In 2009 – een eeuwigheid geleden, toen Instagram nog niet bestond – kreeg mijn obscure kiekje-van-de-dag-blog vrij plotseling een grote schare volgers. In dit artikel blik ik terug op dat moment: hoe ik tot het besef kwam dat je als creatieve maker zelfstandig een publiek kunt bereiken. En vooral: hoe je jouw online aanwezigheid zodanig kunt inrichten dat je een relevante feed opbouwt en een publiek aan je bindt.
The pond at the Hortus Botanicus
- The pond at the Hortus Botanicus
Mijn allereerste blogpost was op het nieuwe platform Tumblr, in april 2009. Ik maakte met mijn nieuwe mobieltje een foto van een vrouw en haar dochter in de Hortus Botanicus in Amsterdam. En zoals dat bij Tumblr past, vermeldde ik slechts een heel korte beschrijving erbij: ‘The pond at the Hortus Botanicus’.
Ik nam me voor om elke dag een foto te maken, als een soort visueel dagboek, om deze vervolgens op mijn blog te plaatsen met telkens een kort onderschrift. Niet omdat ik mezelf zo’n goede fotograaf vond, maar vooral om mezelf te dwingen met een open blik naar mijn dagelijkse leven te kijken. De titel van mijn blog werd: ‘A Life in Pictures’.
Langzaamaan perfectioneerde ik mijn blog. Ik bleef de foto’s met mijn mobieltje maken, want dat was immers deel van het concept. Wel werden de foto’s steeds abstracter, compacter en eigenzinniger. Soms vermeldde ik een passende quote als onderschrift. Zoals deze:
- “Nobody sees a flower – really – it is so small it takes time – we haven’t time – and to see takes time, like to have a friend takes time.” – Georgia O’Keeffe
- Toys have a mind of their own
Tot dusver waren de foto’s op het blog vooral voor mijzelf bedoeld. Misschien ook voor wat vrienden en bekenden en af en toe een toevallige online passant, maar mijn blog trok nooit meer dan een tiental mensen per dag. Tot mijn post van Plants ‘n Products. De post werd gezien door een populair blog op Tumblr: ‘Fuck Yeah the Netherlands!’, een blog dat allerlei unieke perspectieven op Nederland liet zien. Ze herplaatsten mijn post en voegden er de tekst: ‘Fuck Yeah Wilhelmina pepermunt’ aan toe. En toen liep het storm.
Die ene foto werd ontelbare keren ge-reblogged, er kwam commentaar op, vragen als “Waar staan deze planten?”, complimenten en belangrijker nog: mijn blog kreeg grote aantallen volgers. Natuurlijk had ik inmiddels al 3 maanden gevuld met dagelijkse posts, dus had mijn blog genoeg om doorheen te bladeren. En ik was inmiddels zodanig getraind in mijn bloggerschap, dat ik al mijn nieuwe volgers ook echt elke dag iets nieuws kon bieden, content die ze de moeite waard vonden. Kortom, ik had een publiek gevonden dankzij een post en kon dat publiek vasthouden en aan mij binden, dankzij mijn feed: de stroom posts die ik had opgebouwd en bleef plaatsen.
Het belang van de feed
Bij online content speelt die feed, of noem het een oeuvre, een essentiële rol. Natuurlijk, die ene video, blogpost, of whatever, die nét de juiste snaar raakt op het juiste moment, kan viral gaan en een enorme groep mensen bereiken in korte tijd. Maar die mensen haken net zo snel weer af wanneer je als contentmaker niets duurzaams te bieden hebt, dus geen feed hebt.
Als we kijken naar manieren om online geld te verdienen met je werk, of op z’n minst om invloedrijker te worden bij een publiek en jezelf professioneel te profileren online, dan is het essentieel dat je op een duurzame wijze kijkt naar je aanwezigheid online. Natuurlijk: mik op die briljante post die viral gaat, maar vergeet niet: hoe kun jij je online aanwezigheid zodanig inrichten dat je een relevante feed opbouwt en een publiek aan je bindt?
Je kunt dit opvatten als een extra belemmering om überhaupt te beginnen met een blog, je zult dan namelijk steeds weer iets nieuws moeten verzinnen om te bloggen. Maar zie dat juist als een voordeel! Wat voor creatieven en contentmakers geldt als zwaar stigma – dat je zo goed bent als je laatste werk – geldt online niet. De individuele post kent die last niet, want het valt niemand op als er eens een mindere post tussen zit. Het valt echter wel ten positieve op als er af en toe een hele goede post tussen zit.
Droog brood
Ik kan je vertellen, de opgave om elke dag een foto post te plaatsen is best heftig, zeker na verloop van tijd. Soms had ik geen idee waarvan ik nu weer een plaatje moest schieten. Dan keek ik maar voor me op tafel, naar de boterham waarvan het midden door dochterlief was uitgegeten, of naar de reflectie van de lamp in een CD hoesje en pakte m’n mobieltje. Beter iets dan niets. Toch hervond ik af en toe opeens mijn vorm weer. Zo maakte ik bijvoorbeeld eens een zelfportret in een poëziespiegel (‘self textualized’), die door verschillende taalblogs werd opgepikt. Hierdoor sprak ik weer een nieuw en breder publiek aan.
- Self textualized
Wat heeft het mij gebracht, al die reblogs en volgers, hoor ik je vragen? Nou, geen harde euro’s, niet direct althans. Maar dat had ook te maken met het feit dat ik geen volhouder was in dit fotodagboek-genre. In 2010 veranderde ik mijn blog in een wat breder blog over digitale cultuur. Een inhoud die meer aansluit bij mijn werk als regisseur en online creative, waardoor het publiek dat ik bereik ook daadwerkelijk een interessante bondgenoot, klant of relatie is.
Maar toch heb ik dankzij dat jaartje foto’s maken veel contacten opgedaan met kunstenaars en creatieven, waarvan ik met sommigen later heb samen gewerkt aan mooie (betaalde) projecten. Die ene foto van Wilhelminapepermunt heeft letterlijk geleid tot een mooie commerciële opdracht voor smartphone-met-camera (een gadget die in 2009 nog redelijk uniek was).
Een nieuw bloglandschap
Inmiddels, slechts 3 jaar later, is het bloglandschap aardig veranderd. Er is niks unieks meer aan foto’s maken met je mobiel. Daar heb je apps voor (zoals Instagram) en er zijn voorbeelden van 1-foto-per-dag blogs bij de vleet. Je zou Facebook ook als zo’n blogplatform kunnen zien, gezien de enorme hoeveelheid foto’s die daar geplaatst worden.
Toch zie je als je goed kijkt dat de meeste posts geen eigen, authentiek werk zijn. Het merendeel is reblogs: hergeplaatste content van iemand anders. Gelukkig gebeurt dit tegenwoordig meestal wel met bronvermelding, op veel blogplatforms gaat dat nu zelfs automatisch. Anders gezegd: er is een schreeuwend tekort aan authentieke content! Een blog met posts die daadwerkelijk door de blogger zelf zijn gemaakt hebben een geweldige voorsprong op het gros van alle andere online content.
Je ziet dit bij alle populaire blogs van creatieve ondernemers, bijvoorbeeld het populaire zelfportrettenblog van Jeanique, de technische trends die Alexander Klöpping beschrijft of het werk-in-wording van kunstenaar GabyGaby. Blogs die vooral ook eigen werk tonen hebben de toekomst en de potentie om een enorm publiek aan zich te binden dat graag op de hoogte blijft van jouw creatieve werk. Kortom: feed the audience!
Onlangs publiceerde ik hier op Frankwatching een reeks video’s met Nederlandse bloggers. Creatieve geesten die via hun blog een groot publiek bereiken. Dit artikel verscheen eerder in gedrukte vorm in De Gazet: het magazine van de Dutch Directors Guild.
Heel herkenbaar Martijn, ik vind zelf een wekelijkse frequentie (van mijn blog) veel natuurlijker. Ik voel bij de ‘dagbloggers’ die ik volg ook de druk om elke dag weer met iets bijzonders te komen. Zonde.
Uiteraard is het bloglandschap continu aan verandering onderhevig. De bloggers die een eigen stem hebben en zelf gegenereerde content hebben, of dat nu in woord of in beeld is, maken het verschil. En eh, voor bloggers is 2009 echt niet het stenen tijdperk. De meeste early birds in blogland halverwege de jaren nul begonnen. Denk 2004, 2005. Sommigen 2002 (ik), anderen nog veel eerder (camathome, 1998 geloof ik). Drie jaar geleden, toen jij startte, was het bloglandschap al enorm veranderd ten opzichte van enkele jaren daarvoor. Ik wil niets afdoen aan je pleidooi voor authentieke content: dat kan ik alleen maar onderstrepen. Maar veel lezers van Frankwatching lopen al erg lang mee. Just saying, no offence.
Zoals Edwin en Jojannke al zeggen een erg herkenbaar verhaal. De druk om elke dag iets nieuws te creëren ligt uiteraard bij je zelf. Deze infographic (http://www.slagtermedia.nl/het-nut-van-bloggen/) laat bijvoorbeeld goed het verschil van impact van het aantal blogs per week zien.
Probeer in ieder geval zoals jij al aangeeft originele content te creëren, want daarmee win je het op langere termijn. Net als jij heb ik door mijn artikelen na verloop van tijd leuke opdrachten weten binnen te slepen.
Alle voorbeelden die je geeft van populaire blogs zijn afkomstig van Tumblr. Is een blog via dit systeem beter dan dat van bv. WordPress?
ja, de makersblogs vind ik het leukste. helaas worden bloggers meestal nog gezien als snelle tekst dumperts, maar ik ken genoeg andersoortige bloggers. en ben er zelf ook zo eentje.
Leuk en apart die titel boven dit stuk. Authentieke blogs en het gebrek daaraan. Volgens mij zijn er zat lezenswaardige blogs te vinden. Alleen krijgen die niet de aandacht van de zgn. grote sites. Soms vraag ik wel eens heel brutaal om een plaatsing, reactie blijft vrijwel altijd uit.
Waarom is voor mij de vraag. Kennelijk moet je zelf ook eerst groot zijn om gezien te worden.
Maar ach, zolang mijn Twitter volgers dagelijks toenemen, weet ik voor wie ik schrijf. En ik raad elke blogger aan er net zo over te denken.
Conclusie: bloggen is leuk, anderen kunnen er ook van genieten en het verruimt je eigen blikveld.
Leuk stuk. Ik ben het met je eens, Martijn. Ik zie dat gebrek aan authentieke content alleen breder of liever gezegd, anders. Ik vind het niet-authentieke vaak zitten in het ‘bloggen zoals het hoort’ en ‘volgens de succesformule’.
Vanuit twitterchat #blogpraat heb ik contact met een hele groep bloggers die bloggen voor zichzelf. Voor de lol. Niet met commerciële doeleinden. Voor de uitdaging. Om zich te ontwikkelen. Als hobby. Veel van die blogs vind ik echt pareltjes. Juist omdat ze, zoals jij schrijft, authentiek zijn. Ze raken je. Ze doen je nadenken. Ze delen een visie, een belevingswereld.
En ik kan het als ‘dagblogger’ natuurlijk niet laten om te reageren op Edwin!
Ik voel de druk, maar niet om met iets bijzonders te komen. Ik kies die druk om mezelf te verbeteren, te ontwikkelen, iets neer te zetten. Mezelf uit te dagen. Geen zakelijke doelstelling, maar een persoonlijke. Heeft er bij mij net als bij Martijn (als ik dat zo lees) toe geleid dat ik juist creatiever, authentieker begin te worden. Onverwacht effect.
Veruit de meeste artikelen op mijn blog zijn origineel waarvan de meeste door mij geschreven. Ik probeer zo twee keer per maand te schrijven. Maar de werkelijkheid is grilligger. Ik krijg ongeveer 3000 hits per maand. Niet slecht voor een log over een onderwerp wat niet de meeste mensen aanspreekt, namelijk de vrijmetselarij. Doordat de content origineel is, staat mijn blog hoog in google. Volgens mij kijkt google ook of het nieuwe of oude content is.
Ik heb mijzelf gelukkig niet verplicht to dagelijks een foto moeten plaatsen.. misschien ook omdat ik altijd wel een kort stukje tekst en uitleg wil schrijven waarom ik eea plaats. Ik kan mij overigens helemaal in je verhaal vinden en merk ook op mijn blog dat mijn eigen content heel veel meer gelezen wordt. Tenzij ik een super home op zet maar daar ben ik zelf danook meestal helemaal van onderste boven.
Ik probeer ook zoveel mogenljk op pad te gaan en mooie dingen te zoeken…. toch werd ik onlangs nog beticht als vrouwtje die denkt leuke verhaaltjes te moeten schrijven toen ik ergens heel serieus aan het fotograferen was. Het is maar net wie je voor je hebt.
THX goed stuk!
Het naast je dagelijke werkzaamheden een gedisciplineerd een blog (s) bijhouden met unieke content en overeenkomstig seo instellingen kost gewoon erg veel tijd (o.a. desk- research). In veel gevallen is het gemakkelijker een wordpress robot plugin te installeren. Bovendien hebben niet alle blog hetzelfde doeleinde, sommige zijn puur voor linkbuilding en (automatisch) adsense inkomsten genereren.
op Flickr heb je hele massa’s die in de 365dagen groepen zitten. heb ik ook weleens gedaan. elke dag een foto van jezelf nemen. gaat best goed. is wat lastiger dan een foto per dag, want da’s natuurlijk echt een makkie.
Ik ben een nitwit op blog gebied. Blog sinds een maand op tumblr en ruim een half jaar binnen KPN corporate market op onze interne social mediapagina (a la Yammer).
Ik doe dit vooral om mijn kennis en ervaringen te delen met andere mensen dan mijn (virtuele) vrienden en collega’s.
Het is erg leuk om reacties uit onverwachte hoek te krijgen en nieuwe mensen te ontmoeten. Zowel online als offline.
Originele content is inderdaad schaars. Deze foto’s zijn een leuk idee. Toch is het ook vaak best lastig om een originele invalshoek te vinden voor je blog. Ik stoei zelf ook wel vaker met de start van een nieuw blog. Als de eerste alinea eenmaal staat dan schrijft de rest zichzelf.
Grappig, in Nederland lopen we zo vaak en lang achter de feiten aan terwijl bloggen op Tumblr en Instagram bijvoorbeeld in de VS al oud nieuws is.
Originele content is niet schaars, maar wij zoeken gewoon niet goed genoeg én de Nederlandse blogcultuur focust zich voornamelijk op de bekende & mainstream blogs.
Elke dag een foto van jezelf of iets anders maken – het web stikt ervan en dit is inderdaad niet origineel meer. Google maar eens op picture a day. Maar IEDEREEN doet het.
Bovendien denk ik niet zozeer dat dit te maken heeft met een tekort aan originele content; het is meer een kwestie van ‘alles is al gedaan’. Bloggen is niet meer nieuw.
Er is een overkill aan homogene stijl en inhoud omdat het medium inmiddels oud is. We zitten nu alweer in de beginfase van weer iets nieuws – wat dat wordt; we zullen het gauw merken.
Toch is Google al goed bezig op het gebied van content indexeren. Steeds vaker wordt gekopieerde content niet geïndexeerd. Maar ja, alles wordt gekopieerd op het internet. Dus ook als je schrijft moet je daarbij voorbaat al rekening mee houden. Het enige wat dan eigenlijk nog helpt is voorblijven in wat je te vertellen hebt. En dat is beslist niet eenvoudig maar verzacht de irritatie van ‘oncreatievelingen’ die opzoek zijn naar een ‘easy ride’
Ik blog al sinds de pre-historie, 1999, JCDaily bij web-log.nl Ik blog in woord en beeld, ook al jaren, nu heb ik (als blogzwerver van het eerste uur) ook weer en fotoblog en een dag-blog. Ik blog wel (bijna) elke dag, ik denk zelfs in blogmomenten. En zijn mijn blogs authentiek? Tja, ze gaan over mij, mijn kijk op het leven in het algemeen en mijn eigen leven in het bijzonder. Zelfspot, hier end aar wat aangedikt, soms tenenkrommend depressief of mopperig…..ik blog, ik schrijf……en wat de lezer er van vindt boeit me niet zo heel veel, ze komen terug, du ‘t zal wel te pruimen zijn. Ik gebruik wel Google-zoekwoorden, dat dan weer wel, maar of dat wat oplevert? Ik las tussen de reacties dat blogland verandert is, end at is het zeker, vroeger waas het een soort digitaal dorpsgevoel…..nu is het lastig op te vallen tussen blogs over allerlei onderwerpen.
Bloggen, persoonlijk bloggen heeft ook een gevaar: het gevaar van identificatie. Misery loves company, dat soort…..als ik eens blog dat ik jankend op de bank een fles wijn soldaat heb gemaakt, denken mensen dat ik dat regelmatig doe, en als ik schrijf dat ik medicatie afbouw, willen ze weten in de reacties: hoeveel, vaak en snel…..als ik schrijf over een hunkerend lijf……voelen sommige mannen zich aangesproken en gaan een stapje te ver……..zo had ik twee maal een heuse stalker. Maar je leert, reacties staan inmiddels al dik een jaar uit op mijn blog, bevalt me prima. Je leert de luxaflex van je leven dusdanig op een kier te zetten dat mensen net niet naar binnen kijken ,maar genoeg zien om geboeid te raken…..soms….en het staat een ieder vrij om door te zappen. Ik schrijf, u bekijkt het maar!
Hi Martijn, leuk artikel. Ben in proces om blog te beginnen. Voel me wel geïnspireerd door je artikel. Ik denk dat ik gewoon maar begin en kijk waar ik heen ga. Wil iets gaan doen op snijvlak van: identiteit, creativiteit, experimenteren. Thema/insteek zal dan iets zijn als ‘Waar ben ik?’ of ‘Waar zal ik zijn?’
Hartelijk, Jnett