Dirk Berkers ziet complexiteit als grondstof. Met een ritmische, contextgedreven stijl – geïnspireerd door mode en popcultuur – maakt hij abstracte ideeën concreet en voelbaar. Zijn referenties zijn geen knipoog, maar een middel om betekenis te verankeren. Als bedenker van de term ‘sluipwoorden’ en fan van de en-dash weet hij hoe taal subtiel richting geeft. Zo ontstaan verhalen die blijven hangen en merken karakter geven.