Een nadeel van synchroon hardopdenken is overigens dat het voor mensen heel onnatuurlijk is om een taak op een website uit te voeren en tegelijkertijd hardop te praten. De cognitieve (over)belasting die dat tot gevolg heeft kan er voor zorgen dat proefpersonen niet direct adequaat benoemen wat zij ervaren. Ik zou daarom niet per se willen stellen dat synchroon hardopdenken de waardevolste resultaten oplevert. Dat hangt, zoals je als zegt, erg van je doelstelling en de situatie af.

Daarnaast is een nadeel van gebruikersonderzoek in de eigen omgeving van de proefpersoon dat je hier niet over de juiste apparatuur beschikt. Dat kan betekenen dat je als onderzoeker naast of achter de proefpersoon moet plaatsnemen om te observeren wat hij/zij doet, wat weer kan leiden tot een zenuwachtige proefpersoon. Dus ook gebruikersonderzoek in eigen omgeving is niet per definitie ideaal.

@Etienne: Bedankt voor je reactie. Ik heb cardsorting bewust uit dit rijtje gelaten, omdat ik dit niet zozeer een evaluatiemethode vind, maar meer een methode om vooraf de structuur van de website te bepalen of deze te herzien bij een bestaande structuur. Daarbij begin je volgens mij op een ‘nulpunt’, waarbij weinig tot geen rekening houdt met de al bestaande structuur. Maar misschien zijn er ook gevallen waarbij dat anders kan.

@Ronald: Jij eveneens bedankt voor je uitgebreide reactie. Wellicht heb ik het wat te zwartwit gesteld door te zeggen dat eye tracking simpelweg (en overigens relatief) kostbaar is. Dat is natuurlijk afhankelijk van de manier waarop je de apparatuur gebruikt. Naar mijn idee is het aanschaffen van een eye tracker een aardige investering, maar ik bedoelde daarmee niet te zeggen dat het (laten) uitvoeren van een evaluatie m.b.v. eye tracking duurder is dan ander evaluatieonderzoek.

Daarnaast ben ik het met je eens dat het plaatje wat ongelukkig gekozen is. Ik zou me een situatie kunnen voorstellen waarbij eye tracking en hardopdenken worden gecombineerd, en waarbij het nodig is om derhalve aantekeningen te maken. Maar je kunt ervan uitgaan dat er dan geavanceerdere apparatuur beschikbaar is, waardoor de onderzoeker niet hoeft plaats te nemen naast de proefpersoon. Dit zal de onderzoeksresultaten niet ten goede komen (blijkt ook uit eigen ervaring). Overigens komt dit plaatje van de website van Tobii.

Ten slotte beweer ik in mijn artikel niet dat de kracht van eye tracking in ‘mooie plaatjes’ zit. Ook hier had ik wat genuanceerder kunnen zijn door niet te zeggen dat heatmaps en gazetrails ‘het’ resultaat zijn. Overigens ben ik van mening dat juist de verbanden tussen cognitie en actie gelegd kunnen worden door eye tracking te combineren met hardopdenken. Zoals ik al zei maakt eye tracking alleen niet voldoende duidelijk waarom gebruikers bepaalde acties ondernemen.