Wat leren virtuele werelden ons?
3 oktober 2007 - 11:29
Tags: Games, Maatschappij, Onderwijs / Educatief, Onderzoek, Virtuele werelden
Eind 2004 kreeg Stephen Gillet een hoge positie bij de technische staf van Yahoo. Er waren veel andere geschikte kandidaten voor deze positie, maar doorslaggevend was de ervaring van Stephen met World of Warcraft. Yahoo oordeelde dat zijn ervaring als (succesvol) guildleader een bewijs is van veel leiderschapskwaliteiten en improvisatietalent. Is zo’n virtuele wereld een goede omgeving om leiderschapskwaliteiten te leren? Biedt het ook mogelijkheden voor andere competenties? En welke lessen kunnen we daaruit trekken voor ‘real life’? Lees verder
4936x gelezen 9 reacties
Eerder (Minder bodes? Meer bodes! FD 1 mei) schreef ik over het grote bezit van TNT Post : hun postbodes. Die hebben het contact met en het vertrouwen van de klant. Dit grote goed is alleen maar in waarde gestegen dankzij zijn steeds grotere schaarste. Voor menig bedrijf is bereikbaarheid een sluitpost op een toch al niet sluitende begroting. 
In een serie artikelen maken we kennis met de digitale levensstijl van een groep Frankwatching bezoekers. Wat doen ze met technologie, hoe gaan ze ermee om en waarom? Vandaag het verhaal van Jan van der Sluis, een lackluster veteran, ooit heel enthousiast over internet, maar daar inmiddels wat van teruggekomen. 
Alle lezingen, tentoonstellingen, workshops, animatie films en voorstellingen zitten er inmiddels alweer ruim een week op, Ars Electronica 2007 was een interessante mengeling van kunst, electronica en boeiende mensen. Het jaarlijks terugkerende festival vond wederom plaats in Linz en droeg dit jaar het thema ‘Goodbye Privacy’. Waar, in de woorden van de festivalorganisatie zelf, het spanningsveld werd gezocht tussen vrijwillige digitale transparantie en het onvrijwillig afstand doen van privacy. 
Zojuist werd bekend dat een groep terroristen het pokkenvirus heeft verspreid in Hoog Catharijne, Utrecht. Er zijn 1500 mensen besmet geraakt. Op dit moment wordt alles in werk gesteld om hen zo snel mogelijk in te enten. Indien u geen functie als hulpverlener heeft, roepen we u op om in huis te blijven tot nader bericht. Elk contact met iemand die besmet is, kan leiden tot de dood. Gelukkig is dit bericht fictief. De kans dat het werkelijkheid wordt, is helaas niet fictief. 
Als kroegbaas lijkt het aantrekkelijk om een contract af te sluiten met een groot biermerk in Nederland. Dat kan Heineken zijn, of Grolsch, of Bavaria. Of Dommelsch natuurlijk. Je stelt je bar en je tapkraan ter beschikking zodat het bier zijn weg kan vinden naar de drinker. Het aardige Biermerk helpt ook nog met de verbouwing van je zaak, de nieuwe koelinstallatie en bemiddelt in een verhoging van de hypotheek zodat je ook de feestruimte kan moderniseren. 
Stel, er is een transporteur. Hij heeft het tij mee, en het aantal pakjes dat hij moet afleveren in Nederland en de buurlanden stijgt met de week. Hij is ooit begonnen met één vrachtauto. Hij levert op tijd en goedkoop, en staat bekend als een kwaliteitsvervoerder. Vandaar dat er iedere week weer meer pakjes worden aangeboden. 
Als student bracht ik avonden achtereen door met het spelen van ‘Heroquest’, een bordspel met dwergen, tovenaars, orks en fimirs. Pas vijftien jaar later zag ik de overeenkomsten met het huidige massale online rolspel ‘War Of Worldcraft’. De sceptici zijn er wel uit: zo’n virtuele wereld is voor de deelnemers gewoon een vlucht. Omdat hun eigen leven niet bevredigend, spannend of moeilijk genoeg is. Maar wat drijft mensen ertoe om zich tachtig uur per week in een virtuele wereld te begeven? Waarom hebben virtuele werelden zo’n enorm effect op het leven van duizenden mensen? Ik vond het destijds vooral supergezellig, die lange avonden met vrienden, kaarslicht, drank en vooral veel plezier. 
Twee jaar geleden werd ik betrapt in het Habbo Hotel, zoals gisteren te lezen was in deel 1 van deze serie. Een jaar daarna gaf professor Nesson van Harvard zijn colleges in Second Life. In zijn colleges ‘argumenteren in cyberspace’ bood hij studenten de mogelijkheid om met elkaar te discussieren in Second Life. De colleges stonden niet alleen open voor Harvard-studenten, maar voor iedereen met een internetverbinding! 
De overheid moet stoppen met disclaimers in e-mail en op websites, vindt Burger@Overheid.nl. Eindelijk! Een oproep naar mijn hart. Het kan niet zo zijn dat de overheid informatie verstrekt, en dan vervolgens zelf de betrouwbaarheid daarvan ter discussie stelt. Want waar moet ik die informatie ánders vandaan halen? 
