Waar bedrijven jaren geleden mensen uitnodigden op basis van een cv, gebeurt dat tegenwoordig vaak in combinatie met een analyse van de social media profielen van de kandidaat. En daar zijn veel discussies over. Want is een social media-account eigendom van een privépersoon? Hoe ver mag en wil een bedrijf daar in gaan? En zijn tweets en Facebookupdates niet gewoon momentopnames? In hoeverre hebben die een link met het functioneren van de kandidaat? Deze situaties zijn niet zwart-wit, maar kunnen wel zo geïnterpreteerd worden en grote consequenties hebben voor werkzoekenden.
Rijk of ontslagen worden?
De whizzkids anno 2012 hoeven zich daar geen zorgen over te maken. Zij die het vak ‘programmeren’ beheersen, verdienen hun eigen brood, kijk maar naar Mark Zuckerberg. Of, als je deze competenties niet beheerst, maar wel vlot kunt babbelen voor een webcam en je filmpjes op YouTube weet te publiceren, dam kan je ook, net als Philip DeFranco, een aardig zakcentje verdienen. DeFrance is ‘vlogger’ (video blogger) en heeft zijn eigen bekende YouTube-kanaal. Volgens Businessinsder.com verdient hij daarmee maar liefst $181,000 per jaar.
Naast deze succesverhalen, zijn er veel ook mensen die een baan zijn misgelopen, ontslagen zijn of zelf ontslag hebben genomen, nadat ze bepaalde berichten hadden geplaatst op social media. Mashable schreef daarover al een artikel.
We know what you’re doing!
Mensen blijven wezens die zichzelf graag willen uiten, zo ook op social media. Gevoelens, zoals frustratie, maar ook blijdschap, worden veelal graag gedeeld. Het zijn vaak impulsieve momenten, waarop een gebruiker zijn emotie uit via Twitter of Facebook. Niet iedereen heeft door wat de impact kan zijn van het publiekelijk delen van bepaalde informatie. Een 18-jarige knul is op dit fenomeen ingegaan met zijn site We Know what you’re doing.
Dankzij dit experiment, dat inmiddels bijna 29.000 likes heeft verzameld, staan alle publieke updates van Facebookgebruikers, die te maken hebben met het ‘disliken’ van een baas, het innemen van verdovende middelen ‘who’s taking drugs?’ en nieuwe telefoonnummers. Facebookers die een openbaar profiel hebben en recentelijk een bericht hebben gepost met/over het niet mogen van hun baas of het hebben van een kater worden geanalyseerd en op deze site gezet. De tijd zie je erbij en je kunt ook zien vanaf waar zij de post hebben gezet (via een iPhone, BB, web).
Openbare Facebookprofielen
Zijn idee voor het concept is afkomstig van een video (zie hieronder), waarbij heel openlijk, gebaseerd op actuele data, getoond wordt wat mensen online doen op het gebied van inchecken en het achterlaten van hun persoonlijke gegevens, zoals hun adres, telefoonnummer, werkgegevens en informatie over hun familie. Ook omdat veel mensen hun Facebookprofiel op ‘openbaar’ hebben staan. Geen meningen, gewoon feiten aan de hand van echte publieke tweets, Facebook updates en ‘check-ins’.
De data die gebruikt wordt voor ‘We know what you are doing’ is afkomstig van de Graph API van Facebook. Dat Facebook haar netwerk faciliteert voor programmeurs kun je goed of slecht vinden. Je kan en mag hier uiteraard een mening over hebben. Maar het zijn altijd de gebruikers zelf, die (eind)verantwoordelijk zijn voor hun accounts en in, ik veronderstel, de meeste gevallen zelf de updates geplaatst hebben. Vandaar dat de jonge programmeur en bedenker, Callum Haywood, netjes afsluit met:
Wil je meer weten over de privacyinstellingen op Facebook en hoe je je Facebookprofiel ‘dicht’ kunt zetten, lees dan dit artikel.
Deels eens. Natuurlijk moet je opletten wat je online zet, net zoals je vooraf beter kunt bedenken wat je wel of niet vertelt aan een ander. Maar tegelijkertijd zijn we ook maar mensen. Is het echt nodig om ons perfect voor te doen. Willen werkgevers geloven dat we allemaal heilig zijn? Er is een groot grijs gebied en wat wel en niet kan is subjectief. Een keer updaten dat je brak bent van een avond borrelen vind ik persoonlijk geen ramp. Een foto van dezelfde avond waarop goed te zien is dat je veel te diep in glaasje hebt gekeken, liever niet als het aan mij ligt. Afgeven op anderen via social media is nooit zo chic, maar het geeft nog steeds geen volledig beeld van wie je werkelijk bent. Wat is wijs, ik weet het af en toe niet mee. Ik probeer rekening ermee te houden dat anderen ook meelezen, maar ook in ben niet perfect.
De hele discussie over privacy begint toch i.m.o. bij de gebruiker van de sociale media. Zolang de gemiddelde gebruiker niets eens 5 seconde stil staat bij een post en niet nadenkt over wie een post / informatie / content allemaal te zien krijgen hoeveel nut heeft privacy dan. Het stukje bewustzijn en overzien van de (mogelijke) gevolgen is vaak niet aanwezig. Bovendien vind ik dat we de laatste tijd wel ‘iets’ te veel delen met onze mede mensen.
Sociale media zijn prachtig, helemaal anno nu maar het gros moet nog wel leren ze verstandig te gebruiken. Een mooie truukje dat ik geleerd op een seminar: ‘Voor je iets post denk dan eens 10 seconde na over: wie het allemaal te zien krijgen, waarom je het wilt delen, wat het nut voor anderen is om dit te lezen / zien, wie dit ‘waarderen’ om te lezen / zien en wat de consequenties (kunnen) zijn als iedereen het te zien krijgt’
Wel 1000 vrienden willen hebben maar bij een update mogen maar 50 mensen dit eigenlijk zien en van die 50 wordt een reactie daadwerkelijk gewaardeerd. Constant maar alles wat je vind op internet liken / sharen / tweeten zonder ook maar enig idee te hebben wat er gebeurd / kan gebeuren met de input die jij geeft door op de betreffende sm-knoppen te drukken. We mogen met ons allen straks nog gaan oppassen dat het niet uit de hand loopt. Een tijdje terug las ik een onderzoek over hoe verslaafd mensen zijn aan sociale media en het constant maar moeten updaten / sharen wat ze aan het doen zijn.
In mijn ogen zijn mensen dan verslaafd aan de de aandacht, niet het netwerk. En dat weegt dan vaak zwaarder dan de eventuele consequenties. Aan de andere kant zoals Maroesja al terecht opmerkte: we zijn maar mensen.
Mooi artikel, chapeau!
Wat is de waarde van een experiment als “We know what you’re doing” als de site alleen maar dom zoekt op bepaalde trefwoorden?
Iemand die schrijft “So nice to not be hungover (…)” komt wél in het lijstje Who’s hungover omdat het woord “hungover” in zijn bericht voor komt.
Bewustwording is prima. Mensen mogen best erop gewezen worden dat alles wat ze schrijven openbaar is, maar de wijze waarop dit aangetoond wordt vind ik nogal kort door de bocht. Volgens mij kan dat ook op legio andere manieren.