Om met Herman Kuiphof te spreken: zijn we er toch in getuind. In alle verleidingen van de computer. De tijdsbespaarder, de contactenlegger, het spelparadijs, de geldverdubbelaar, de efficiënte, het rekenwonder, de ondersteuner van het geheugen, de encyclopedie, kortom God, Allah, Boeddha en Confucius in één apparaat bij elkaar. Begin maart kwam al het alarmerende bericht van een groep onderzoekers aan de Universiteit Twente dat de Nederlander gemiddeld 8% van zijn werktijd verprutst aan ICT-problemen. Het zou een financiële strop van 19 miljard euro per jaar betekenen.
Homo digitalis mobilis
En daarna kwam het rapport van gewaardeerde collega-schrijvers Sander Duivestein en Jaap Bloem die met gevoel voor nuance de gitzwarte gevolgen van alle ellendige bijverschijnselen van de social media beschrijven. De Homo Digitalis-Mobilis wordt dom, asociaal, egocentrisch, ziek in lijf en geest, verliest zijn geheugen, is manipuleerbaar, wordt overal gevolgd, staat bloot aan terreur en sensatie en heeft net zo veel privacy als een eerste hulp-patiënt in het VUmc. We verliezen dus niet alleen werktijd aan niet werkende apparaten zoals de Twentse onderzoekers aantoonden, door de voortdurende afleiding van social media op de werkvloer zouden we ook nog eens een vol uur per werkdag besteden aan prietpraat. Goede sessie gehad, #nuttig, #leukleven, zo meteen seminar #zinan blurblurblur.
Volgens een onderzoek door Harmon.ie en uSamp bedraagt de schade jaarlijks ruim 10.000 dollar per medewerker. Daar gaat dus weer een slordige 50 miljard de verspilbak in. Computers en het internet, ze zijn de nagels aan onze doodkisten. Twee rapporten in één maand bewijzen het overtuigend.
Weg met de computer!
Tijd en aandacht verspillend rennen we collectief onze onontkoombare ondergang tegemoet – krijgen die Maya’s toch gelijk. We pakken ondertussen nog wat mooie congresjes mee: TEDx, The Next Web en PINC bijvoorbeeld. De curator van het land neemt zijn taak serieus en besluit alle computers het land uit te sturen en de internetkabels bij de grens met reuze heggenscharen door te knippen. Bezuiniging: een slordige 70 miljard. Het begrotingstekort is de wereld uit, we kunnen weer serieus geld gunnen aan ontwikkelingshulp. Er wordt weer gekegeld, boeken en pizza’s worden met de brommer thuisbezorgd, bankoverboekingen worden met de balpen ingevuld en op de post gedaan, de bodes worden niet verkocht aan de Amerikanen en iedereen groet elkaar op straat zonder @ te zeggen.
We zijn verwend en bevoorrecht tegelijk. De mens accepteert niet het tegengestelde van vooruitgang. De nieuwe status is de norm. Waren we ooit blij met een op blokfluit gespeelde versie van ‘hoedje van papier’, tegenwoordig ligt de muziekbibliotheek van de wereld aan onze voeten. Met Google Art zien we details die we nooit eerder zagen. Een brief per luchtpost was een wonder van snelheid, nu is Skype de standaard. Als de NS veel sneeuw niet aan kan, komen er Kamervragen en moeten er koppen en bonussen rollen; als Vodafone door een brandje in Rotterdam er een dag uit ligt komen de letselschade-advocaten uit hun holen.
Zouden maanbewoners het gedurende een dag hebben over volle aarde, halve aarde, nieuwe aarde, laatste kwartier? Misschien wel. Het is maar hoe je het bekijkt. Zolang je het maar bekijkt.
Deze column werd eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.
Leuk stuk. En dan nu graag een rapport waaruit blijkt hoeveel tijd we besparen met computers en internet.
Laat die rapporten maar achterwege, een ieders persoonlijke ervaring is vele malen belangrijker!
Bedrijven die veel tijd verklooien met ict problemen/vraagstukken hebben m.i. Een verkeerde leverancier, of zich niet goed/voldoende voor laten lichten.
Ik zie dit bijna dagelijks in mijn professie, bedrijven en instellingen die producten aanschaffen om een doel te bereiken, echter waarbij na in gebruikname blijkt dat het middel een doel op zich is geworden.
E.e.a. Valt en staat dus met sales professionals die naast gedegen productkennis beschikken over een zeer flinke dosis meedenkend vermogen en betrokkenheid.
Stel: je koopt een paar schoenen op advies van een verkoper, die na een week nog niet lekker zitten. Koop je dan nooit geen schoenen meer, of kies je de volgende keer een andere zaak of verkoper, die wel goed advies kan geven, toegesneden op jouw fysieke gesteldheid of levensstijl?
P.s. Ik kies voor het laatste, en jij?
Nou lees ik toch ergens dat een PC gebruiker 55 uur per jaar bezig is met problemen oplossen, en een Mac gebruiker 5 uur. Dus design matters!
Ze zouden bij bedrijven ook veel meer geld moeten investeren in cursussen. Als ik collega’s zie werken:
met twee vingers woest hard op de toetsen rammen
geen enkele sneltoets
zelfs word matig beheersen
Er valt nog heel veel winst te behalen.
@joost — dank je wel! finale klap op De Zwarte Kant van Sociale media is in de maak. onderwerp blijft op alle fronten enorm leven, zie o.m. http://blogs.hbr.org/cs/2012/04/is_your_smartphone_making_you.html en http://hbr.org/product/sleeping-with-your-smartphone-how-to-break-the-24-/an/10816-HBK-ENG en http://online.wsj.com/article/SB10001424052702303404704577305520318265602.html en http://www.nu.nl/gezondheid/2771757/smartphones-en-tablets-verstoren-nachtrust.html en http://www.guardian.co.uk/technology/2012/mar/17/facebook-dark-side-study-aggressive-narcissism enzovoort . . .
“vaardigheden” moet je niet met cursussen geforceerd op willen schroeven. Zolang een homo sapiens niet de moeite neemt om kennis te “halen” heeft “brengen” ook echt geen enkel nut.
geschikt/ongeschikt
Directe winst is te halen in de gebruiksmiddelen – hardware, niet zozeer de software. Iemand die presentaties en/of trainingen verzorgt zal vanzelf kennis nemen van Powerpoint, Prezi, mindmappen, o.i.d., echter de middelen waarop deze informatie wel dan niet interactief gepresenteerd dient te worden…..
moeten deze professionals ook verstand hebben van uiteenlopende bedieningstechnieken van (interactieve) beamers, el. projectieschermen, touchscreens, etc….? Nee, natuurlijk niet! Dat moet je als gebruiken en faciliterende organisatie ook niet willen!
En dat hoeft ook niet, mits de leverancier van dergelijke producten zich heeft verdiept in de (multidisciplinaire) groep eindgebruikers, en hierop een op maat gesneden oplossing aanbiedt.
Ontzorgen – omdat het kan!