Het al dan niet aanbieden van online content tegen betaling is erg actueel. Mede door afnemende advertentieinkomsten zijn vooral mediabedrijven op zoek naar alternatieve inkomstenmodellen. Maar heeft dit wel kans van slagen? Welke content kan succesvol tegen betaling worden aangeboden? En op wat voor manier bied je die content dan aan? Enkele voorbeelden uit de praktijk ter inspiratie.
Dat er serieuze plannen zijn, blijkt uit recente uitspraken van zowel UPC-baas John Malone, als Rupert Murdoch (CEO van News Corporation, onder andere eigenaar van Fox news en The Sun). De laatste jaren hebben hun bedrijven te kampen met grote verliezen. Zij geven beide aan dat vrij beschikbare content daarom niet langer houdbaar is. Murdoch zegt zelfs vastbesloten te zijn om voor alle online content van zijn kranten en televisiekanalen geld te gaan vragen.
Welke content komt in aanmerking?
Streaming topseries en films gratis beschikbaar op www.icefilms.info
Veel content, zoals nieuwsartikelen, series en films wordt gratis op het internet aangeboden. Zo kun je op www.icefilms.info bijna alle films en series gratis bekijken en kun je op de verschillende krantenwebsites kosteloos het nieuws volgen. Hierdoor is het lastig om dezelfde content tegen betaling aan te bieden. Want waarom zou een consument betalen voor een product dat bij de buren gratis beschikbaar is? Als gratis alternatieven beschikbaar zijn, moet de betaalde variant zich hiervan onderscheiden om de betaling te rechtvaardigen.
Betaalde toegang tot content heeft dan ook in twee vormen kans van slagen:
- De content is uniek; er zijn geen gratis varianten beschikbaar
- De content heeft toegevoegde waarde ten opzichte van gratis alternatieven
Op www.wimbledon.org konden bezoekers tegen betaling hun favoriete spelers live volgen
Een voorbeeld van betaalde unieke content was te vinden op de website van Wimbledon. Tijdens de editie van 2009 konden bezoekers op de site een abonnement afsluiten, waarmee zij onbeperkte online toegang tot live beelden van de zes hoofdbanen kregen. Een dagabonnement kostte $ 9.99 en voor onbeperkte toegang tijdens het hele toernooi moest $29.99 worden betaald. Geabonneerden konden hierdoor bijna elke wedstrijd live op de website bekijken.
Wanneer content niet uniek is, moet het toegevoegde waarde ten opzichte van gratis alternatieven hebben. Er zijn verschillende manieren hoe dit kan worden bereikt. Zo kun je toegevoegde waarde creëren door:
- content eerder beschikbaar te stellen
- exclusieve content toe te voegen
- content in betere kwaliteit aan te bieden (zoals video in HD kwaliteit)
- content zonder advertenties aan te bieden
- via andere kanalen de content beschikbaar stellen (zoals mobiel)
UPC gaat bijvoorbeeld vanaf oktober tv-programma’s on demand aanbieden voordat deze op tv worden uitgezonden. Fans hoeven hierdoor niet meer te wachten tot het tijdstip waarop hun favoriete programma wordt uitgezonden. Tegen betaling kunnen ze direct toegang krijgen.
Een voorbeeld van een website die tegen betaling exclusieve content beschikbaar stelt is LinkedIn. Op deze site kan iedereen zijn zakelijke profiel aanmaken en in contact treden met (zakelijke) relaties. Dit alles is gratis. Wil je als lid echter gebruik maken van de uitgebreidere mogelijkheden die LinkedIn te bieden heeft, dan moet je betalen. Zo kun je als betalend lid bijvoorbeeld zien welke personen jouw profiel hebben bekeken en makkelijker in contact komen met andere leden (door middel van InMail).
Op LinkedIn krijgt de bezoeker tegen betaling toegang tot exclusieve content en mogelijkheden
Binnen de media-sector zijn ook voorbeelden te vinden van exclusieve content die tegen betaling wordt aangeboden. Zo biedt de Franse krant Le Monde het feitelijke nieuws gratis aan. Dit is namelijk op tal van andere websites ook gratis te vinden. De toegevoegde waarde ten opzichte van gratis alternatieven wordt geboden door achtergrondinformatie en opinies over de nieuwsfeiten aan te bieden. Met ruim 50.000 leden is Le Monde hiermee vrij succesvol.
Voor € 59,- hebben bezoekers een jaar lang toegang tot achtergrondinformatie op www.lemonde.fr
Hoe bied je de content aan?
Doordat bezoekers liever niet voor content betalen moeten ze overtuigd worden van de opbrengst die hun betaling zal opleveren. Het is dan ook geen goed idee om content achter slot en grendel te gooien en bezoekers alleen tegen betaling de sleutel te geven. Bezoekers moeten getriggerd en verleid worden om te betalen.
Verleiding van bezoekers op Lexa.nl door beperkte content gratis toegankelijk aan te bieden
Een voorbeeld hoe dit succesvol kan worden gedaan, is te vinden op online datingsites. Door gratis beperkte toegang te geven kunnen bezoekers zien wat de opbrengst van hun betaling zal zijn. Zo kun je op Lexa.nl gratis de profielen van leden bekijken. Pas als je in contact met iemand wilt komen moet je betalen. Bezoekers worden dus eerst lekker gemaakt door content beperkt vrij te geven. Als ze overtuigd zijn, vindt de betaling pas plaats.
Hierbij moet de content uiteraard voor een prijs worden aangeboden die bezoekers bereid zijn om te betalen. De hoogte van de prijs is afhankelijk van de content die geboden wordt. Dat hierin verschillende concepten met meer en minder succes zijn toegepast kan als wijze les dienen. Een bewezen concept is dat van de ‘micropayments’, onder andere toegepast door Apple op de iPhone.
Doordat gebruikers door ‘apps’ toegang krijgen tot content op hun mobiele telefoon wordt toegevoegde waarde gecreëerd. De betalingsbereidheid is hierbij groot doordat veel ‘apps’ voor een bedrag onder de euro beschikbaar zijn. Door heel veel van deze ‘micropayments’ te verwerken is Apple met de iPhone zeer succesvol in het bieden van betaalde content. Dit blijkt uit de 1,5 miljard gedownloade ‘apps’ in het afgelopen jaar.
Conclusie
Als de heer Murdoch zijn voornemens doorzet om bezoekers voor online content te laten betalen, zal de content die hij te bieden heeft dus aan een van de volgende twee eigenschappen moeten voldoen:
- De content is uniek
- De content heeft toegevoegde waarde ten opzichte van gratis alternatieven
Daarnaast moet de content verleidend worden gepresenteerd, waardoor bezoekers overtuigd worden van de opbrengst die tegenover de betaling staat. Ten slotte moet de content voor een juiste prijs beschikbaar zijn.
Met de grote hoeveelheid gratis beschikbare content binnen de mediasector staat hij in ieder geval voor een mooie uitdaging.
Patrick Mulder (AdFi 
Martijn van Beek 
Carel 
Jay 
Mark Appel 
Goed stuk, jammer dat je niet de betaalde plannen van de TMG van gisteren mee hebt genomen. Bijzonder daarin is namelijk dat de meeste van die content niet echt uniek is, al vind de Telegraaf dat wel.
Bijvoorbeeld het DFT nieuws (Financieel), is iets beter dan wat het AD of de Volkskrant doorgaans biedt, maar uniek is het zeker niet volgens mij en het FD steekt daar ver bovenuit (het FD is ook deels betaald, omdat ze dus unieke content in een niche maken).
Daarom kunnen b.v. WSJ en FD volgens mij wel geld vragen, die voldoen beide aan jouw eisen: uniek (het aantal FD scoops, en dan bedoel ik echte unieke scoops, kan je per week meten, niet per maand of jaar) en het is relevant (business informatie kan geld opleveren). Volgens mij kan dat alleen in een niche.
Uit de diverse onderzoeken blijkt wel dat consumenten niet erg bereid zijn om te betalen voor content.
Voor unieke content is de bezoeker nog redelijk bereid om te betalen. Content die overal vrij verkrijgbaar is, is dit duidelijk niet.
Daarnaast betekent natuurlijk betaalde content een deuk in bereikcijfers, wat de advertentie markt nogmaals zal raken.
@bas ben het met je eens, met niche content is de bereidheid om te betalen nog aanwezig, vooral voor professionals.
1 puntje wat ook relevant is.. de betaling moet vooral simpel, snel en veilig zijn.
Nouja, eerst maar een toegevoegde waarde aantonen voordat ik de creditcard trek. Overigens betalen we al jaren de hoofdprijs voor content, Privacy, banners, clickstreams zijn in principe best een duur goed…
Ik vraag me af of het bij nieuws nog wel om de content zelf draait. Ik zou me kunnen voorstellen dat het businessmodel kantelt richting filtering op relevantie en het op een uniforme manier beschikbaar stellen.
Mijn hemel wat een boel dooddoeners en open deuren…..
Volgens mij zie je nog een belangrijk detail over het hoofd: het betaalgemak. Het ontbreken van een geaccepteerd systeem voor micro-payments op het web. Zolang betalen op het internet, niet net zo eenvoudig wordt als betalen op een mobiele telefoon, zal het niets worden. PWC toonde ook al aan, dat er een markt voor betaalde content is. Een bepaald deel van alle content, je noemt zelf al een aantal voorbeelden, is zeker betaalwaardig. De combinatie van interface en betaalgemak zal de lezer over de streep moeten trekken. Zie ook de discussie uit mei van dit jaar: http://www.rethinkingmedia.nl/2009/05/13/kranten-kunnen-overleven/#more-3572
“afnemende advertentiekosten” dat moet inkomsten zijn denk ik?
als je betaalde content aan de man wilt brengen, zal dat in een niche makkelijker zijn, vaak hebben deze media een aparte service of applicatie of unieke content die perfect achter de login past. neemt niet weg dat het lucratief is je organic traffic te maximaliseren. SEO zelf lijkt me echter nooit het doel. Het opbouwen en van een audience wel. t lijkt er op dat digitale uitgevers als kranten last hebben van hun ‘verzuilde’ wortels die maar geen vat krijgen op online (hoe uniek is die content nu eigenlijk?). dus nu de concurrentie groot is en advertentieinkomsten achteruitgaan, staan kranten noodgedwongen voor een uitdaging. Moeten ze inmiddels wel gewend zijn, want metro en de spits bieden al lang succesvol gratis (vaak slecht herkauwde) content aan. in plaats van de trein is dit keer internet het verspreidingsgebied. Ik zie in kranten nu al zoveel content die geschikt is voor gratis verspreiding via Google. Daar is met groot gemak een audience/verdienmodel aan te koppelen. Daarnaast zullen kranten meer moeten inspelen op de voordelen van een abonnement. en meerdere abonnementen waarin deze voordelen trapsgewijs worden opgebouwd zodat je meer kleine conversies kunt gaan realiseren.
gratis aanbieders van content zullen er altijd zijn, maar voor overige media is dat een slechte reden om al je content achter de login te plaatsen, al is het nog zo uniek.
Volgens mij betalen consumenten ook graag voor gemak, dwz eenvoudige toegang tot content, zo geserveerd dat ze altijd en overall direct en eenvoudig hun informatie- of ontspanningsbehoefte kunnen bevredigen; zoals rob opmerkt hoort betaalgemak hier ook zeker bij, iets wat bij iTunes/Appstore natuurlijk ook tot het succes bijdraagt.
Het betalen voor gemak geldt natuurlijk ook bij offline media; abonnees van kranten betalen mi ook voor een belangrijk deel omdat de krant elke ochtend/week op de mat valt, terwijl er genoeg gratis alternatieven zijn.
Voor Content betalen werkt:
Als de content uniek is
Als er extra diensten bij verkregen kunnen worden
Als iemand anders betaald (je werk bijvoorbeeld)
@Bas Denk niet zozeer in niche, maar in uitgesproken profiel. Wat is de identiteit van jouw medium en welk publiek/doelgroep wil je bereiken. FD is een helder geval, mee eens en Telegraaf spreekt ook voor zich. Maar waar staat het AD, wat onderscheidt Volkskrant, NRC en Trouw nu werkelijk van elkaar? Het is als de politiek, waar de traditionele partijen ook meer en meer naar elkaar zijn toegeschoven. Vlees noch vis. Ik wil een krant die bij MIJ past, waar ik mij (grotendeels) in herken. Daar ben ik bereid voor te betalen.
Velen beargumenteerden eerder, dat internet alle media en informatie tot gratis zou maken. Dit is niet gebeurd: het business model van media veranderd, van het traditionele model van het betalen van abonnementsgelden of het laten (mee)betalen door adverteerders naar een model waarin er veel keuzes bestaan: laten betalen door adverteerders of sommige media deels gratis beschikbaar stellen teneinde de betaalde – volledige – variant te verkopen. Internet heeft media niet tot gratis gemaakt, wel tot een product dat grotere groepen dan voorheen ooit bereikt. Internet vormt de verbinding tussen oude media onderling en de nieuwe media en is daarom eerder een zegen dan een bedreiging.
Het feit dat het internet “all things to all people” is, houdt ook in dat het vast gesegmenteerde beeld van de “mediaconsument” verdwijnt. Alle mediatypen worden naast en door elkaar gebruikt en het is onduidelijk op welke bron hij of zij het meest vertrouwt of zich door laat beïnvloeden. Redacties zoeken naar nieuwe formats, adverteerders zoeken naar nieuwe modellen waarin ze consumenten kunnen benaderen. De consument zelf geniet ervan: er is meer content dan ooit voorhanden en meer vrijheid dan ooit tevoren. Dit geeft aan dat de geest uit de fles is: het wordt nooit weer zo overzichtelijk als het was……
Vroeger koos je, je abbonemnent op het type krant. De telegraaf biedt heel ander nieuws dan bijvoorbeeld het NRC. Je kiest dus eigenlijk voor een redactie die de krant voor je samenstelt en waarbij per saldo de meeste artikelen staan die jouw persoonlijk aanpreken. Per krant zijn dat misschien 15 artikelen. Dat is best weinig gezien er misschien wel 100 artikelen in staan, waarvoor je allemaal betaald. Met de komt van internet moet dit toch eenvoudig anders kunnen. Ik ben best bereid te betalen voor 100 artikelen, zolang ze allemaal bij mijn voorkeuren aansluiten. Ik denk dat het verdienmodel gezocht moet worden in de redactie. Een persoonlijke redactie. Ik betaal een abbonement en zij filteren de infomatie voor mij. Voor elk artikel dat ze naar mij doorsturen betalen ze een klein bedrag aan de schrijver. De schrijver krijgt op deze manier betaald per gelezen artikel en de redactie houd er ook een salaris aan over. schrijvers melden zich aan bij de verschillende redacties en zijn niet meer gebonden aan een vaste krant. De kwaliteit zal ook toenemen. En de reclames, laat die vooral opzouten! (tenzij ze misschien aansluiten bij mijn profiel… maar dat mag de redactie uitzoeken…)
[...] Wanneer betaalt de consument voor online content? [...]
[...] Frankwatching.nl schrijft Kars Kingma (Jungle Minds) een goed artikel over de waardebepalende factoren van content. Hij zegt dat content ten minste moet voldoen aan twee voorwaarden om er (misschien) geld voor te [...]
[...] Wanneer betaalt de consument voor online content? (online content is veelal gratis, maar welke content kan succesvol tegen betaling worden aangeboden?) [...]
[...] zet (gelukkig) een en ander in perspectief. Zie Wanneer betaalt de consument voor online content? Het is niet zo zeer de vraag of je betaalt of niet. Uit een aantal concrete online voorbeelden [...]