Ik ga met Renata mee waar het zaken betreft als organisatie 0.2 en het klassieke communicatiemodel in de communicatie-opleidingen, en het overschrijden van grenzen. Er wordt door communicatieprofs vaak niet goed over grenzen heen gekeken: ‘online marketing’ klinkt als marketing en dus niet als ‘ons’ vakgebebied. Andere tak van sport. Onterecht, mijns insizens. marketing en communicatie overlappen elkaar als vakgebied steeds meer, ironisch zelfs wellicht juist door dat internet. Ik ben zelf ook van huis uit een communicatiedier, maar heb mezelf de laatste jaren steeds meer verdiept in de online mogeljkheden. Eerst als een van de middelen die je kunt inzetten, later als onderdeel van je totale communicatie-aanpak. Ik merk dat hierdoor wel marketing en communicatie alsvakgebieden steeds meer door elkar lopen, ik vind dat persoonlijk een goede ontwikkeling.

Het is overigens niet zo dat communicatieprofs dat zelf altijd zo willen, maar het wordt soms ook afgedwogen door de omgeving; manager, collega’s, organisatie-inrichting, budgetten. Communicatieafdelingen bevinden zich helaas nog maar al te vaak op een plek in de organisatie waar men niet veel te zeggen heeft over bedrijfsbeleid en -prioriteiten en het management of de directie geen kaas gegeten heeft van ‘die moderne toestanden op internet’. Dat laatste hoor ik de laatste tijd steeds vaker; commprofs willen wel maar krijgen hun grijze directieleden niet mee, die zelfs nog nooit van een iPod gehoord hebben en dus ook vaak het nut niet inzien van online communicatie.

Marketing en communicatie wordt een steeds belangrijker onderdeel van zowel de persoonlijkheid van een organisatie als die van een mens; organisaties kunnen tegenwoordig niet meer NIET communiceren, dat is ondenkbaar. Ook worden medewerkers vaak afgerekend op hun communicatie in een functioneringsgesprek; de laatste jaren is date en vast onderdeel geworden. We vinden met z’n alleen communicatie dus heel erg belangrijk, maar zien dat misschien wel als heel ‘gewoon’ als we het over mensen hebben maar niet als we het over organisaties hebben. Dan hoort het opeens bij een speciale afdeling thuis. Wat ik me dan afvraag, is als organisaties van medewerkers verwachten dat ze goed met elkaar communiceren, en dat ‘gewoon’ moet zijn, waarom de organisatie het dan opeens niet zo gewoon vindt als diezelfde medewerker die communicatie buiten de deur pleegt? Mag het dan opeens niet? Ik chargeer nu een beetje, maar beter lijkt het me de medewerker hierin te facilteren dan deze hierop te corrigeren.

En last but not least: ik ben het met Frank en Karianne’s conclusie eens dat de rol van communicatieprof gaat veranderen. Hij wordt meer facilitator en coordinator, gaat proactief de dialoog aan en leidt deze in goede banen – zowel intern als met de klant. daarbij zijn de klassieke communicatiemodellen nog steeds handig, maar ik hoop dat ze ook op trainingen en opleidingen juist in deze proactiviteit, motiverende, adviserende en sturende rol geschoold worden. Want alleen zo ontwikkelen studenten competenties die nodig zijn om mee te gaan in ‘communicatie 2.0′.

(Bah, daar ben ik inmiddels ook wel klaar mee, met die term. Interactieve communicatie, is dat beter?)

Klassieke communicatiemodel
De meeste communicatieprofessionals zijn opgeleid en opgevoed met het klassieke model zender > boodschap > ontvanger. Dit wordt in de praktijk nog volop toegepast, zie bijvoorbeeld de recente case van de vaccinatiecampagne tegen baarmoederhalskanker van het RIVM.

Overschrijden van grenzen
Als je bezig bent met web, moet je bereid zijn de grenzen van je vak te overschrijden. Te vaak hoor ik ‘maar dat is niet onze taak’ of ‘wij hebben het al zo druk’. Als elk vakgebied zo blijft redeneren, veranderen er nooit dingen. Een voorbeeld? Online reputatiemanagement is een mooie. Als het besef doordringt dat de organisatie op zijn minst het gesprek op internet moet gaan monitoren is de volgende vraag wie dat moet gaan doen. De communicatieprofessional voelt zich zelden geroepen…

Organisatie 0.2
Bezig zijn met web 2.0 in een organisatie 0.2 valt niet mee. Een voorbeeld? We zien allemaal de verschuiving van ‘tekst en plaatje’ naar ‘beeld en geluid’. Maar wie moet dat gaan doen? Is de redacteur van het personeelsblad degene die de bedrijfs-camjo kan (en wil) worden?

Onbeperkte toegang van medewerkers tot online middelen
Communicatie was altijd de muur die tussen de binnen- en buitenwereld stond. Dat kon ook, omdat de middelen beperkt waren en de afdeling communicatie deze beheerde. Nu kan echter iedere medewerker over allerlei online (gratis!) communicatiemiddelen beschikken. Hoe lang laten moderne, actieve medewerkers zich nog muilkorven door een afdeling Communicatie?

Klem tussen zendende manager en pratende klant
En tot slot: het is voor communicatieprofessionals hartstikke moeilijk om hun weg te vinden in het (vaak) zendgedrag van het management van hun organisatie en de noodzaak in webcommunicatie om echt te luisteren naar je klant of doelgroep. Om succesvol te kunnen zijn met webcommunicatie moeten zij een cultuurverandering in hun organisatie teweeg brengen en we weten allemaal dat dat een van de allermoeilijkste dingen is om te bewerkstelligen.