Soms vergeet je even dat oude media nog bestaan. Dan wil je reageren op een stukje in een blad, ga je naar de website en kan je nergens je ei kwijt. Het overkwam mij. Uiteindelijk belandde ik onbedoeld in de rubriek ingezonden brieven. Bizar. Mede omdat de portee van m’n verhaal, een beetje kritiek op het blad zelf, uit m’n brief gegumd was. Ik heb het over Vrij Nederland.
Hoe het begon
“Lang leve de inhoud” kopt Vrij Nederland – ook op hun geheel vernieuwde website. Ik zocht me een slag in de rondte naar het artikel waar ik op wilde reageren. Dan maar op ‘contact’ klikken. Automatisch kom je dan bij de redactie terecht. Ik tikte:
Geachte Redactie,
Raar dat Maarten van Rossem maar een keer het woord internet gebruikt in “Hoe Obama won”. Obama is de eerste ‘gecrowdfunde’ president van Amerika – in het zadel geholpen dankzij kleine donaties van burgers via internet. Uiterst relevant, aangezien hij zijn politieke daden nu minder door de industrie bepaald worden.
Het binnengehaalde geld van internetburgers wordt in het artikel wel even kort genoemd, maar het punt dat gemist wordt is dat dit geen toeval is. Het is de neerslag van een nieuwe cultuur. De boeken die we over de campagne moeten lezen komen van Vintage books, Viking, Crown en Sinclair. What’s in a name? Waar zijn de artikelen op internet waarnaar verwezen wordt over het digitale succes van Obama’s team?
Is het missen van de internetrelevantie in VN toeval, of mist de redactie hier de digitale cultuurboot?
Vriendelijke groet,
Menno van Doorn
Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie
Binnen 24 uur kreeg ik de volgende reactie:
Ik denk ‘we hebben een conversatie’. Dom natuurlijk, maar ik antwoordde even later: ‘Nu zie ik de ondertitel ‘Lang leve de inhoud’. Is dit een verwijzing naar de vluchtigheid van Twitter? Dat zou natuurlijk dubbel ironisch zijn. Maar misschien is het anders bedoeld.’
De brief
Lang leve de inhoud, en we hadden natuurlijk geen conversatie. Een paar dagen later kreeg ik van de interne knipselkrantservice een mailtje dat ik in VN stond met deze brief:
Obama
Raar dat Maarten van Rossem maar een keer het woord internet gebruikt in zijn artikel ‘Hoe Obama won’ (VN 44). Obama is de eerste ‘gecrowd-funde’ president van Amerika – in het zadel geholpen dankzij kleine donaties van burgers via internet. Uiterst relevant, aangezien zijn politieke daden nu minder door de industrie bepaald worden. Het geld van internetburgers wordt in het artikel wel kort genoemd, maar het punt dat gemist wordt, is dat dit geen toeval is.
Het is de neerslag van een nieuwe cultuur. De boeken die we over de campagne moeten lezen, worden genoemd. Waar zijn de artikelen op internet waarnaar verwezen wordt over het digitale succes van Obama’s team?
Menno van Doorn, Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie
Hoezo ‘de boeken die we moeten lezen worden genoemd?’ Die boeken moeten we helemaal niet lezen. Ik vond het frappant dat de namen van de uitgevers ‘Vintage’ en ‘Viking’ waren. En Sinclair, was dat niet de hoofdpersoon uit een hele oude TV-serie? Misschien was ik in m’n reactie te cryptisch. Maar dat Van Rossem op pad werd gestuurd voor een boekenrecensie van uitgevers met zulke namen vond ik op dat moment veelbetekenend.
Internetcultuurboot
En de opmerking dat VN misschien wel de internetcultuurboot aan het missen was die is er uit geschrapt. Ach, ze moesten wat focus aanbrengen. Daar is niks op tegen. Maar mijn punt is:
Eerst missen ze de overweldigende relevantie van internet in het artikel over Obama.- Dan kan je niet reageren op een ‘vernieuwde site’ die ‘om de inhoud draait’.
- Dan plaatsen ze een brief en laten ze woorden van je weg zonder het je te zeggen.
Het is zo maar wat ergernis die aangewakkerd is door ‘Lang leve de inhoud’, dat maffe ingezonden brievengedoe over de lengte en de stijl van mijn ‘brief’. Who cares over lengte en stijl? Ik wilde weten hoe andere mensen er over denken. Hoe Maarten van Rossem tot zijn artikel was gekomen, in gesprek raken met anderen hierover.
Ondertussen is Vrij Nederland ook een babbelbox begonnen op Twitter. Ook hier geen conversatie, alleen maar berichten de wereld in slingeren. Ze zijn op zoek naar scherpzinnige twitteraars die mee willen doen en nog meer inhoud over ons heen strooien.
Lang leve de inhoud. Ik denk dat Vrij Nederland een langer leven beschoren is als ze conversaties stimuleren. De opkomst van de conversatie-ecomie en de afname van de oplagecijfers van VN gaan hand in hand.
Clemens 
Nem 
VoerVoorLezers 
Jasper van Weerd 
Men snapt er niets dat geen onderdeel is van hun core business. Papier bedrukken met nieuwsfeiten en hun mening, daarvoor is men immers opgeleid als journalist.
Mensen daar actief in betrekken zonder dat deze onderdeel uitmaken van hun eigen wereldje is niet de bedoeling, van een open cultuur en reacties zoals wij die op internet wonen dat gewend zijn wordt men bang. Zelfs de meest positieve of goedbedoelde reactie wil men voorzien van een eigen draai of censuur.
Dat dit gedrag hooghartig en meestal een averechts effect heeft snapt men niet.
In den beginne had ik hiervoor nog hoop, iedere beroepsgroep zal zich toch aan gaan passen aan de nieuwe omstandigheden. Dat doen ze niet.
We hebben hier te maken met evolutie, er moet een generatie overheen gaan voordat de aanpassingen doorgevoerd worden en de levenscyclus is die van een pensioen.
Dezelfde kwaal kom je tegen bij reclamebureaus waar men gewend is folders en advertenties in elkaar te draaien, het internet wordt er van oudsher niet begrepen…
Men ondergaat er een trage digitale evolutie terwijl de wereld om hen heen een digitale revolutie kent…
en toch heeft het wel wat …
Geen onnozel eindeloos gezever over elke ; zwaar beïnvloed door eigen mening/ervaringen en iedereen die constant off-topic gaat. Lekker duidelijk je menig neerzetten en dat is het! Als ik reageer op een artikel op internet doe ik zelden anders. Ik wil geen dialoog! Wat ik zeg klopt en wat jij er mee doet is jouw probleem. Ben ik hier bijzonder in? Het internet is alleen makkelijker om je eigen menig te verkondigen. Het modereren of zelfs aanpassen van een reactie / brief is natuurlijk wel uit den boze.
Tis maar dat je weet wat ze zeggen over arguing on the internet
Inkorten op de manier die is gebeurd met de aangehaalde brief getuigt van het niet begrepen hebben van de brief zelf (en dat kan inderdaad komen doordat de schrijver van de brief te cryptisch is geweest – wat je zelf gelijk snapt, snapt een ander lang niet altijd), en het mogelijk niet volledig begrepen hebben van hoe de funding campaign van Obama in elkaar zat. Het is te eenvoudig om te stellen dat geprinte journalistiek louter hooghartig is. Twee zaken zijn interessant aan deze case: in InCT 8.4 (een print journal) staat een pagina’s lang artikel over de online strategie van VN – hoe verhoudt deze strategie zich tot de wat weerbarstigere praktijk? Ten tweede is er het voortgaande debat over de added value van betaalde (journalistieke) informatie, of deze nu online of in print verschijnt, en over de bereidheid van de afnemer om daarvoor te betalen. Dat is waar dit uiteindelijk ook over gaat, het samenvoegen en vernieuwen van businessmodellen, dat voor het gevoel van sommigen gepaard gaat met het in de uitverkoop gooien van de Oude Journalistiek. Stay tuned!
@Menno: wat een prachtig klein voorbeeld van hoe een traditioneel medium grote fouten maakt en majeure ontwikkelingen niet begrijpt.
Ik herken je punt, ik heb ook regelmatig op grote nieuwssites dat ik zoek naar de knop ‘reacties’ en dan bedenk “oh ja, dit was zo’n traditionele krant met focus op zenden van een boodschap en niet een weblog waar ik met mensen kan praten en ideeën kan uitwisselen”. Dat soort sites bezoek ik zo langzamerhand dan ook steeds minder. Wel bezoek ik steeds meer de blogs, waar een groot deel van de meerwaarde onder de artikelen staat, in de reacties van al die slimme lezers die met leuke aanvullingen en andere perspectieven komen. Lang leve de dialoog!
Vrij Nederland is misschien nog lang niet zo aan boord van de internetcultuurboot als veel anderen, die ook dit forum bezoeken, maar in dit geval speelt er ook nog iets anders mee. Vier weken geleden is onze site vernieuwd, en is het aantal reactiemogelijkheden fors uitgebreid. Tegelijkertijd bieden wij bezoekers ook tijdelijk de mogelijkheid om gratis een deel van het archief van in het weekblad verschenen artikelen te raadplegen. Aan die stukken is veelal geen reactiemogelijkheid gekoppeld. Dat gold ook voor het artikel over Obama. Wie op de site reactie/contact volgt komt inderdaad terecht bij ons redactiesecretariaat dat alle reacties beantwoordt en doorgeeft aan betrokken redacteuren en/of de rubriek voor mogelijke ingezonden brieven. De mening van betrokkene was duidelijk en relevant en is zo ook afgedrukt – de opmerking over de gemiste boot vonden we in dit geval niet zo relevant en hebben we weggelaten. Is dit een ‘grote fout’ en begrijpen wij ‘majeure ontwikkelingen’ niet? Misschien, je kunt ook zeggen dat wij er simpelweg voor gekozen hebben om niet elk artikel met reactiemogelijkheid op de site te plaatsen, omdat wij in de eerste plaats een weekblad zijn en willen blijven. Dom? Ook dat is mogelijk, maar echt aantrekkelijke alternatieven voor de financiering van goede journalistiek zijn we nog niet tegengekomen.
Even helemaal los van dit artikel…
Obama is de eerste ‘gecrowdfunde’ president van Amerika – in het zadel geholpen dankzij kleine donaties van burgers via internet.
Obama heeft de meest corporate ge-funde regering in de geschiedenis van Amerika. Newsweek had laatst een goed artikel daarover. Nog nooit in de geschiedenis was een regering zo in de uitverkoop als nu onder Obama. De hele regering was te koop letterlijk.
Obama blijkt alle leuke baantjes in de verkoop te hebben gedaan om zijn eigen baan in het Witte Huis te kunnen kopen. Iedereen kon bieden. Meer dan 40% van de top ‘fundraisers’ kreeg zo uiteindelijk een baan van Obama. Een beetje goede positie als ambassadeur hoeft niet meer dan 500.000 te kosten. William Eacho, om zo maar een naam te noemen, staat nu op de ski’s in Oostenrijk ambassadeur te spelen. Jeff Bleich betaalde het om hetzelfde tussen de dingo’s en de skippies te kunnen doen. Voor minder kan het ook, met een bijdrage van rond de 2, 3 ton kon je wel ergens in de staf terecht komen en zelfs voor de armoedzaaiers was nog wel wat te regelen. Voor minder dan $100.00 wordt je handelsvertegenwoordiger zoals Ronald Kirk, of afgevaardigde bij de VN, zoals Susan Rice.
Waar het idee vandaan kwam dat Obama zijn campagnegelden heeft verkregen via crowd-sourcing is me onduidelijk. Obama is de man van de banken, zoals Hillary van de miltaire industrie is. De belangrijkste posten in de regering zijn vergeven aan Paulson en Geitner, dat zijn mensen van Goldman-Sachs.
Nooit eerder was een presidentschap zo vergeven aan corporate america als onder Obama. Obama IS de industrie wat ook weer blijkt uit het rampzalige gezondheidszorgplan.
Correctie: newsweek moet zijn USA-today.