Zojuist kom ik de trap opstormen. Net een lading declaraties ingeleverd. Snel weer aan het werk. Een collega houdt de deur voor mij open. “Doorlopen Sander”. Ik mompel “Dank je wel” en wil mijn weg vervolgen. “Vervelend he, als iedereen je kent?” Eerst begrijp ik er niets van. Dan pas valt het kwartje. Mijn collega kent mij dankzij Twitter! Ik ben te verbluft om snel nog iets terug te zeggen. Om op zijn minst zijn naam te vragen. Even de hand te schudden.
Het is mij de laatste tijd al vaker voorgekomen. Dat mensen mij (her)kennen. En ik hen eerlijk gezegd niet. Mijn Twitter-account heeft inmiddels 2000+ followers. Ieder dag komt er een handjevol volgers bij. Het is alsof ik op de snelweg zit. Voor mij rijden de mensen die ik volg. Ik probeer ze in te halen. Even snel bijpraten. Kijken hoe het met je gaat. Maar ik heb er de tijd niet voor. Achter mij bevindt zich namelijk een horde volgers die mij op hun beurt allemaal proberen in te halen om even samen stil te kunnen staan. En op de opritten van de snelweg melden zich de nieuwe mensen die ook allemaal een stukje willen racen. En natuurlijk verlaten er af en toe ook volgers de snelweg. Maar er komen er meer bij dan er afslaan. Gekkenhuis. Mentale opstopping gegarandeerd. Opzij, opzij, maak plaats, plaats, want ik heb ongelofelijke haast…
Vroeger trok ik iedere volger na. Is het een spam-account? Is het een bot. Zit er iemand van vlees en bloed achter? Wat voor een profiel cq mini-cv heeft deze persoon. Is hij of zij interessant genoeg om terug te volgen? Maar ik ben er mee gestopt. Ik heb er simpelweg de tijd niet voor om iedereen te kennen op Twitter. Slechts een aantal Twitteraars volg ik hardnekkig. Als ik een tijd niets van ze vernomen heb, snor ik ze op. Kijk wat ze getweet hebben en ga de conversatie aan. Wel kijk ik met regelmaat naar mijn tijdlijn. Deze scroll ik van boven naar beneden door. Op zoek naar nieuwe informatie. Wat gebeurt er? Op zoek naar serendipiteit.
Mijn Twittergedrag is dus veranderd. Twitter gebruik ik niet veel meer om de dialoog aan te gaan. De nadruk komt steeds vaker te liggen op het zenden. Ontvangen wordt hier ondergeschikt aan. Ik ben dus een zender geworden. En iedereen die wil kan naar mij luisteren. Ooit ook van een collega gehoord dat hij mij ‘unfollowed’ had. Hij trok het niet. Vond dat ik te veel tweette. Hij was er zelfs een beetje boos om. Waar haalde ik het lef vandaan om het te overstelpen met informatie. Maar ja, als ik de zender ben, dan kun je mij toch uitzetten, net zoals de radio? Ik ben toch niet verantwoordelijk voor de wijze waarop hij mij gebruikt?
Is het een normale trend, dat je in een zender verandert wanneer het aantal volgers toeneemt. Is het überhaupt mogelijk om met veel mensen tegelijk een dialoog aan te gaan. Of word ik simpelweg genekt door het nummer 150 van socioloog Dunbar. En hoe zit het dan met mijn weak en strong ties?
Maar grote vraag is natuurlijk hoe ik er mee om wil gaan. Ben ik blij met ‘mijn rol’ in het Twitterlandschap. Moet ik dit pad aflopen? Waar zal het mij toe leiden? Of moet ik juist een stapje terugzetten? Zorgen dat ik volgers kwijtraak. Of misschien moet ik wel een borrel organiseren voor mijn 2000+ volgers. Zodat ik de mogelijkheid heb om iedereen in levende lijve te ontmoeten. Zou er iemand komen?
UPDATE. Inmiddels wel een tweet van mijn collega Maarten Oosterbaan: “hey Sander, ik was het die net wat tegen je zei! :) ik moest naar de Ohio presentaties vandaar dat ik ook zo snel doorliep! :)”
jj 
Wijtze de Groot 
Shamier Coffie 
Remy Bleijendaal 
Je hebt BN-ners maar blijkbaar ook BT-ers. Sterkte ermee. ;)
[...] This post was mentioned on Twitter by Frankwatching, Sander Duivestein, Dutch Marcom100, Dutch Blog feeds, teunblogs and others. teunblogs said: Opstopping op de Twittersnelweg: Zojuist kom ik de trap opstormen. Net een lading declaraties… http://goo.gl/fb/l3PcV [...]
Hallo Sander,
In de ongelofelijke haast een misser in de wikipedia-link getypt. Het moet zijn http://nl.wikipedia.org/wiki/Dunbar's_number
druk druk druk met druk doen:-(
Het gaat er volgens mij om dat je een ‘speelveld’ neerzet voor jezelf. Een speelveld vol verbindingen. Waarbij de verbindingen binnen een netwerk als Hyves of Mindz van een andere soort zijn dan bijvoorbeeld op Twitter. Je krijgt over het algemeen binnen sociale netwerk structuren te maken met inderdaad Dunbar en Granovetter.(Maar ook Metcalfe, Stphenson en meer, maar dat is off-topic)
De Britse antropoloog Robin Dunbar stelt in zijn Dunbars Law dat de mens beschikt over het vermogen om met ongeveer 150 mensen tegelijkertijd een serieuze sociale relatie te onderhouden. Wat moet je dan – een veel gestelde vraag van buitenstaanders – met 1500 vrienden in je netwerk? Daar komt die dynamiek van het internet voor mij weer om de hoek kijken. Ben ik bezig met laten we zeggen ‘gele kopjes in Frankrijk’ dan heeft dat betrekking op een deel van mijn netwerk, en wanneer ‘Leidse kaas’ mijn interesse heeft, kan ik dat wellicht met anderen delen. Dat harde aantal van 150 klopt dus wel, maar het kan steeds een andere 150 zijn…
Volgens Granovetter hoef ik heus niet met al mijn contacten op ieder moment een serieuze sociale relatie te hebben. Als mijn reputatie – mijn personal brand – okee is, zijn mensen uit mijn netwerk geneigd mij helpen als ik ze daar om vraag, ook al ken ik ze niet persoonlijk. Een dergelijke informatie- of hulpvraag activeert spontaan een tijdelijk netwerk(je) uit het grotere netwerk: een gelegenheidsnetwerk. Ik activeer mijn zwakke verbindingen. De personen in kwestie reageren omdat ze zelf interesse hebben in het onderwerp waar de vraag over gaat en hun kennis wel met mij willen delen; je zou het resonantie netwerken kunnen noemen. Daarmee mobiliseer je een soort collectieve intelligentie. Dergelijke gelegenheidsnetwerken gedragen zich in wezen als een neuraal netwerk: omdat mensen in netwerken informatie verwerken en vervolgens doorgeven ontstaat er een (onbewust) lerend element.
Eens met Ronald.
Ik geloof wel in de ‘max’ van 150 personen. Echter door het stevig sociale karakter van Twitter wisselen deze 150 personen enorm. Het zijn nooit dezelfde 150.
Zo kan je ook met een netwerk van 2000 volgers een ‘serieuze’ sociale relatie hebben.
(Het woord ‘serieuze’ tussen aanhalingstekens, daar leent Twitter zich weer wat minder voor. In het algemeen.)
Zo’n getal is ook maar betrekkelijk. Hangt e rook sterk vanaf wat voor soort relatie je met hen wilt. Daarnaast gaat het er volgens mij ook niet om hoeveel volgers je hebt, maar hoeveel mensen jij volgt.
En zelfs dan, zie dit artikel van Jesse Newhart over hoe hij effectief meer dan 15.000 mensen volgt http://jessenewhart.com/twitter/how-to-effectively-follow-15000-people-on-twitter-using-these-tweetdeck-tricks/. Staan handige tips in, ook als je dat aantal net niet haalt ;). Het artikel is trouwens van maart 2009. Inmiddels volgt hij bijna 20.000 mensen en heeft 40.000 volgers.
Hoi Sander,
Interessant artikel. Ik heb in het verleden een keer iets op mijn blog geschreven over de “Wet van de afnemende Interactiviteit” (zie: http://www.adverto.nl/de-wet-van-de-afnemende-interactiviteit/). Dat sluit hier volgens mij wel mooi bij aan.
Het is een rare paradox: dialoog en interactie zijn de succesfactoren van social media (of het nu weblogs, facebook/hyves of twitter is). Maar teveel interactie zorgt er juist voor dat alles tot stilstand komt.
Ik denk dat je er weinig tegen kunt doen. Je moet niet willen om met iedereen een dialoog aan te gaan. Misschien moet je je volgers indelen in groepen via de “list”-functie van Twitter?
@Ronald. Thx voor het commentaar. Granovetter ben ik niet mee bekend. Ik duik er direct in!
Leuke post, Sander! En herkenbaar. Om die reden heb ik mijn followers in lijsten ingedeeld en heb ik een paar searches (in het algemeen en in het bijzonder over mijn followers ingesteld). Zo kan ik goed bijhouden wie ik bij wil houden. Als er mensen niet in die lijsten van mij staan, dan kunnen ze gepromoveerd worden door meer met mij te interacteren of doordat ik ze live ben tegengekomen en ze interessant vindt. De mensen die buiten mijn lijsten vallen en die ik toch volg, is voor mij dus verrassing.
Ik merk overigens wel dat ik de laatste tijd kieskeuriger wordt wie ik volg. Niet te kieskeurig, maar toch. Als iemand bijv geen foto of profiel heeft, dan volg ik hem/haar niet.
De paper van Granovetter is zo op het internet te vinden. Heel interessant verhaal. Andrew McAfee gebruikt het in zijn boek Enterprise 2.0 (en zijn presentaties en posts over dit onderwerp).
[...] echter niet aan het verschuiven? Is Twitter niet meer en meer een uitzendkanaal voor een individu? Dus toch eenrichtingsverkeer? Ik zend, en mijn volgelingen mogen [...]