Vanochtend viel mijn oog op een tweet van een van de mensen die ik volg: “Beste tweeps, ik twitter alleen nog in middagpauze en buiten kantooruren (wordt mij indringend gevraagd); doei!”.
De reacties die hierop volgden getuigden van medeleven en verbazing.
Ik kan beredeneren dat sociale media om de aandacht van de werknemer vragen. Aandacht kun je maar een keer uitgeven. Aandacht is tijd. En tijd kost geld. Zo zou een werkgever kunnen denken, makkelijke beslissing dus, stekker eruit. Op deze manier kun je echter ook niet genieten van de voordelen van een sociaal netwerk. Hoe vaak ben je niet naar iets op zoek, waarbij je followers op Twitter je helpen zoeken? Voor mij is dit absoluut de toegevoegde waarde van een sociaal netwerk, dat anderen mij helpen en ik op mijn beurt iets terug kan doen. Is het dus wel zo slim om een medewerker de toegang tot een sociaal netwerk te ontzeggen.
We leven in een tijd waarin de grens tussen privé en werk steeds meer vervaagt. E-mail van het werk kunnen we tegenwoordig ook thuis lezen. Vaak doen we dit nog even ’s avonds. Even je mailbox opschonen, zodat je de volgende dag weer opgeruimd kunt beginnen. Ik ken geen werkgever die dit gedrag verbiedt…
Even zoeken op Google levert een aantal cases op waarin de werkgever de werknemer verboden heeft om tijdens werktijd zich op sociale netwerken te begeven, zoals het Medisch Centrum Leeuwarden. Er zijn dus meerdere werkgevers die een slot op sociale netwerken zetten.
Blijf ik toch zitten met de vraag, mag een werkgever Twitter verbieden? Wat vind jij?
Melis danny 
Agnieszka Biela 
Robert Didier 
Robbert 
Hans de Bruin 
Nee. Technisch niet af te schermen, social=mobiel. Inderdaad, werk en privétijd vervagen. We zitten in een overgangsfase. In deze fase zijn deze vraagstukken vanzelfsprekend. Over een jaar of wat weten we niet meer waar we het nu over hebben gehad.
Ja, dat mág een werkgever doen. Dat kan overigens gemakkelijk door websites als Twitter door je ICT’er te laten blokkeren.
Verstandig is dat echter niet. Een deel van mijn professionele inspiratie doe ik op (tijdens werktijd) op sites als Frankwatching, Twitter, Communicatie-online, etc. Dat betekent overigens niet dat ik daar úren per dag aan kwijt ben; ik doe het tussen mijn hoofdtaken door.
En inderdaad, thuis mijn werkmail checken is ook niet verboden…
Ik vind dat een werkgever mag eisen dat er niet tijdens werkuren getwitterd mag worden. Net als het je begeven op andere sociale netwerken tijdens werkuren. Je bent er om te werken, niet om te twitteren dat je collega uit zijn mond riekt of je baas een pesthumeur heeft.
Wow… en dan te lezen dat deze meneer bij een overheidsinstelling werkt (Gemeente)… en de overheid nu juist zo hard aan de weg wil timmeren met online presence en 2.0 instellingen. En nog meer met ICTU en semantic web… och och… (laat ik ook nog in die gemeente wonen… hoop dat ze niet aanbellen vanavond dat ik stop met posten op frankwatching) :-)
verbieden van twitter is struisvogelpolitiek van organisatie. wat is nu echt het probleem? deze organisaties sturen blijkbaar op aanwezigheid ipv resultaat. Sturen op resultaten betekent ook dat het niet uitmaakt welke middelen er gebruikt en wanneer. vind dit ook een typisch voorbeeld van 9-to-5 cultuur. volgens mij heeft deze organisatie een groot cultuur probleem en last van te veel sturing ipv maximaliseren sturing en ruimte http://sturingenruimte.ning.com/
Als arbeidsrechtadvocaat krijg ik dergelijke vragen steeds vaker. Net zo min als een werkgever kan verbieden dat een werknemer incidenteel een privé telefoontje pleegt of via het internet een reis boekt, kan een werkgever niet eisen dat een werknemer gedurende de dag geen Twitter-contacten onderhoudt.
Dit wordt natuurlijk anders als het getwitter het werk gaat beïnvloeden. Verder hoeft de werkgever deze privé contacten natuurlijk niet te faciliteren. Als een werkgever Twitter of andere websites wil blokkeren, kan hij dat doen.
Ik heb het al eens eerder gezegd in een reactie op een artikel over beleid op het gebied van Social Media (bij bedrijven): met de opkomst van smartphones en andere ‘allway connected devices’ kun je medewerkers dergelijke verboden niet opleggen. Voor de hand ligt dat men dan social-media-breaks gaat invoeren (als tegenhanger van de rookpauzes van collega’s)!
Zorg als werkgever/manager dat je een sfeer schept waarbij verantwoord gebruik van alle communicatiemiddelen (dus ook [mobiele] telefoon, mail, IM) gemeengoed wordt.
ook ik heb regelmatig m’n werk-mailbox in privétijd nagekeken; en ja, ik lees allerlei artikelen (van belang voor het werk) in privétijd. Er zijn zoveel dingen die je naast je werk nog voor je werk doet en dan krijg je het dringende advies niet in werktijd te twitteren, omdat collega’s daar het nut niet van inzien. Ik gebruik het medium juist voor het werk om een netwerk te hebben waar ik wat aan vraag als ik iets zoek en waaraan ik informatie geef alsmij iets gevraagd wordt. Het is geven en nemen. Dat je daardoor ook sociale contacten met je tweeps krijgt lijkt me logisch. En: dat je wel ‘s een “kletspraatje” met een tweep maakt lijkt me ook logisch. In een kantoorgebouw komen mensen elkaar ook tegen bij de koffieautomaat en dan is het in eens wel heel sociaal als je dan een “kletspraatje” maakt. Nu wordt het in ene zichtbaar (voor de hele wereld) en dan mag t in ene niet meer. Het is duidelijk een cultuur-aspect.
@Maarten van Gelderen: uiteraard mag het werk er niet onder lijden. Maar dat is in mijn geval niet zo (alhoewel ik dat natuurlijk vanuit mijn beeld zo vind).
Concluderend: ik heb nog nooit zoveel en zo gemakkelijk informatie vergaard voor het werk als via Twitter.
De vraag is erg gekoppeld aan de manier waarvoor je eigenlijk betaald word.
Word je betaald per uur (Twitter doe je maar in je eigen tijd) of op basis van de waarde die je creëert? (waarde van sociaal netwerk) Vaak ruilen we onze tijd in voor geld. Je werkt xxx uur voor yyy salaris. Werkt prima in fabrieken en ander productiewerk, (daar is Twitter ook niet nodig) maar is veel lastiger in de andere (wat nieuwere) banen, waarbij meer tijd geen direct verband meer heeft voor meer waarde. (maar Twitter misschien wel) Laten we dat paradigma maar eens doorbreken.
Het is ook maar net hoe je Twitter gebruikt. Veel mensen gebruiken het helemaal niet professioneel. Dan heeft het ook geen waarde voor je werk.
Met een doel is het juist slim om in te zetten.
Ik zou de vraag ook om willen draaien: mag een werkgever je verplichten Twitter te gebruiken of andere sociale netwerken (zoals Linkedin)? Hier vraagt P&O bv. om vacatures via een status update van Linkedin te verspreiden.
Zoals in bovenstaande reacties al wordt aangegeven mag een werkgever het natuurlijk verbieden. Het is in ieder geval niet slim om te verbieden!
Uiteraard staat het een werkgever vrij om het gebruik van bepaalde internetsites tijdens werktijden te verbieden. En in veel beroepen kan ik me dat ook nog wel voorstellen.
Maar in veel gevallen zal het slimmer zijn om een social media policy op te stellen waarin afspraken staan over wat er wel en wat er niet mag. Concurrentiegevoelige- of geheime informatie mag natuurlijk niet zomaar via die netwerken verspreid worden. En prive en zakelijk lopen tegenwoordig wat meer door elkaar, maar dat is geen vrijbrief om door te slaan naar prive.
Door een corporate social media policy (scrabble?) te maken creëer je bewustzijn over wat wel en niet kan en wat wel en niet handig is. Doe je dat slim, dan kunnen je werknemers juist slimmer werken en een bijdrage leveren aan de marketing van je bedrijf.
1 woord. Dom!
Uit onderzoek is gebleken dat werknemers die sites willen bezoeken maar waar dit verboden is minder productief zijn. Natuurlijk heeft het wel een keerzijde, wanneer er teveel van gebruikt wordt zorgt dit ook voor een daling van de productiviteit. Kan alleen de bron niet direct terugvinden.
Volgens mij gelezen in het boek connect! van Menno lanting.
Ik kan mij er wel wat van voorstellen… Tijdens mijn afstudeerstage zat ik tegenover iemand die altijd maar op hyves zat (is in principe hetzelfde, het neemt je aandacht weg van je werk en dat moet niet). Constant weer pakte hij zijn telefoon en was berichten aan het sturen en lezen van andere, dit gaat volgens mij gewoon ten koste van je productiviteit, ik zat toen zelf ook nog wel op twitter zo af en toe maar dan vooral om mijn links te delen wat ik tegenkwam in mijn onderzoek. Is dit hetzelfde? Ik weet het niet… Maar ik kan het mij heel erg goed voorstellen!
ja natuurlijk, twitteren is niet hetzelfde als werken toch? In de pauzes is er toch tijd genoeg om even bij te kletsen of tweets te volgen.
Ik werk bij een semi-overheids organisatie, bij ons kan veelvuldig twitter of hyves gebruik zelfs tot ontslag leiden. Het werd tot mijn verbazing in functionerings gesprekken meegenomen. Het ging zelfs twitteren int de pauzes maar was wel op een computer van de organisatie.
De vraag is of zo’n streng beleid werkt, ook het feit dat sites als gmail geblokkeerd zijn plus de strikte richtlijnen omtrent sociale media geven de werknemer het gevoel dat ze worden gewantrouwd in hun inzet. Dit heeft precies het effect wat ze proberen te voorkomen.
Bizar, bij zo’n organisatie zou ik dus nooit meer willen werken. Ik wil afgerekend worden op de resultaten die ik boek, niet op aanwezigheid. Wat een negatieve reclame voor zo’n organisatie; er zijn veel mensen die hier voortaan met een grote boog omheen gaan gooien. En die organisatie maar geld aan PR uitgeven om nog mensen te kunnen werven…
Ik denk dat het sterk afhangt van het soort werk wat je doet en het type bedrijf waarvoor je werkt. Derhalve is hier mijn inziens geen eenduidig antwoord op te geven.
Een werkgever mag inderdaad dat soort dingen verbieden omdat er een gezagsrelatie bestaat tussen werkgever en werknemer. Dat kan zelfs impact hebben op de activiteiten die de werknemer prive onderneemt als de werkgever van mening is dat die impact hebben op het bedrijf. Mocht je er meer over willen weten, ik heb een scriptie geschreven over de juridische valkuilen van de werknemer 2.0
[...] Comment! Mag een werkgever Twitter verbieden? [...]