n klein wurmpje zelf in staat is om zich de eigenschappen van het apparaat toe te eigenen, terwijl de gemiddelde dertiger de gebruiksaanwijzing meerdere malen moet lezen, omdat hij bang is dat hij anders iets kapot maakt?
Lotte is nu vierenhalf. De iPhone gebruikt ze om YouTube filmpjes van Nijntje en K3 mee te kijken. Ik moet de zoekopdracht intikken en vervolgens navigeert ze zelf moeiteloos door de diverse filmpjes heen. Deze week was mijn laptop het slachtoffer. Lotte is nu in staat om op de site van Nijntje de diverse puzzels en raadsel op te lossen. De touchpad gebruikt ze met twee handjes. Een hand om mee dubbel te klikken en een hand om de cursor te sturen.
Nu wil ik niet het Frankwatching platform misbruiken als een aubade aan mijn dochter. Feit is wel dat de huidige generatie kinderen zich de nieuwe technologieën wel heel makkelijk eigenlijk maken. Lotte is hier slechts een voorbeeld van. En vanuit mijn vriendenkring hoor ik dezelfde verhalen. Ook hun kinderen schromen niet om achter een computer te kruipen. Vaak zijn ze al verder in hun computerontwikkeling dan mijn dochter.
Voor mijn werk als analist binnen het VerkenningsInstituut Nieuwe Technologie ben ik in de gelegenheid om veel boeken te lezen. Het nieuwste boek “Grown Up Digital: How the Net Generation is Changing Your World “ van Don Tapscott waarschuwt het bedrijfsleven voor deze nieuwe generatie. Deze “nieuwe” mensen moeten met open armen omarmd worden, en niet in het hiërarchische en bureaucratische keurslijf van het bedrijf worden geperst. In het boek “iBrain: Surviving the Technological Alteration of the Modern Mind” van Gary Small zijn de pubers in een scanner gelegd en 
uit het onderzoek blijkt dat de tieners hun hersenen op een heel andere manier gebruiken dan wij gewend zijn.
“Today’s frenetic progress in technology, communications, and lifestyles is evolving the way young brains develop, function, and process information – creating new neural pathways and altering brain activity at a biochemical level.”
Een wereld waarin alle informatie aan elkaar gekoppeld is. Een digitale wereld die op iedere moment van de dag bereikbaar is. Wat voor een invloed heeft deze wereld op onze kinderen? Zijn ze dommer – The Dumbest Generation – of juist niet? Vroeger moest ik allerlei lijstjes aan jaartallen in mijn hoofd opslaan. De Slag bij Waterloo. U kent ze wel. Heeft dit mij wijzer gemaakt? Of is dit juist een voorbeeld van dom gebruik maken van mijn hersenen? De nieuwe generatie is immers in geen tijd in staat om dit jaartal op te hoesten, terwijl ik al schrijvende nu nog in mijn geheugen aan het graven ben. Toch maar even Googlen… 1815 dus.
Terug in de tijd. Als ik nu weer een tiener was. Met al de mogelijkheden die het web mij biedt. Zoals bijvoorbeeld het diepzeeduiken middels het nieuwste speeltje van Google (Ocean). Hoe zou ik het web dan zo slim mogelijk inzetten?
Wanneer ik de mogelijkheid had om alle informatie op te snorren, wat zou ik dan nog interessant vinden, waar zou ik dan naar op zoek gaan? “Ervaren”of “Beleving” wordt dan denk ik steeds belangrijker. Dingen meemaken, bij zijn, bewust worden van, dichter bij jezelf staan en daarmee ook dichter bij je omgeving. Dus toch een beter mens?
Mijn jongste dochter, Mijntje van tweeënhalf, heeft inmiddels de camera van Lotte overgenomen. Vanochtend toen ik onder de douche stond, stond ze opeens voor mij. “Papa, lach eens.” Flits.
Sander Duivestein is senior-consultant bij ViNT (Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie), het onderzoeksinstituut van Sogeti Group en co-auteur van het boek ‘Me the Media‘, een boek over de revolutie in media.
Patrick Mulder (AdFi 
Martijn van Beek 
Carel 
Jay 
Mark Appel 
Leuk inspirerend verhaal, misschien stiekem ook een kleine ode aan de userinterface designers van deze wereld. Want een uitgebreid apparaat maken dat een ‘dochter van 3′ begrijpt, dat is toch de ultieme gebruiksvriendelijkheidsdroom?
Maar ik denk dat de nieuwsgierige aard van kinderen, de vrezeloosheid om iets stuk te maken, de verkenningsdrang en de leergierigheid het voor een kind gemakkelijk maken om zo’n apparaat te leren.
Wij vinden het dure kwetsbare elektronica, zij vinden het een speeltuin.
zo herkenbaar (hoewel nog niet 1st hand)!
Kinderen zijn/worden expert in hun eigen Niche; empowerment zorgt ervoor dat ontzag voor authoriteit volledig aan het verdwijnen is (en geef ze eens ongelijk!)
zie ook de Milennials-studies op http://www.cpcc.edu/planning/studies-and-reports/
Ik moet denken aan de keer dat ik een school instapte en deze wireframes zag
http://www.mediakip.com/wp-content/uploads//jeugd.jpg
Gemaakt door kinderen van pakweg 10.
Mijn dochter Lotte, 5 jaar oud, kan (helaas/gelukkig) nog niet lezen, maar navigeert over het Internet via http://www.startpagina.nl/kids. Daar spelen zij en haar zusje van bijna 3, online spelletjes op Nederlandse sites (Sesamstraat, Bobo, Jetix, ..) maar ook net zo makkelijk op Engelse sites (Bob the Builder, BBC Kids, …).
Het verbaasde mij dat ze deze websites en spelletjes gewoon proberen, ongeacht de taal, en binnen no-time de bedoeling en besturing er van doorhebben.
Wat mij verder is opgevallen is is dat ze geen enkele moeite hebben met de besturing met de muis of met het touchpad.
Dit gaat trouwens ook op voor de Nintendo Wii, waar ze over het algemeen zonder hulp spellen kiezen, starten en spelen.
Mijn dochter van 3 krijgt voor haar verjaardag zo’n kindercamera, die van 5 heeft mijn oude Canon Powershot A40 ingepikt. Die van 5 krijgt deze zomer ook een PC op haar kamer (uiteraard voorzien van allerlei technieken om haar PC/internet vrijheden te kunnen inperken).
De jeugd heeft de toekomst; van mij mogen ze!
Dit stukje lijkt mij een beetje achterhaald; ikzelf ben intussen 29 en ook al vanaf jonge leeftijd bezig met technologie. De Commodore 128 die bij ons thuis stond was een groter mysterie voor mijn vader dan voor mij.
Nu was ik wel een van de eersten van mijn leeftijdsgenoten die thuis een pc hadden staan, maar het is zeker niet zo dat enkel de generatie die na 2000 geboren is, makkelijker met nieuwe technologie omgaat dan de ouderen onder ons.
Die van mij is intussen 7, en zit naast me SimCity te spelen. Hij heeft zijn eigen account, die qua tijd een beetje begrensd is; toen hij ’s ochtends een keer heel vroeg op was, kon hij nog niet in zijn account komen.
Dus zat-ie onder de gast-account.
Overigens zijn er genoeg van die hele goedkope cameratjes te krijgen, waar ik niet zo huiverig mee zou zijn.
Zeker, het zijn interessante tijden om een kind te zijn, denk ik. Probeer maar eens aan je kind uit te leggen dat jij op zijn of haar leeftijd geen GSM had (dat die nog niet eens bestonden), en dat als je al een computer had, dat een heel wat simpeler model was…
Karen: Misschien dat de echt grote omslag inderdaad wel wat jaartjes voor 2000 is geweest (wij hadden een C64, trouwens), maar toch… De veelheid aan electronica, de geavanceerdheid van de computers van tegenwoordig, internet, mobiele communicatie… dat is toch echt allemaal daarna gekomen. Ik denk dat we straks een generatie gaan krijgen (of het deze is betwijfel ik ook een beetje, tot nu toe weet ik mijn zoontje meer te vertellen dan hij mij), maar er komt een groep aan die hun ouders weer ouderwets met vraagtekens achterlaat.
Leuk stukje en erg herkenbaar.
Maar dan de kop “Een beter mens?”. Ik ga daar een arrogant antwoord op geven. Mijn generatie is de beste! Ik loop nou tegen de 40 (bouwjaar 1969) en ben al mijn hele leven bezig met computers de VIC20 (voorloper C64 & C128) was voor mij al een gigantische vooruitgang. Wij weten hoe/wat het vroeger was, we weten hoe het bij ons was/is en wij kunnen bedenken en maken hoe het gaat worden… en zien de jeugd die dingen doen.
Een lijstje uit je hoofd leren is niks mis mee. Een lijstje opzoeken op internet ook niks mis mee. Waarom hoofdrekenen als er tegenwoordig op je koffiezetapparaat een calculator zit? Als je internet verbinding wegvalt of niet bij de hand is en de batterijen van je mobiel op zijn, kom je erachter hoe zeer de ‘jeugd’ vertrouwd op deze technieken. Het sociale leven krijgt een flinke deuk(geen hyves en MSN meer!), en hoofdrekenen of algemene know-how is niet meer beschikbaar.
Ik zelf verander ook. Vroeger deed ik oplossingen voor problemen onthouden. Tegenwoordig onthoud ik steeds vaker de keywords en hoe/waar ik de oplossing kan vinden op internet.
Zoals in de bovenstaande colom lees/hoor je ouders en ouderen vaak over de jeugd die zo goed zijn met computers/internet/Wii/GBA maat o wee als er iets aan de hand is. Dan staat de jeugd met de handen in het haar en hebben totaal geen knowhow hoe iets in elkaar steekt. Ze hebben geen flauw idee of ze op de computer bezig zijn of op internet. Ik vind het vaak apentrucjes die ze doen.
Over de User interface’s van diverse apparaten kan ik alleen maar zeggen dat die steeds beter worden en de apparaten ook slimmer waardoor er, door de jeugd en ook door ouderen, makkelijker met computers/internet/apparaten gewerkt kan worden maar we zijn er nog lang niet.
Kort door de bocht:
Geen beter mens maar een ander mens!
p.s. ik wil niet als een oude bok pessimistisch klinken over de jeugd want die hebben wel de toekomst :)
Meer beelddenkers dan begripsdenkers in de nieuwe generatie? De ontwikkelingen vragen om nieuwe manieren van denken, om creativiteit en innovatie, een cultuuromslag. In de sprout las ik de vraag: is de huidige crisis slechts de overgang naar een andere maatschappij? Ik wil daar graag in geloven. Werk aan de winkel, nieuwe kansen o.a. voor mij.
[...] Een soort van 3e oog dus. Alsof je brein in een andere modus schakelt. En dat is dus ook zo. Diverse onderzoeken hebben inmiddels aangetoond dat internettechnologie inderdaad ons brein aanpast. Zodat we beter [...]