Content curation is buzz. Stel je eens voor: alle nieuwe wetenswaardigheden over jouw interessegebied op een rijtje. De curator zoekt en vindt, jij doet er vervolgens je zin mee. Lovenswaardig, maar is het in de praktijk ook lezenswaardig?
Content curators zijn onmondige signaalpalen
Misschien is het de aard van het internetbeestje (of mijn voorkeuren), maar als ik een twitterlink volg van een veel-verwijzer of iets lees bij een www-woekeraar (zelfverklaarde specialisten in een thema), stoot ik steeds weer op belachelijk korte artikeltjes, die herhalen wat al duizendmaal gezegd is. Misschien moet de curator zich dringend wat ambitieuzer tonen en zich enkele journalistieke regeltjes eigen maken: betrouwbare bronnen selecteren, inhoudelijk controleren, objectief berichten. Voorlopig lijkt het een brug te ver voor de ‘content curator’, die zichzelf doorgaans als onmondige signaalpaal aanprijst.
Zou er geen toenadering mogelijk zijn tussen de curator en de journalist? Allebei willen ze informeren. De ene met de verwijzing naar info, de andere met de creatie ervan (althans: met een toegevoegde waarde).
De journalist: filtert en duidt
Een journalist is iemand die nieuws sprokkelt en duidt. Afhankelijk van de missie van het medium in kwestie (vaktijdschrift, krant, weekblad, website) weet je als lezer zo ongeveer welke onderwerpen aan bod kunnen komen. Je laat je verrassen en informeren en je weet dat de journalist zijn plicht (dubbelcheck enz.) heeft verricht. Met andere woorden; je wereldbeeld is weer wat verbreed, je kennis wat uitgediept – goed wetende dat ook de journalist keuzes maakt en het nieuws filtert.
De curator: filtert en fluit
Dan heb je die andere functie. Het klinkt o zo goed: curatoren zijn beslagen gidsen die, wars van hun ego, andere inhoudelijke bronnen in het zonnetje zetten. Ze weten waar de interessante info te vinden is en sturen je erheen, als ze het voor jou al zelf niet hernomen hebben op hun filterpagina.
Het grote verschil met een journalist, is weliswaar dat deze curator geen extra vorm van zekerheid of bijkomende info verschaft. De boodschap is: zoek het zelf maar uit. Is die bron betrouwbaar? Is het artikel in kwestie wel de moeite van het lezen waard? Of is het gewoonweg ‘getagd’ en zodoende spek voor jouw trefwoordenbek?
Expect the expected?
Vooralsnog kan ik me niet van de indruk ontdoen dat ‘contentcuratie’ zonder eigen input en strenge selectiecriteria een overbodige tussenstap is. Natuurlijk; je komt eens ergens waar je met een eigen zoekopdracht niet beland zou zijn. Maar zoals iedereen weet: het is soms aangenaam verdwalen zonder gids. Je komt op plekken waar geen curator ooit een voet heeft gezet en je ervaart alles des te scherper, omdat je ervaring zo onverwacht is. En misschien is net dat de achilleshiel van het concept van ‘contentcuratie’: dat je wereld niet wordt uitgebreid, maar ingeperkt. Dat het motto luidt: ‘expect the expected’. Wie bewijst het tegendeel?
Uitgelicht: Effectieve landingspagina’s maken (Frankwatching webinar)
Ben je je aan het verdiepen in de conversie van je website? En vraag je je af hoe je de landingspagina's beter kunt inrichten? In het webinar 'Effectieve landingspagina's maken' laat Frankwatching trainer Pascal Selles zien wat de belangrijkste elementen zijn. Verder leer je hoe je landingspagina's met behulp van Google Analytics kunt testen en optimaliseren! Schrijf je nu in!
Meer weten?
Lezenswaardige bijdrage. Ik denk dat de contentcurator-die-wat-wil er goed aan doet jouw aanbevelingen ter harte te nemen. Persoonlijk waardeer ik contentcuratoren die de moeite nemen om hun aanbeveling van een beknopte context te voorzien die hun suggestie voor mij relevant maakt.
Beste Frits, bedankt voor jouw reactie. Zo’n omkaderende tekst vermindert inderdaad flink de kans op zinloze omleidingen. Lijkt me eigenlijk het minimum dat contentcuratoren zouden moeten aanbieden!
Lezenswaardig is het zeker maar mee eens ben ik het totaal niet. Je dicht de journalist de ultieme kwaliteiten toe waarover die in het ideale geval zou moeten beschikken terwijl je voor een content curator er gemakshalve van uit lijkt te gaan dat die volslagen willekeurig informatie doorgeeft zonder enige duiding of controle op betrouwbaarheid van bronnen.
Ik durf gerust te stellen dat de gemiddelde journalist niet veel beter vaart zonder stevige bijsturing van zijn of haar redactie. Bij een medium als een krant of tijdschrift is de redactie/redacteur bepalend in de onderwerpkeuze en hoop je als lezer maar dat in het samenspel van goede redactie en een goede journalist het artikel betrouwbare gegevens bevat die gecontroleerd zijn. De voordelen van dat samenspel, het imago en betrouwbaarheid van de krant hier toedichten aan de journalist gaat me te ver.
Contentcuratoren, en de term blijft schimmig aangezien het geen beroep als journalist is, zouden inderdaad vanuit hun eigen inhoudelijke expertise moeten kunnen filteren uit het aanbod. Door te selecteren uit betrouwbare en representatieve bronnen en de verbinding te leggen in alles wat ze aanbieden. Door te duiden, door een korte analyse waarbij aanbevolen bronnen als referenties worden gebruikt enz.
Dat je als lezer en gebruiker kennelijk wel zou moeten kunnen vertrouwen op de kwaliteiten van een journalist en kennelijk niet op die van een contentcurator, dat zijn mijns inziens beelden die jij er bij hebt. Je hebt slechte journalisten en je hebt slechte contentcuratoren maar hier vergelijk je goede journalisten met slechte contentcuratoren.
Oh ja, het hele bestaansrecht van zowel de journalist als de contentcurator komt voort uit de wens van lezers om niet te dwalen door de zee aan informatie. Ook al kun je daar juweeltjes mee vinden. Mensen willen nu net dat filter, die duiding, dat anderen een goede selectie voor ze maken. Dat is waar ik (en andere bibliothecarissen en informatiespecialisten) mijn brood effectief al decennia mee verdien. Net als die journalist.
Wat is het probleem eigenlijk?
Ik zie content curatie meer als een soort grote online bibliotheek waar alle informatie voor je gesorteerd wordt op trefwoord en thema. In een bibliotheek moet je alsnog zoeken voordat je informatie hebt gevonden die voor jou relevant is, maar het wordt je in ieder geval makkelijker gemaakt.
Overigens vind ik het plaatje dat je schetst van journalisten wel wat rooskleurig. Uiteraard hoort een journalist informatie te duiden en te dubbelchecken. Maar helaas weten we dat veel kranten nieuws klakkeloos kopiëren, zonder hoor en wederhoor gepleegd te hebben. En als je iets meer weet van een bepaald onderwerp, merk je dat wat er in de krant staat vaak niet helemaal klopt.
Beste Raymond en Christa. Misschien ben ik inderdaad te goedgelovig en dicht ik journalisten kwaliteiten toe die ze niet hebben. Ik heb helemaal geen probleem met contcuratoren, ik ben er welzeker door gefascineerd en dicht hen ook een grote, productieve toekomst toe. Waar ik wel een probleem mee heb zijn contentcuratoren die me geen tijd doen winnen maar tijd doen verliezen: zij die je overal weegs sturen omdat er bijvoorbeeld een bepaald trefwoord in het spel is. Zo kom ik meer dan eens terecht bij bronnen die echt de moeite van het lezen of ontdekken niet waard zijn – ik denk dat dat fenomeen ook anderen bekend moet zijn. (Over de achterliggende motieven zoals het lokken van bezoekers naar de eigen site met andermans werk wil het dan nog niet eens hebben). Een beetje zelfkritiek of kwaliteitsstandaarden lijken me dan ook geen luxe voor een ‘functie’ die in de toekomst alleen maar aan belang zal toenemen.
- Wat is nu een mooi voorbeeld van échte meerwaarde?
- Bestaan er technische hulpmiddelen voor een ijzersterke, betrouwbare selectie?
- Wat met de verhouding input inschrijver (criteria) en eigenwijze verrassingsgeschenkjes van de curator?
- En stellen de informatiespecialisten en curatoren die al langer dan vandaag mooi werk leveren zich geen vragen bij de huidige situatie?
…
Jullie begrijpen: ik vind het een uiterst boeiend onderwerp!
Ik ga helemaal met je mee in dat het een uiterst boeiend onderwerp is en kan ook bevestigen dat ik me zeker wel vragen stel bij die huidige situatie. Het is echter de oneven vergelijking tussen journalisten en contentcuratoren die me triggerde toen ik je artikel las. Het was denk ik aardiger geweest als je de door jou gesignaleerde aspecten van de hedendaagse contentcurator centraal had gesteld want dan steek je het toch wat zuiverder in dan middels een vergelijking met journalisten.
Het is tegenwoordig schijnbaar in om je contentcurator te noemen op het moment dat je tools als scoop.it ontdekt hebt of meent tientallen linkjes per dag te moeten gaan twitteren. Een benaming als contentcurator zet ik dan op vergelijkbaar niveau neer als ‘social media expert’: iedereen kan zichzelf zo noemen en het zegt werkelijk helemaal niks over wat je daadwerkelijk doet of toevoegt.
Bibliothecarissen, informatiespecialisten en alle andere duizenden collega’s die in de informatievoorziening werkzaam zijn in Nederland hebben traditioneel een rol als contentcurator. Vanuit hun expertise en ervaring op het gebied van informatievoorziening filteren ze en maken ze selecties in het bijna oneindige aanbod voor hun gebruikers. Dit moet, om het maar meteen over de kwaliteitsstandaarden hebben, gecombineerd zijn met vakinhoudelijke kennis van het vakgebied waarop je filtert en selecteert. Goede contentcuratoren hebben dus behalve expertise in informatiebronnen, het zoeken en beoordelen van informatie en het verwerken ervan ook een (generieke) expertise op 1 of enkele vakgebieden. Goed kunnen selecteren en filteren kan nu eenmaal niet zonder een meer dan gemiddelde kennis van het onderwerp.
De echte meerwaarde van een contentcurator is dat die de stand van zaken op een bepaald vakgebied en/of onderwerp kan samenvatten, (historische) trends kan signaleren, kan analyseren en samenvatten en vervolgens de inhoudelijke experts -of wie de informatie maar nodig heeft- enerzijds snel kan bijbrengen met de stand van zaken en anderzijds op de hoogte kan houden van nieuwe informatie, nieuwe sites en nieuwe ontwikkelingen.
Waar de echt goede contentcuratoren zich onderscheiden van reguliere contentcuratoren is dat beide diensten zwaar beïnvloed worden door diegene die de vraag stelt. Duidelijk krijgen wat die persoon zoekt en nodig heeft en de resultaten afstemmen op die verwachtingen. Op die manier doen ze je ook de tijd winnen omdat ze precies dat van je overnemen wat jij niet zou willen doen: namelijk uitzoeken welke bronnen er zijn, welke relevant voor jou zijn en welke tools er zijn om je nog een beetje op de hoogte te houden van toekomstige bronnen.
Elke goede bedrijfsbibliotheek levert precies die meerwaarde. Zij bestaan bij de gratie van de wetenschap dat informatie een belangrijke peiler is en ondersteunen door bovengenoemde activiteiten de bedrijfsprocessen. Zij werken ook niet met enkelvoudige losse trefwoorden maar met complexe profielen van zoekvragen, maken analyses en rapportages en leveren de informatie die nodig is om besluiten op te baseren.
Op internet is, zoals ik zei, iedereen ineens een contentcurator als je een Facebook, Google+ of Twitter account hebt of er een blog op na houdt
Net zoals journalisten via hun vakvereniging en beroepsopleiding tot beroepsstandaarden zijn gekomen zou je dat idealiter ook van contentcuratoren verwachten. De realiteit is echter dat dit er niet is en ook niet gaat komen (denk ik). Uiteindelijk komt het zeker op internet er op neer dat je zowel als journalist als contentcurator moet bewijzen. Je naam moet opbouwen en je resultaten voor je laten spreken ipv het imago van een beroepsgroep.
Technische hulpmiddelen zijn er zeker maar dat zijn attenderingstools van grote databanken, Google of gespecialiseerde zoeksystemen. Die hebben echter input op trefwoorden nodig en zullen zelf nooit ijzersterk en betrouwbare output leveren. Die output moet weer langs de contentcurator die zelf de ruis verwijdert, kaf van koren scheidt, en het samenbrengt tot 1 verhaal naar de inschrijver.
En dat kan soms best eigenwijs en verrassend zijn
Die vergelijking met journalisten heeft alvast zijn doel niet gemist: hartelijk dank voor jouw leerrijke reactie.
Wil dit zeggen dat ik me voor elk interessegebied maar moet wenden tot het medium van een vakspecialist ter zake? Of hebben initiatieven zoals het in de steigers staande http://www.brainsley.com toch ook een kans op slagen (voor zover ik weet kan je daar nu al inschrijven en je interessegebieden aanvinken)? Want dat lijkt me pas een stap vooruit: 1 filter die jou voorziet van alle (gepersonaliseerde) lekkers … aangevuld met zelf gesprokkelde info.
In eerste instantie zou ik zeker zeggen dat de beste kans op goede curatie bestaat bij het medium van een vakspecialist. Dat wil echter niet zeggen dat ik niet met grote interesse kijk naar iets als Brainsley. Ik las in een interview met @ejpfauth dat juist voor Brainsley het idee is om die vakspecialisten, die goede contentcuratoren, bijeen te brengen. Niet gebaseerd op hun reputatie maar die vakkennis en het vermogen om te voldoen aan de standaarden die Brainsley ongetwijfeld zal gaan formuleren. De vergelijking met een kwaliteitskrant die goede journalisten verzamelt komt dan meteen nu in me op
De grote uitdaging is hoe je die kwaliteit behoudt als je noodgedwongen die duizenden, tienduizenden, onderwerpen waarover je zou kunnen berichten clustert in een tiental, honderdtal(?) interessegebieden. Juist dan wordt het al snel zo generiek dat je weer snel op ruis en niet relevante informatie zult gaan stuiten. Niet gepersonaliseerd op jou als persoon maar gepersonaliseerd op een generiek profiel van personen met interesse in onderwerp X.
Kan nog steeds lekker zijn maar ik ben benieuwd hoe erg dat kan en zal gaan aansluiten op de verwachtingen van een gebruiker van Brainsley. Tijd zal het leren.
Ze lijken de lat inderdaad verrassend hoog te willen leggen. Ik vraag me af uit welke vaatjes/bronnen ze daarbij gaan tappen en of ze daarbij samenwerkingsverbanden sluiten. En kan zo’n kwaliteitsservice dan gratis zijn? Vele vragen, ben samen met jou benieuwd … In de tussentijd nog eens dank voor de input!