Twitter als alarmcentrale

Afgelopen vrijdag moest ik om 7:30 uur de trein uit Oisterwijk naar Utrecht pakken. Via mijn tijdlijn op Twitter zag ik de eerste berichten binnenkomen over een zware aardbeving vlak voor de kust van Japan. Even later zag ik een stroom van berichten binnenkomen over een naderende tsunami. Krantenlezers zagen iets anders.

Via CNN en Ustream kreeg ik de eerste livebeelden te zien van de ramp die op Japan afstevende. En ik zat daar in de ochtendspits. De coupé zat vol. Het overgrote deel van mijn medereizigers las een gratis krant. Verdiept in het nieuws van gisteren. Niemand was zich bewust van de ramp die zich aan de andere kant van de wereld afspeelde.

Ik had de neiging om op te staan en mensen deelgenoot te maken van dit onheil. Maar ik deed het niet. Stilletjes bleef ik ontzet zitten staren naar de afschuwelijke beelden die binnenstroomden. Het was een ervaring die ik al eerder had meegemaakt.

Sociale media geven je de mogelijkheid om informatie te zoeken en direct je mening aan het digitale canvas toe te vertrouwen. En dit is confronterend, keihard, recht-in-je-gezicht-nieuws. Zonder nuance, geen ontkomen aan. Korte statusberichten zuigen je als het ware in het nieuws. Je wordt onderdeel van het nieuws. Ik ben het nieuws.” (Lees ook de Schaduwzijde van de Realtime Maatschappij.)

Live toeschouwer van het nieuws

Dit keer deelden echter meer Twitteraars dezelfde beleving:

Het is een gevoel van onmacht, van frustratie. Je kunt slechts toekijken. Het bericht van een aardbeving retweeten. Lieke Lamb verwoordde het naar mijn mening heel mooi:

Kan technologie ons inderdaad niet helpen? Naderhand zie je dan een blogpost verschijnen. Een verhaal over iemand die dankzij Twitter wel actie heeft kunnen ondernemen. Dankzij een tweet over de aardbeving kon hij familie in Japan waarschuwen.

We were on Twitter that night and suddenly the Japanese Twittersphere lit up with tweets about the earthquake. So we called our family and got through to them while the earthquake was still in progress. As it got stronger the line got cut, but were nevertheless really happy that we spoke as, after that, we couldn’t get through on the phone lines for at least 12 hours.

Twitter komt in actie: tweets vs. aardbeving

En wat blijkt? Ook knappe koppen hebben hier al over nagedacht. Er is een heus Twitter-systeem in ontwikkeling dat aan de hand van tweets over aardbevingen kan signaleren en alarmeren. De schokgolven van een aardbeving verspreiden zich met zo’n 3 tot 5 kilometer per seconde. Een tweet daarentegen verplaatst zich met 200.000 kilometer per seconde.

Bron: http://xkcd.com/723/

We leven in een hypergeconnecteerde wereld. Hopelijk dragen onze connecties in de toekomst een steentje bij aan het voorkomen van dit soort rampen.

Interessant?

Lees dan ook onze andere artikelen over , .

Reacties

  1. Ik ben meteen gaan bellen met mijn broertje, die eerder dit jaar in Japan is geweest. En mijn vader die net uit bed kwam en ontzet achter de tv zat. Ik heb wel hardop gebeld en maar eens gekeken of er iemand was die het nieuws boeiender vond dan het stripje achterin de Metro…. Ik kreeg alleen geergerde blikken. VERDORIE IK ZIT HIER HET NIEUWS VAN GISTEREN TE LEZEN EN DIE MENEER HEEFT HET OVER IETS WAT NIET OP PAPIER STAAT. (die zal wel liegen…)

    Leuk dat je mijn tweet erin hebt geknalt.

  2. Lekker weer krantje bashen? Leer nou eens: in kranten staat geen nieuws, maar achtergronden bij het nieuws! Ga kortom eens van dat Twitter af en verdiep je eens in kranten.

  3. @koert kan ik met je eens zijn maar dan moet je wel kijken naar welke kranten. Een Spits heeft geen enkele verdieping buiten de ANP-feed. Open morgen eens Spits, Metro en Nu.nl en kom erachter dat alle berichten met ANP eronder gewoon direct uit de feed komen. Echte verdieping vind je tegenwoordig alleen maar bij Times en Huff-post. En Nederlandse verdieping voor zover daar nog spraken van is in de VK en de NRC. Alle andere kranten hebben de wedstrijd al lang verloren.

  4. @koert. Krantje bashen? Huh? Dan moet je mijn artikel nog eens lezen. Er staat letterlijk: “Verdiept in het nieuws van gisteren.” Zonder ook maar enig oordeel te geven. Vervolgens zeg ik: “Niemand was zich bewust van de ramp die zich aan de andere kant van de wereld afspeelde.”

    En daar gaat het mij om. Het is deels verwondering, en deels onmacht. We zijn technologische tot zoveel in staat en toch ook weer niet. We kunnen ons verbinden met iedereen, maar we kunnen niet direct helpen. Dat is mijn punt. En dus niet “het krantje bashen”. Dat laat ik over voor een andere keer. ;-)

  5. Twitter heeft eind vorig jaar ook al eens zijn alarmfunctie bewezen.
    In oktober j.l. heeft de meteorologische dienst in de Filipijnen de bewoners van de vele eilanden op de hoogte gehouden via Twitter en Facebook over de supertyfoon Megi.
    Dankzij deze tweets wisten veel inwoners precies waar en wanneer de orkaan het hardst zou toeslaan. Duizenden mensen konden zich daarom in veiligheid brengen en het aantal doden is hierdoor laag gebleven. Dit werkte veel sneller dan via de radio en tv.

    Check deze link voor het hele verhaal: http://www.oneworld.nl/Nieuws/article/27519/Twitter_hielp_dodental_tyfoon_laag_te_houden

  6. Ik zag de berichten ook rond 7:00/7:30 (op TV)…. Ik heb er, een beetje ontzet, notie van genomen en ben toen aan het werk gegaan. Rond de middag weer even gesjekt… ja, de aardbeving was geweest en ook een tsunami. ‘S avonds op het nieuws.. ja, het was echt een ramp! Weet je wat ik de volgende dag in de krant las Sander?

    Volgende keer verw8 ik wel dat jij schreeuwend over het perron gaat staan met het nieuws dat jij, als eerste, van TWITTER hebt! Doe je dat niet, dan ben je geen nieuws en zeker geen onderdeel van het nieuws… klik RT!

  7. Tweede conclusie: Nederlands kunnen niet tweeten zonder taalfouten

Plaats een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn met een * aangegeven.

Verschijnt je reactie niet, dan is deze mogelijk in de spam terechtgekomen. Mail ons dan even!