Het is half twaalf in de avond. Het is maandag. En ik kom erachter dat ik de voeding van mijn Apple-laptop niet bij me heb. Er zit nog vier uur leven in het apparaat, en daarna zal hij in een vriendelijke coma geraken. Het is donker. De kazerne van de brandweer ligt niet ver van dit hotel vandaan. Het is lawaaierig. Het is New York.
De wandeling voert langs Central Park. Er liggen nog hoopjes sneeuw op straat, het park zelf is nog wit. Op een veldje laten New Yorkers hun honden uit. Ze mogen allemaal los. Een hond in New York heeft een eenzame baas, dat kan bijna niet anders. Aan het eind van het park, aan 5th Avenue, zweeft een witte appel in een glazen kubus. Het is de beroemdste Apple-winkel ter wereld, ook de enige winkel die 365 dagen per jaar open is en gedurende al die dagen 24 uur per dag. Altijd dus. Apple mag dan een gesloten systeem zijn, hun winkel op 5th Avenue is het nooit.
Boven aan de trap staat een geüniformeerde man van de beveiliging. 
Als ik de wenteltrap naar beneden loop komt iemand met een net aangeschafte iMac naar boven. Ik schat dat er zo’n honderd mensen in de winkel zijn. De helft van hen is bezig met het lezen van mail, het versturen van berichten of een spelletje. Een zwerver kijkt voorovergebogen naar een oude film, zwart-wit. Om zijn duim zit een groene plastic pleister. Er zijn geen zitplaatsen, iedereen staat. Er lopen minstens twintig Apple-medewerkers rond, herkenbaar aan een blauw T-shirt. Jonge mensen. De medewerker die ik spreek, Alan, zal vannacht tot een uur of vier werken. Apple heeft er geen moeite mee dat veel mensen de winkel beschouwen als een internetcafé. ‘It generates traffic, you know.’ Bezoekers trekken bezoekers aan. En tussen bezoekers zitten altijd kopers.
Ik koop de voeding voor de laptop, doe er een draadloze muis bij, betaal met mijn creditcard en dan herkent de verkoper mij. Van mijn eerdere aankopen. Of ik nog steeds tevreden ben met de iPhone en de ooit gekochte MacBook.
Die middag was ik geland, op vliegveld John F. Kennedy. De vlucht duurde zesenhalf uur en de wachtrij bij de douane nog eens twee. Je hebt dan al drie keer op formulieren en het internet moeten vertellen wat je paspoortnummer is, dat je Nederlander bent en wanneer je bent geboren. Ik ben vaker op dit vliegveld geweest dan in de Apple Store, dat is zeker. De douane vraagt wat ik kom doen, of dit mijn eerste bezoek aan dit land is, of het voor het werk is of voor vakantie en hoe lang ik denk te blijven.
Ik antwoord naar waarheid. Hij jaagt een nietje door mijn paspoort. Het is een raar land, en dat is het.
Deze column is eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.
Melis danny 
Agnieszka Biela 
Robert Didier 
Robbert 
Hans de Bruin 
Logisch dat Apple je herkent aan je credit card.
Bij Apple kost een scheet laten al geld :P
Leuk geschreven stukje, mooie vlotte en informele stijl. Eén punt van kritiek: je maakte me heel erg warm voor een vergelijking tussen vliegveld en macStore of andere ontknoping, of misschien wel een anticlimax. Maar het eindigde gewoon.
Dus: je mistte een einde.
Maar nogmaals: leuk geschreven, leest lekker vlot.
Misschien moet Steve Jobs maar voor de presidents-post gaan de volgende termijn :) Zou hij dan wél zijn iPhone mogen houden?
*stukje opbouwende kritiek* Ik heb, net als Jorrit, een beetje hetzelfde gevoel bij je einde. Het lijkt wel of je (vanwege de column in het FD?) je hebt moeten houden aan een beperkt aantal tekens? De vergelijking Apple Store/JFK hangt een beetje in de lucht, maar kristalliseert niet echt IMHO.
miste ook een einde maar het las wel verdomde vlot
Hoe gaaf, om in de Applestore in New York herkend te worden!! Hoezo geen einde? DAT is het einde!!!!
Ik denk dat dit verhaal geen einde hoeft, want iedereen kan het einde/vergelijking/belachelijkheid zelf wel inkleuren. Het weglaten versterkt het juist…mooi werk!
Over privacy…
[quote]Hoe gaaf, om in de Applestore in New York herkend te worden!! (Frits)
[/quote]
Stel, je staat daar samen met je vrouw een extra voeding voor je laptop te kopen en de verkoper vraagt of je tevreden met met je MacBook en je iPhone.
Zij: Je hebt toch helemaal geen iPhone maar een Nokia?
Hij: Eeh, die iPhone was voor mijn oma.
Zij: Oh, maar je oma was toch zo dement als een deur?
Hij: Eeh, het leek me voor haar een handige telefoon, maar ze heeft het later aan haar buurmeisje gegeven.
Zij, druk klikkend op zijn Nokia: Wat bel je vaak met je oma en waarom SMS-t ze XXX, Chantal terwijl je oma Truus heet?
Hij: Eeeeh… Denk een foutje van Nokia en de iPhone…?
Mooie illustratie van klantgerichtheid. Wat ook mooi is in diezelfde winkel: je hoeft niet in de rij te staan als je wilt betalen. Je kunt (alleen met credit card) afrekenen bij een rondlopende medewerker die een credit card dingetje bij zich heeft. Kwestie van ‘Swipe en Authorize’. Super!
@John:
Of juist een Walhalla voor skimmers? Het is daar zo druk, dus als boef een Apple-shirtje aan en skimmen maar…
;-)
Leuk verhaal. Ik mis helemaal geen einde, een mooie impressie voldoet.
Wanneer je een einde mist, moet je maar een boek lezen.
Goed artikel!
LEUK VERHAAL! HOPELIJK KAN IK OOIT ZO’N VERHAAL VANUIT NYC OOIT OP MIJN EIGEN BLOG PLAATSEN:) (SORRY VOOR DE CAPS, ME TELEFOON SPACED).
was the Big Apple niet een betere titel geweest, of juist te voor de hand liggend…? leuk artikel!
On a related note. Hebben jullie al gelezen over Foursquare en Twitter als het nieuwe loyaliteitsprogramma? Je komt binnen, checkt in en krijgt punten bijgeschreven. Dit geeft je vaste klanten-bestand en -beheer een hele nieuwe dimensie! http://bit.ly/8dPilE
& @Aernout Big Apple: LOL!