Ik kijk nooit televisie. Het idee dat ik een uur lang naar een ander moet staren en luisteren, voortdurend onderbroken door irritante reclames, druist tegen mijn principes in. Ik hou liever zelf de controle. Televisie maakt van mij een slaaf, op internet ben ik ‘master’, zoals Nalden het deze week zo mooi verwoordde. Maar er is natuurlijk een uitzondering op de regel.
Iedere donderdagavond schuif ik gezellig aan het bij het programma ‘Ik Vertrek‘. Kijken hoe mensen hun hele hebben en houwen, doen en laten in Nederland achterlaten om hun geluk elders te beproeven. Vaak zijn deze “globetrotters” totaal onvoorbereid, hetgeen zich meestal laat vertalen in algehele ellende en droefenis.
Met de laptop op schoot
‘Ik Vertrek’ onderscheidt zich echter van andere televisieprogramma’s. Met de laptop op de schoot en een Twitterkanaal geopend op de hashtag #ikvertrek heb ik een compleet andere ervaring bij televisie. Interactief met andere tweeps discussieren over het wel en wee van de personages op de beeldbuis. Het ontbreekt er nog aan dat we de karakters niet realtime kunnen instrueren. Het zou een hoop ellende schelen.
Vaak is het lachen, gieren en brullen. Puur leedvermaak – er is geen beter vermaak dan leedvermaak – over de kommer en kwel die de hoofpersonen tijdens het opzetten van hun nieuwe business meemaken. Helemaal hilarisch wordt het wanneer bekende Nederlanders zoals Paul de Leeuw of Nico Dijkshoorn zich uitlaten over het programma. Zij reageren bijzonder scherp en brengen een grote schare aan volgelingen met zich mee. Hoe meer zielen hoe meer vreugd.
Mijn vrouw kan het inmiddels niet meer aanzien. Wanneer zij vol ongeloof naar het beeldscherm staart naar de ellende die de hoofdrolspelers op zich afroepen, zit ik voortdurend te gniffelen op de bank. Ik heb werkelijk waar de tijd van mijn leven.
Frappant was overigens dat gisteren de teneur in een keer volledig omsloeg. Bij een van de geëmigreerde kinderen was hersenvliesontsteking geconstateerd. Triest, wens je niemand toe. Aan het einde van het programma bleek dat het jochie dankzij de ontsteking doof was geworden aan beide oren. Implantaten boden hem een kans om in de toekomst weer wat te kunnen horen. Een foute opmerking van een Twitteraar werd door de crowd aan de kaak gesteld. Niet alleen maar lachen dus, ook zelfreinigend vermogen van de community is aanwezig.
Televisie van de toekomst?
Voor mij is het programma ‘Ik Vertrek’ een voorbode van hoe televisie er in de toekomst uit kan zien. Televisie als onderdeel van de stream. Inmiddels heb ik op mijn Twitteraccount een Twitterlijst gemaakt voor al mijn ‘Ik Vertrek’-vrienden. Ik verheug mij nu al op de eerstvolgende uitzending.
Elias 
Bram Koster 
Patrick 
Sander Duivestein 
Hoi Sander,
Ik verbaas me er inderdaad ook over dat televisieland dit niet met open armen aangrijpt. Er is eindelijk weer reden voor mensen om live televisie te kijken! We kijken weer samen, maar nu op afstand van elkaar. Soms zie ik een tweet van Dijkshoorn voorbij vliegen waardoor ik spijt krijg dat ik Pauw en Witteman niet aan het kijken ben.
Ideeën zat. Breng de hashtag van je programma vol in beeld. Promoot mensen om mee te doen. Houd verkiezingen voor de beste tweet tijdens een programma. Sterker nog: breng de leukste direct in beeld. Betrek je publiek!!!
Dat ze dat nog niet doen, is echt een (uitzending)gemiste kans…
Ben het met Bram eens, dat programma’s meer uit online kanalen kunnen halen. Maar, ga daar alsjeblieft geen verkiezingen of “de leukste direct in beeld” wedstrijdjes van maken. Houd zulke dingen casual en omarm ze, maar ga ze niet volop integreren in een programma. Mijn inziens past de dynamische manier van communicatie en interactie die veel online te vinden is, totaal niet bij het statische format wat “Hilversum” hanteert. De producer van een programma zal toch zijn onderdelen willen afdraaien en als er dan al tijd voor online interactie, dan zal het zo miniem zijn dat de hele beleving die achter Twitter, Facebook, etc. zit, wegvalt.
Sander,
Je begint je betoog met te vermelden dat je nooit televisie kijkt, gooit er wat generalisaties tegen aan en roep je op basis van de jouw persoonlijke ervaring met 1 programma dat dat de toekomst zou moeten zijn van televisie.
Een beetje kort door de bocht zou ik zeggen. Er zijn genoeg televisiezenders en programma’s waar je niet lastig gevallen wordt door reclame, die wel de moeite waard zijn om een uur naar te kijken (hoewel … programma’s van een uur of langer zijn een zeldzaamheid). Verder ga je voorbij aan de opkomst van digitale televisie en het toenemende gebruik van HD-recorders en diensten als Uitzendinggemist. Die ontwikkelingen maken je juist ‘master‘ van je eigen televisie-ervaring. Jij bepaalt wat je wilt zien en wanneer je dat wil zien en hoeveel je van een programma wilt zien. Mijn recorder staat vrolijk de harde schijf vol te schrijven met programma’s die ik interessant vind, maar die bijv. midden in de nacht worden uitgezonden. Als er reclame in voorkomt, skip ik die en als het programma tegenvalt is de delete-knop snel gevonden.
De interactiviteit via bijv. twitter kan voor sommige programma’s best een leuke gimmick zijn, maar het overgrote deel van het televisie-aanbod lijkt mij daar minder voor geschikt en ik denk dat een overgroot deel van de kijkers helemaal geen behoefte heeft om iets ‘interactiefs’ te doen.
Ik krijg de indruk dat het voor de huidige media/informatie consument steeds moeilijker wordt om nog gedurende langere tijd (zeg maar 20 minuten) ergens met aandacht naar te kijken. Elke 20 minuten op alle commerciele zenders tegelijkertijd reclame stoort mij behoorlijk, met als gevolg dat ik al snel afhaak. 33 verschillende variaties op hetzelfde programma-format is trouwens ook al niet bevorderlijk voor het binden van de kijke ;-)
Ik ga zo even ontspannen kijken naar de laatste aflevering van Horizon, het wetenschappelijke programma van de BBC, ergens deze week opgenomen. Of toch maar kijken naar ‘De reis van de Beagle’ van de VPRO. Geen getwitter, gewoon domweg in mijn eentje van genieten.
Grappig om het wezen van tv kijken, zoals het ooit begon nu uitgelegd te krijgen als het nieuwe tv kijken. Als ik alleen ben kijk ik nooit tv, behalve voetbal. Het wordt pas leuk als je commentaar deelt, met gezinsleden bespreekt, de dach erop bij de spreekwoordelijke koffiemachine etc.
Jammer dat onder de noemer trendwatching zoveel onzin ter berde kan worden gebracht. Terwijl de verschijnselen 20 jaar terug al beschreven zijn in veel massacommunicatie literatuur. De kracht van deze site is voor mij altijd geweest de combinatie van nieuwe ontwikkelingen geduid door deskundigheid. En leifts zelfs onderbouwd vanuit de literatuur.
Als ik tegelijkertijd ga zitten internetten/twitteren en tv kijk dan mis ik over het algemeen de helft van wat er op tv wordt gezegd, afgezien van voetbalwedstrijden dan.
Daarnaast heb je ook nog of een laptop op schoot nodig of een handige mobiele telefoon. Ik zie nog wel wat praktische bezwaren om alles maar tegelijkertijd te doen.
Bovendien, mocht dit nu wel eenvoudig worden en door de massa worden opgepikt, krijg je vaak discussies waar je absoluut niet op zit te wachten. Kijk eens wat ze tegenwoordig bij het ochtendnieuws van RTL4 doen. http://rtlnieuws.hyves.nl/ Enkele reacties van die (vaak suggestieve) stellingen worden fijntjes op de nationale televisie weergegeven en die zijn helaas bijna altijd van een SBS6 Piet Paulusma TROS Palingssoap niveau.
[...] net niet in je binnenzak. Wel zie ik mijzelf onderuitgezakt op de bank liggen. Even de iPad erbij. Sociale televisie, een boek lezen. Nog even surfen, game spelen en wat emails afhandelen. Steeds vaker betrap ik [...]