Het ooit zo studentikoze Google is uitgegroeid tot een multinational die voorop loopt in de strijd om de ‘totale informatie’. Ook in een ander opzicht heeft de zoekmachine de leiding genomen: Google is van alle datahandelaren de grootste privacyschender. Een artikel van Aart Brouwer (De Groene Amsterdammer) over de totalitaire ambities van Google. Discussieer mee!
Jarenlang beschouwden websurfers in de hele wereld Google als een ludiek en gebruiksvriendelijk alternatief voor Microsoft, het softwaremonster wiens virtuele alomtegenwoordigheid door velen wordt beschouwd als een bedreiging voor de onafhankelijkheid van de computergebruiker. Dankzij de revolutionaire zoekmachine werd ‘googlen’ in menige taal synoniem voor ‘zoeken op internet’. In sommige opzichten is het gebruiksgemak van Google-software (niet alleen die van de zoekmachine) inderdaad onovertroffen, al is de concurrentie met een forse inhaalmanoeuvre bezig.
Een ander verschil tussen Google en de rest is echter belangrijker. Het zit hem in de kleine lettertjes: gebruiksvriendelijkheid is niet hetzelfde als gebruikersvriendelijkheid. Google verschaft niet alleen toegang tot informatie, het slaat ook ongevraagd informatie op. Slechts weinig computergebruikers weten dat de zoekmachine van Google alle zoektermen die zij gebruiken voor jaren vastlegt, gekoppeld aan het unieke IP-nummer van hun computer en aan alle andere persoonsgegevens die Google door middel van zijn gratis e-services over hen vergaart. Nog minder gebruikers weten dat Google onlangs voor drie miljard dollar het grootste en opdringerigste internetadvertentiebedrijf DoubleClick heeft aangekocht. En helaas beseffen slechts zeer weinigen welke nieuwe mogelijkheden voor opslag en koppeling van persoonsgegevens het bedrijf langs die weg verwerft.
De apathie onder gebruikers is zo groot dat men zich alleen zorgen maakt over incidentele ‘beveiligingsfouten’ op het internet en niet over het kolossale veiligheidslek dat hier zienderogen ontstaat. Google is inmiddels een reusachtig bedrijf geworden dat er geen commerciële of politieke scrupules op nahoudt. Het koppelt niet alleen op grotere schaal gegevensbestanden aan elkaar dan enige concurrerende firma, het werkt ook actief samen met de Amerikaanse overheid en zelfs met dictatoriale overheden als de Chinese bij het opsporen van verdacht of ongewenst surf- en e-mailverkeer. Het is al lang niet meer dat leuke startersbedrijfje dat een lange neus trekt naar Bill Gates en onafhankelijkheid met creativiteit verbindt. Google is met zijn geschatte marktwaarde van 150 miljard dollar een monster op zichzelf, en het is gretiger dan Microsoft.
De DoubleClick-aankoop is onderwerp van een antitrustonderzoek in de Verenigde Staten. Het data-opslagbeleid van Google trekt de aandacht van privacywaakhonden in Europa. De laatste tijd doet het bedrijf bovendien nog meer aankopen die bij elkaar getuigen van een wel zeer ambitieuze toekomstvisie. Daarbij steekt de doorzichtige koppelverkoop van Bill Gates en andere, kleinere softwarebedrijven bepaald schraal af. De wiskundig doorknede, maar enigszins wereldvreemde oprichters bleken niet bestand tegen de faustiaanse verleiding om een ‘ultieme’ datamachine te scheppen die persoonsgegevens, e-mails, bibliotheken, satellietbeelden, verzekeringsgegevens, bedrijfs- en ziekenhuisadministraties en zelfs de communicatie binnen overheidsdiensten opslokt. De zoekmachine is een ‘weetmachine’ geworden waaraan de leiding van Google allerlei illusies van informatieve almacht en beheersingsdrang ontleent.
Eind vorige maand gaf Eric Schmidt, de hoogste manager van Google, op een conferentie van zijn bedrijf in Londen een mission statement af dat geharde privacywakers de haren te bergen deed rijzen. Google loopt voorop in de strijd om de ‘totale informatie’, aldus Schmidt. Het bedrijf wil van die voorsprong profiteren door middel van een reeks nieuwe initiatieven om de klantinformatie te ‘personaliseren’. Het zijn op zichzelf omineuze termen. Alleen een halve gare kan denken dat de in ’s werelds elektronische bestanden opgeslagen informatie bij elkaar genomen ‘totaal’ zou kunnen zijn, laat staan dat zijn bedrijf ooit toegang tot al die informatie zou kunnen krijgen. En de verklaring dat die ‘totale informatie’ louter in het belang van de klant zal worden gebruikt, zoals Schmidt in Londen verzekerde, is ronduit bedrieglijk.
De vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen is geen raadsel. Het antwoord is een cliché maar daarom niet minder waar: zoals zoveel ‘idealistische’ bedrijfjes van het eerste uur is Google moreel te gronde gegaan aan zijn commercieel succes.
Bij dat idealisme moeten we ons overigens niet te veel voorstellen. Google werd in 1998 opgericht door twee voormalige studenten in de computerwetenschap aan de Stanford Universiteit die geen boodschap hadden aan de rest van de samenleving. Hoewel hun motto ‘Geld verdienen zonder kwaad aan te richten’ naar verluidt even oud is als hun samenwerking, waren Larry Page en Sergey Brin zoals veel oprichters van succesvolle softwarebedrijfjes geen zakenlieden of activisten, maar prototypische techneuten. Gedreven probleemoplossers die foute spencers droegen, zelf gebrouwen energiedrankjes dronken en reeds in hun studietijd een semi-legaal computernetwerk opbouwden waarvoor ze de universiteitscampus afschuimden naar ‘leegstaande’ computers en andere onbeheerde hardware. Quasi-autisten dus, die tegenwoordig de diagnose ‘Asperger’ opgeplakt krijgen. Page had onder medestudenten naam gemaakt door een werkende printer uit louter Lego-steentjes te bouwen.
Sinds hun eerste ontmoeting in 1995 joegen de twee elkaar voortdurend op in een sfeer van concurrentie die ze achteraf ‘gezond’ noemen, maar die grensde aan openlijke ruzie. Getrouw aan hun natuur lieten ze het nooit tot een handgemeen komen, maar hackten elkaars computers. In hun betere momenten werkten ze samen aan de ontwikkeling van een zoekmachine met de werktitel ‘Backrub’ waarvoor Page de formule had bedacht. De naam was ontleend aan de ‘back links’ die aan elke gevonden webpagina verbonden zijn. De machine koppelde dus een ingevoerde zoekterm aan de door vorige gebruikers van die term meest bekeken pagina’s. De formule lijkt achteraf voor de hand te liggen, maar dat geldt voor alle briljante ideeën. Brins voornaamste bijdrage was de aanpassing van het algoritme aan het formaat van de pc, die op den duur de dagelijkse gebruikscomputer van miljoenen mensen zou worden. Na het aantrekken van ‘managementstrateeg’ Eric Schmidt in 2001 ging de groei van het bedrijf vrijwel gelijk op met die van de pc-markt.
In 2004 ging Google naar de markt: Page, Brin en Schmidt zetten voor bijna drie miljard dollar aan aandelen uit. Garant stonden de banken Morgan Stanley en Credit Suisse, twee namen die er op Wall Street ingaan als koek. In dit geval waren de garanten de geluksvogels, want de verkoop was bij voorbaat een eclatant succes. Google had het jaar daarvoor 106 miljoen dollar winst gemaakt, de omzetgroei bedroeg 177 procent en het bedrijf stond op het punt zijn gratis e-mailprogramma Gmail te lanceren, een project dat even succesvol leek te worden als de zojuist gestarte ‘vergelijkende webwinkel’ Froogle. Gmail was voor potentiële investeerders echter veruit het interessantst omdat het programma sleutelwoorden uit de e-mails van deelnemers filtert en daaraan specifieke advertenties kan koppelen die op hun persoonlijke Gmail-site worden geplaatst.
Met de lancering van Gmail deed Google voor het eerst een greep naar de ‘totale informatie’ waarover Schmidt zo vergenoegd spreekt. Er volgden er nog veel meer, in snel tempo en met evenveel succes bij het grote publiek. Google Earth, het programma dat satellietfoto’s van willekeurige locaties aanbiedt, was een enorme klapper. Intussen beginnen steeds meer privacybewakers oren en ogen te spitsen.
‘Watching Your Every Move’ kopte The New York Times vorige week boven een kritisch artikel over Googles nieuwe Street View, een service die zeer gedetailleerde straatbeelden aanbiedt waarbij de camera soms bij de bewoners door de ramen ‘naar binnen kijkt’. Het is een fascinerende optie (en niet alleen voor de buren) die echter wel grenst aan overtreding van het portretrecht en andere privacyregels. Op zichzelf is dat nog niet zo verontrustend, schrijft de krant, maar in combinatie met al die andere gegevens die Google over ons verzamelt ontstaat toch een bedreigend beeld. Volgens andere commentaren in de Amerikaanse media gaat Google nu echt ‘veel te ver’ en is het bedrijf definitief afgegleden naar de ‘duistere kant’ van het internet. ‘Als zelfs Microsoft aandringt op een onderzoek naar je zakelijke praktijken’, schrijft een krant, ‘wordt het tijd je bedrijfscredo te veranderen van “Doe geen kwaad” in “Zorg dat je niet wordt betrapt”.’
Maar daarvoor is het te laat. Nu het alternatieve imago is vervlogen, wordt Google onder de loep genomen als iedere andere multinational, en niet alleen in Europa en de VS. Ook buitengaats wordt het bedrijf regelmatig betrapt in verkeerd gezelschap. Google is bijvoorbeeld betrokken bij de bouw van de ‘Grote Chinese Firewall’ waarmee de overheid in Beijing haar burgers wil afhouden van ongewenste internetactiviteiten. De dissidente ingenieur Wang Xiaoning zit momenteel tien jaar gevangenisstraf uit wegens ‘opruiing tegen de staat’ nadat softwaregigant Yahoo! hem bij het gezag had verlinkt. Minstens zestig andere Chinezen zijn reeds het slachtoffer geworden van zulke virtuele collaboratie.
Terwijl Microsoft op verzoek van de Chinese regering dissidente politieke blogs sluit, verblijdt Google diezelfde overheid met een gecensureerde Chineestalige zoekmachine (www.google.cn). Helaas is deze internetcensuur ook een groeimarkt. Een paar jaar geleden kenden alleen China, Iran en Saoedi-Arabië een dergelijk elektronisch controleregime. Nu bestaat het al, met dank aan onder meer Google, in tientallen landen, waaronder India, Egypte, Marokko en Thailand.
De zwaarste kritiek treft echter het palet van in elkaar grijpende, merendeels gratis diensten en softwarepakketten waarmee de firma haar doelstelling van ‘totale informatie’ nastreeft. Afgezien van de al genoemde services zijn dat Google Desktop (een programma dat de documenten, e-mails, muziekbestanden, foto’s, chatlogs en browsergeschiedenis van de gebruiker ordent); de instant-chatmachine Google Talk; Google Maps (routebeschrijving op basis van precieze adresgegevens); de elektronische agenda Google Calendar; Google Reader (een programma dat Atom- en rss-feeds voor je selecteert); Google Video (sinds kort aangevuld door de aankoop van YouTube) en het elektronische betaalsysteem Google Checkout. Dat Page en Brin hun roots niet kwijt zijn, blijkt uit de (gratis) kantoorsoftware Google Apps waarmee het bedrijf sluipenderwijs Amerikaanse campussen overneemt. En als puntje op de i van ongewenste intimiteit is daar Google Orkut, een programma dat het sociale netwerk van de gebruiker vastlegt met inbegrip van adressen en andere persoonsgegevens van zijn relaties.
Google heeft een bijna volledige ‘lock-in’ bereikt, zegt Cambridge-hoogleraar computerveiligheid Ross Anderson: ‘Dat is het punt waarop gebruikers niet meer zonder schade aan hun persoon of belangen een dienst kunnen opzeggen. Google is al zo ver voortgeschreden op die weg dat je als gebruiker niet meer effectief een Google-dienst kunt opzeggen. Probeer het maar, je zult zien dat in de voorwaarden staat dat Google dan de dienstverlening aan jou stopt, maar het recht behoudt om je persoonlijke gegevens voor onbepaalde tijd op te slaan, zonder clausule die het toekomstig gebruik inperkt en zonder de mogelijkheid voor jou als gebruiker om die data te wissen of in te trekken, zelfs als je de betreffende dienst radicaal beëindigt. Je komt toch al niet meer van Google af zodra je alleen al de zoekmachine gebruikt. Misschien weet je het niet eens, maar je zoektermen en andere gegevens worden, voorzien van een persoonlijke tag, opgeslagen en weer geactiveerd zodra je op YouTube, op Google Earth of op de website van een geregistreerde Google-adverteerder komt.’
Google is uiteraard niet de enige virtuele ‘huisvriend’ die niet meer weg te slaan is wanneer je hem eenmaal binnenlaat, maar het bedrijf is wel marktleider, en met grote afstand. Yahoo! is bijvoorbeeld veel te laat met zijn Project Panama, een nieuw systeem waarmee het bedrijf persoonsgegevens van Yahoo!-zoekers en Yahoo!-mailers ‘geanonimiseerd’ opslaat teneinde hun ‘interesseprofiel’ vast te leggen. En ondanks alle bezwaren tegen de irritante trekjes van Microsoft overtreft Google ook die concurrent met gemak.
De Big Brother Award voor ‘slechtste bemoeizuchtige bedrijven’ van de gerenommeerde organisatie Privacy International ging dit jaar net niet naar Google – de winnaar was ChoicePoint, de grootste slet onder de Amerikaanse datahandelaren. Maar het scheelde weinig en in de deelcategorie privacyschending staat Google wel degelijk bovenaan. ‘We zijn ons ervan bewust dat de keuze omstreden is’, aldus de organisatie, ‘omdat we vergelijkbare privacyschendingen hebben vastgesteld bij heel wat andere bedrijven. Maar geen van hen gaat zo ver als Google, dat werkelijk een endemische bedreiging voor de persoonlijke levenssfeer vormt. Kandidaten als Microsoft en eBay doen merkbaar hun best om hun praktijken te verbeteren. Google staat in het beste geval ambivalent en in het slechtste geval ronduit vijandig tegenover privacy.’
Volgens Privacy International en andere waakhondorganisaties tracht Google de laatste tijd zelfs ongewenste onderzoeken en onaangename publiciteit te voorkomen door middel van intimidatie. De organisatie geeft echter geen concrete voorbeelden omdat ze de zaak nog in onderzoek heeft. Binnenkort wordt op de website (www.privacyinternational.org) hierover gepubliceerd. Het is echter onwaarschijnlijk dat Google zich schuldig maakt aan ronduit misdadige praktijken, zoals het gebruik van persoonsgegevens voor chantage van tegenstanders in de politiek, de rechtszaal of het actiewezen. Het bedrijf maakt andere fouten, voortkomend uit een verblinding die kennelijk het gevolg is van de spectaculaire opmars tot leider van de ‘zoekmarkt’, een markt die tien jaar geleden nog niet eens bestond.
Het was buitengewoon dom van manager Schmidt om in Londen het achterste van zijn tong te laten zien. Google had zojuist bekendgemaakt dat het voor twee miljoen dollar het menselijke-geneticabedrijfje 23andMe had gekocht met het oog op een toekomstige combinatie van elektronische en genetische gebruikersdata. Alsof dat in privacykringen al niet als bedreigend genoeg wordt ervaren, negeerde Schmidt ook nog eens de brandbrief inzake privacy die Google kort tevoren had ontvangen van een reeks organisaties, waaronder de officiële Britse waakhond, de Informatiecommissaris. ‘De algoritmen zullen beter worden’, orakelde Schmidt: ‘We zullen steeds beter worden in personalisering. Het einddoel is dat Google-gebruikers bij ons terecht kunnen met vragen als: “Wat moet ik morgen doen?” en: “Welke baan moet ik nemen?”’
Die woorden waren intrinsiek dom omdat het vooralsnog ondenkbaar is dat zo’n systeem werkt. En ze waren tactisch dom omdat ze een openlijke oorlogsverklaring aan alle privacyorganisaties in de wereld inhouden. Zoveel domheid bij de Google-leiding is eigenlijk geruststellend. Nu maar afwachten of ‘de markt’ die domheid afstraft.
Discusseer mee over de toenemende invloed van Google op het Google Forum van De Groene Amsterdammer of hieronder in de reacties. En doe mee aan de enquête hieronder (i.s.m. De Groene Amsterdammer).
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op 20 juni 2007 bij De Groene Amsterdammer en is hier met toestemming opnieuw gepubliceerd.
© Aart Brouwer / De Groene Amsterdammer
Clemens 
Nem 
VoerVoorLezers 
Jasper van Weerd 
Suggestie voor een alternatieve zoeksite?
Goed en volledig artikel, maar wat mij betreft te eenzijdig. Google wordt hier behoorlijk negatief afgeschilderd, deels terecht en deels onterecht.
Natuurlijk zijn zaken omtrent privacy zeker de aandacht waard met de enorme en groeiende omvang van Google, maar Google geeft daarentegen meer openheid dan andere grote (internet)spelers.
Zo heb je vrijwel volledig inzicht en controle in wat Google van jou als gebruiker opslaat, zoals beschreven staat in het artikel: http://www.edwords.nl/2007/04/20/google-zoekgeschiedenis-wordt-webgeschiedenis-en-gevolgen-voor-zoekresultaten-en-privacy/
Daarnaast speelt mee dat het internet simpelweg de grenzen van privacy verlegt. Als Google het niet doet, doet een andere partij het wel.
Wat een rammelend stuk.
Allereerst ‘vergeet’ de auteur gemakshalve dat:
1. Google’s StreetView eigenlijk een verbeterde versie is van producten die Amazon en Microsoft al eerder online brachten;
2. Het juist Yahoo is die de identiteit van (web)dissidenten bekendmaakte aan de Chinese overheid. Google censureert haar zoekmachine daar ook, maar tig bedrijven voeren activiteiten uit in landen waar twijfelachtige regimes regeren. ;
3. Dat het al jaren bekend is dat ze alle informatie ter wereld willen indexeren en beschikbaar maken.
4. Het hameren door de auteur op het gevaar van koppeling van Google’s diensten enigszins voorbarig is, want in tegenstelling tot de zoekmachine is de populaireit van Google’s andere producten volgens mij nog lang niet zo groot als die van de concurrent (hotmail vs. gmail, etc.)
5. En bovendien door zoekmachine-experts al is aangegeven dat de ranglijst van Privacy International waarin Google als het grootste privacy-bezwaar wordt afgeschilderd zeer subjectief is.
Verder was het juist Google die zich verzette tegen de eis van de Amerikaanse overheid dat ze inzicht wilden in surfdata van Google gebruikers. En geeft Google als eerste inzicht in de gegevens die ze over je opslaan met hun Web History product (zie de link van Eduard).
Natuurlijk is Google een partij om voor op te passen op het gebied van privacy. Ze zijn ten slotte de grootste. Dat de media daar aandacht aan besteden is belangrijk. Maar doe het niet op zo’n houtje-touwtje-manier.
Alternatieve zoekmachine: http://www.snap.com
Ha Roel,
bedankt voor je kritiek. Hier zijn wat antwoorden.
Inderdaad geeft Google al jaren te kennen alle informatie ter wereld te willen indexeren. Maar het bedrijf geeft nu ook te kennen die info te willen ‘personaliseren’. Dat is een stap verder.
En inderdaad is Google niet anders dan andere databedrijven wanneer het gaat om samenwerking met (foute) overheden. Dat erken ik dan ook letterlijk. Maar het feit dat Google in zulk ‘gezelschap’ verkeert, bewijst dat het idealisme van het begin, als dat al iets voorstelde, nu wel verdwenen is.
Het genoemde visioen van Google-topman Schmidt dat zijn bedrijf in de toekomst levensvragen van klanten moet kunnen beantwoorden, is idioot en tegelijk verontrustend. Ga maar na wat het impliceert: als je een klant wilt adviseren bij belangrijke stappen in zijn leven moet je niet alleen essentiele informatie over die klant hebben, maar ook over de totale sociale, economische en geografische omgeving waarin hij leeft, werkt en zich beweegt.
Wat tenslotte Privacy International betreft, staat al in mijn stuk dat de ranking van PI omstreden is. De makers van de ranking stelen echter dat Googles HOUDING tegenover privacy, meer dan de huidige praktijken van het bedrijf, de doorslag geeft.
Hallo Eduard,
jij ook bedankt voor je reactie. Een paar punten heb ik al beantwoord in mijn bovenstaande antwoord aan Roel.
Wat die zoekgeschiedenis betreft, staat in de Google-informatie waarnaar je verwijst het volgende:
“Je kunt je zoekgeschiedenis onderbreken en/of items verwijderen. Daarmee worden jouw zoekopdrachten niet meer opgeslagen in jouw Google Account. Google zal op basis van IP adres en server log data alsnog informatie over jou opslaan, maar dat is nauwelijks gepersonaliseerd en behoeft daarom geen reden tot zorgen.”
Je kunt dus je clickstream aanpassen (lees: geheel of gedeeltelijk wijzigen) in je Google-account, maar daarbuiten behoudt het bedrijf gewoon de informatie die aan je IP is gekoppeld. De auteur noemt dat “nauwelijks gepersonaliseerd”. Naar Google-normen gemeten is dat misschien “nauwelijks”, maar naar de mijne gemeten is het ongewenst. Of vind jij je IP geen belangrijk persoonsgegeven?
@Aart,
Het is persoonlijk in hoeverre IP als belangrijk persoonsgegeven wordt beschouwd. Ik verwacht in het algemeen grofweg verdeeldheid over 2 kampen: kamp 1 wil niet dat elk willekeurig bedrijf iets van
hen weet. Kamp 2 heeft door hoe meer informatie je geeft, hoe beter en relevanter de informatie is die je krijgt.
Wat IP adressen betreft, moeten we ook de ISP’s niet uitvlakken die nog veel meer weten dan een zoekmachine…
Hoi Aart,
Goed dat je hier persoonlijk reageert!
Terug naar de discussie: Ik ben het zeker eens met je boodschap dat het imago wat Google bij fervente internetters heeft (don’t be evil) te positief is. Het is allereerst een bedrijf dat winst wil maken, en daar bovenop ook nog eens een bedrijf vol dr.’s die hun passies uitleven zonder zicht te houden op de implicaties van hun data-mining op onze privacy. Aan de andere kant maken miljoenen mensen gebruik van Google, en het interesseert 99,9999% van hen geen zier wat ooit Google’s motto was: ze gebruiken gewoon de beste zoekmachine.
Wat betreft de houding van Google t.o.v. privacy: die kan inderdaad veel beter. Hoopvol vind ik wat dat betreft de (publieke) rol die Peter Fleischer, Google’s Privacy Council, op zich neemt.
Verder heb ik een beetje het idee dat internationaal bepaalde quotes van Schmidt uit hun verband zijn getrokken. Bijvoorbeeld die van “Wat moet ik morgen doen?”. Google en zijn concurrenten zijn momenteel gewoon in een race verwikkeld om de beste producten op het gebied van zoekmachine-personalisatie en ‘local search’ te ontwikkelen. En quotes als deze zijn dan enigszins overdreven als onderdeel van de Google P.R.
Personalisatie is zeker de volgende stap op dat gebied. Hoe dat ingevuld zal worden, en welke implicaties dat zal hebben voor onze privacy is nog even afwachten.
(Daarnaast kun je je afvragen wat privacy in dit digitale tijdperk nog inhoudt. Maar daarover verschijnt misschien binnenkort iets in de Groene Amsterdammer? ;) )
Leuk artikel!
Wie is trouwens de baas van 23andMe? Juist ja, de vrouw van…
Eduard,
ik denk dat het “belang” van je IP een flexibel gegeven is, dat in de toekomst zal veranderen. Ik denk dat er meer zal worden “aangehangen” dan nu, op dezelfde manier als er aan je SoFi-nummer tegenwoordig heel wat meer persoonsinformatie is gekoppeld dan bij de introductie werd aangekondigd. Heeft iemand ooit systematisch nagegaan waar je IP zoal bekend is en wat er op dit moment aan persoonsgegevens “aanhangt”? Als iemand persé zou willen (en kunnen), welke informatie zou die persoon dan via je IP over jou kunnen achterhalen?
Dat is nogal wat. Alleen al door je aanmelding bij je provider zijn je voornaamste persoonsgegevens eraan gekoppeld. Voorts al je emails, al je bestellingen via Internet, je deelname aan nieuwsgroepen, aan games, boards, chats, de sites waar je de krant leest, je drivers update, je clientsoftware ophaalt..
Ik ben hier niet hysterisch over. Maar ik behoor niet tot de genoemde 99% van de gebruikers die het geen lor kan schelen wat Bill Gates voor ongevraagde rotzooi in hun comp stopt of wat Larry Page er zonder hun toestemming allemaal uithaalt. We moeten scherp blijven als we de beloofde mogelijkheden en vooral de beloofde virtuele vrijheid van het Net willen veiligstellen. Anders gaat het Net dezelfde weg als de tv: roddel, reclame en domme spelletjes…
Gepersonaliseerde zoekresultaten krijg je alleen als je er voor kiest. Je moet je eerst aanmelden met een google-account, vervolgens moet je het specifiek aan zetten. Wil je niet dat Google je zoekresultaten personaliseert? Fine, gebruik dan de reguliere search.
En hier wordt voor het gemak vergeten dat de Nederlandse overheid strak ALLES opslaat. De urls die je bezocht hebt (dus ook alle google-queries), de adressen waar je emails naar stuurt en de adressen van wie je emails ontvangen hebt. Natuurlijk heeft de Nederlandse overheid geen commercieel oogpunt in deze, maar de overheid heeft wel een reputatie in het laten lekken van geheime informatie.
Wat een heerlijk verhaal en discussie, ook al ben je een half uur aan het lezen. Heeft er iemand een idee om een zoekmachine tegen te houden om gegevens van gebruikers op te slaan? Waarschijnlijk niet. Wat zouden jullie doen als je zoekmachine in een of ander land geblokkeerd wordt als je niet filtert? De meesten zullen gewoon lekker filteren. Eraf met die anti-communistische troep denken ze. De markt in China is veel te groot om je door zo’n argument als mensenrechten te laten leiden. Ik wil niet zeggen dat ik het er mee eens ben, maar je zult een zoekmachine wel begrijpen als ze dit af en toe eens doen in ruil voor de toegang tot zo veel mensen. Denk niet dat de ceo van Google op dit soort berichten zit te wachten, maar het zal het wel waard zijn.
P.S.: Ik vermeld mijn website hier niet, stel je voor dat Google dit bericht vindt en iedereen zijn Pagerank omlaag gooit ;-)
[...] Google is watching you – Frankwatching [...]
Ik heb er geen moeite mee als bedrijven zaken van me weten mits ik ook kan zien wat ze weten, invloed heb op wat ik laat zien of er op een andere manier duidelijk voor deel van heb (bijvoorbeeld doordat ik relevante content krijgt aangeboden). Als bedrijven geld verdienen met data over surf- en klikgedrag van individuele consumenten, dan lijkt me de richting dat consumenten daar ook revenuen van gaan krijgen. Het zijn immers hun data en de consumer wil ook met data in control zijn, zeker als het gaat om zulke persoonlijke gegevens! Google zou vind ik ook hierin een voorsprong kunnen opbouwen en daarmee gelijk ook de critici de mond kunnen snoeren. Voorlopig gebeurt dat niet en ben ik blij met de luis in de pels rol die Aart hier vervult!
@ Aart: Verder sluit ik me graag aan bij Manolito: knap verhaal en geweldige discussie. Bedankt (in het bijzonder ook Katrien bedankt!) dat het verhaal hier geplaatst mocht worden en erg fijn Aart dat je hier ook aan de discussie meedoet!
Misschien is het ook een idee om op de site van De Groene een link op te nemen naar de discussie die hier loopt? Is het nog gebruikelijk om onderdelen van de discussie later nog een keer in het weekblad terug te laten komen?
Frank Janssen heeft een belangrijk punt: als Google echt slim was, zou het bedrijf inzien dat uitgerekend privacy een steeds grotere menselijke en commerciële waarde gaat vertegenwoordigen. Als Google ooit de markt voor bedrijfsadministratie en interne bedrijfscommunicatie wil bestrijken, zal het toch echt zijn koers moeten wijzigen. Grote bedrijven zullen zich wel drie maal bedenken voordat ze in ze gaan met de lekke hoospomp die Google momenteel is.
En ach, misschien bouwt over vijfentwintig jaar elke surfer wel met behulp van wat algoritmische software zijn eigen zoekmachine, net zoals elke gebruiker nu reeds zijn eigen webpagina kan bouwen met een klein softwarepakket en een beetje html-kennis. Dan zullen bedrijven inderdaad moeten betalen voor de persoonsinformatie die je ze verschaft, zoals Frank aangeeft.
Zou het niet heerlijk zijn als alle informatie die je dagelijks voorgeschoteld krijgt volledig op je behoeften en interesses toegespitst is? Dat je alleen nog maar relevante advertenties krijgt en berichten ziet waarin je geïnteresseerd bent?
Als het over privacy gaat hoor ik iedereen alleen maar klagen, terwijl niemand de voordelen onderschrijft van alle beschikbare informatie. Natuurlijk wil niemand een Big Brother die alles vastlegt en reguliert, maar voor een groot gedeelte is het ook wel lekker als je precies die informatie krijgt die je wilt hebben.
Bedrijven die daar misbruik van maken worden net zo gemakkelijk afgestraft omdat niemand op die informatie klikt. Dan is het voor Google ook niet meer relevant om die informatie te tonen.
Oftewel; het doemscenario in dit overigens lekker uitdagend en prettig te lezen artikel valt volgens mij wel mee…
Jeroen, je kunt toch niet onkennen dat het af en toe een beetje te gek wordt. Identiteitsdiefstal vindt steeds vaker plaats en de toegang tot informatie maakt dit steeds gemakkelijker. Als ik iets wil weten over iemand type ik http://www.google.nl in en vind ik allerlei nuttige gegevens die mij in een keer een hele hoop informatie over een persoon, wat dus een grote verandering betekent voor de manier waarop je met bijvoorbeeld “nieuwe kennissen” omgaat. Niet alleen Google, nee ook mensen die bijvoorbeeld een uitgebreid Hyves profiel hebben werken daar zelf aan mee. Uiteindelijk is er zoveel informatie beschikbaar die bijvoorbeeld door de politie gebruikt wordt voor allerlei doeleinden waar de gebruiker niet over nagedacht heeft. Scheelt weer een hoop speurweerk :-)Mensen denken er tegenwoordig niet meer over na wat er gebeurt met al die gegevens. Ik kan mij nog goed herinneren dat in de tijd van ICQ mensen hun achternaam of woonplaats niet eens durfden te geven. Dat is tegenwoordig wel veranderd. Geef me een naam en wat specifieke gegevens van een persoon, ik heb hem zo gevonden. Het is niet alleen Google die dit soort gegevens gebruikt, het zijn ook de gebruikers die overal hun persoonlijke gegevens achterlaten. Wel handig overigens als je zelf eens iets wilt weten over een bepaald persoon ;-)
Interessant, deze reactie van L. Snelten bij De Groene Amsterdammer:
“Je Googlen is te wissen via http://www.google.com/searchhistory/
Creepy is het wel … ze hadden 5 jaar bewaard.”
Ook nog enkele andere interessante reacties bij De Groene Amsterdammer!
Ik vind de reacties erg technisch, filofisch. Laat ik je een voorbeeld uit de huidige & toekomstige praktijk geven. Je zoekt een nwe baan en je werkgever heeft in zijn file niet alleen jouw sollicitatie, maar ook de (minder) leuke fotos die jij (of je vrienden) op hyves hebt(en) geplaatst, korte verslagen van de porno sites, trefwoorden waarop je gezocht hebt en via google de mogelijkheid om voor slechts 10 Euro, een assessment over jou te kopen. Big business, want je hebt immers je eigen data ingevoerd. Weet je, zolang mensen geen pijn voelen is alles mbt privacy stelen okay, totdat het echt dichtbij komt en je geen idee hebt waarom je voor die top baan toch bent afgewezen.
[...] Google is watching you [...]
@Frank,
Die reactie over google.com/searchhistory is ook enigszins onwetend. Lees de FAQ van Google erop na:
“I didn’t sign up for Web History; why do I have it?
When you create a Google Account, you automatically gain access to a number of Google services, including Web History, Google Calendar, Google Spreadsheets, Google Alerts, and iGoogle. If you’d like to delete the Web History service from your Google Account, click the “My Account” link from the Google homepage and click “Edit” next to “My services.” Then select “Delete Web History.” Make sure you’re signed in to your Google Account to see the “My Account” link.”
Het enige wat Google doet is data die ze uberhaupt verzamelen koppelen aan je persoonlijke account, om basic personalisatie mogelijk te kunnen maken.
Je kunt items uit je Web History verwijderen. Maar, dat betekent niet dat Google die data niet nog ergens bewaart (zie de bijbehorende Privacy FAQ).
Manolito heeft zeker gelijk met z’n opmerking dat internetgebruikers minder zorgvuldig zijn geworden met het verspreiden van hun persoonlijke informatie op internet. Zorgwekkend. Misschien moeten ze werken aan bewustwording op dit vlak op de middelbare scholen?
Als aanvulling op het argument van jop.brocker.nl over dat de anti-privacy houding van de overheid veel zorglijker is, is dit stuk in de laatste editie van Netkwesties ook de moeite!
Nog een interessant filmpje over Google (net als Epic)
http://soapbox.msn.com/video.aspx?vid=a23f272f-c893-43f7-985f-acbf64df24be
Of hier…
http://www.masterplanthemovie.com/
Roel,
Het informeren van scholieren over privacy op internet is te laat voor de meesten en waarschijnlijk interesseert het ze niet zoveel. Ze komen er wel achter wanneer anderen hier gebruik van maken en zich inderdaad afvragen waarom ze het een of het ander niet hebben kunnen krijgen, zoals die baan bijvoorbeeld. Daarbij moet ik opmerken dat je op internet ook je “profiel” kunt oppoetsen door allerlei nuttige informatie te verspreiden en je uitermate netjes te gedragen en ook alleen je “nette vrienden” toe te voegen aan je Hyves account. Dat zou wellicht andersom kunnen werken, met andere woorden zou je je “netter” voor kunnen doen dan je eigenlijk bent. Het kan zo ver gaan dat criminelen een bepaalde identiteit op internet creeëren die vervolgens gebruikt wordt als referentie. Wellicht zijn de meeste nog niet zo slim om dit te doen, maar er zijn natuurlijk voorbeelden van het kapen van allerlei internet accounts waardoor een hacker zich als een ander voordoet. Hoe vaak wordt iemand door de hele molen gehaald ? Vaak is het al voldoende om af te gaan op de informatie die via internet te vinden is, het is in ieder geval goedkoop en er is veel te vinden. Het is wachten op de slimmeriken die op deze manier misbruik maken van de “betrouwbaarheid” van gegevens die Google en andere bronnen verzamelen.
Klinkt als een conspiracy theory maar het zou best eens kunnen ;-) Google checkt echt niet of je echt bestaat! Of toch wel? ;-)
@ Roel: Waardevolle aanvulling, wat mij betreft!
@ Yeti: Al wel eerder gezien, maar zeker goed om die hier nog even toe te voegen!
@ Manolito: Interessante nieuwe vorm van oplichterij en cybercriminaliteit. Zou je je straks dan misschien ook bij de virtuele deur van Google moeten legitimeren om de grens over te mogen? Al dan niet powered by the eGovernance? Net zoals je nu ook niet in het openbaar vervoer mag zonder een geldig identiteitsbewijs.
@ Manolito
Natuurlijk is het vervelend als er compromiterende gegevens van jou vindbaar zijn via Google en andere internetdiensten. Ik besef ook zeker dat dit een groot probleem is/wordt op het moment dat je deze gegevens niet zelf openbaar hebt gemaakt.
De toon van dit artikel is echter dat allerlei persoonlijke gegevens vindbaar zijn en dat het dus automatisch slecht is. Ik denk dat sommige critici een beetje doorslaan in hun waarschuwing voor privacy en dat negen van de tien mensen niets te verbergen heeft op Google of waar dan ook. Als mijn baas mijn naam intoetst komt hij waarschijnlijk ook op de website van mijn kansloze voetbalteam en komt hij ongetwijfeld één of andere partypic tegen waarop ik met een biertje of sigaret in mijn hand sta. Denk jij dat dit voor hem reden zou zijn om mij niet aan te nemen? Ik heb er in ieder geval geen moeite mee dat dergelijke zaken over mij te vinden zijn.
@ Frank: Grappig, wie weet komt er wel zoiets als “Google Information Services: Check before you hire” ;-)
@ Jeroen: Als je mijn vorige reactie leest, zul je lezen dat ik het ook een beetje te ver gaat om te zeggen dat de invloed van Google zo groot is als in het artikel geschreven wordt. Wel kan die werkgever een hekel hebben aan rokers en mag hij je volgens mij niet eens vragen of je rookt. Door die foto weet hij inmiddels dat je rookt en kan hij op basis daarvan een beslissing nemen. Dat probleem heb ik niet wat ik heb mijn eigen bedrijf en ik rook. Jij hebt er misschien tevens geen last van, zegt dat voor anderen iets?
Wat jij zegt is misschien voor jou helemaal waar. Aan de andere kant zijn er misschien mensen die een ander leven willen beginnen en daar door allerlei informatie die te vinden is op internet niet toe in staat zijn. Neem de “kansloze jongeren”, die regelmatig onherkenbaar in de krant staan. Als die informatie op internet zou staan en jij was een “kansloze jongere” die een opleiding gedaan heeft en niet meer met zijn oude vriendjes om gaat, dan zou jij er wel van balen als er van alles over jouw oude leventje te vinden is.
Samengevat vind ik gezien het nog redelijk jonge bestaan van het huidige internet, al heel veel informatie te vinden is. Ga in hetzelfde tempo door en Big Google weet alles van je ;-)
Tja, het is ergens verontrustend om te lezen wat google met al haar zoekgegevens doet en kan. En hoe groot het consortium al aan het worden is.
maar ook niet bepaald raar, aangezien kennis macht is. en in deze wereld nagenoeg niets voor niets is.
Ergens past dit verschijnsel wel in de overcommercialisering van het internet. of we er nou blij mee moeten zijn of niet.
In Real Life was het uiteindelijk ook heel normaal ,dat als je een katalogus bestelde van een postorder bedrijf, dat je dan gratis tot aan je verhuizing ook allerlei andere post kreeg.
Wat ik eigenlijk vreemder vind. is dat er zo weinig bewustwording onder de mensen is, over de mogelijke risico’s ervan. maar die tendens zie je in het hele internet
gebruik terug komen, dat begint al bij die wireless router.
waarvan helaas de helft ! nog steeds wagenwijd open staat. of ronduit slecht versleutelde data rondstuurd.
Het is goed, dat er opgetreden wordt tegen monopolistiese praktijken van internetgiganten.
Maar je kunt er altijd zelf ook nog het e.e.a. tegen doen.
Beschouw het een beetje als in je ‘echte leven’, je verteld toch ook niet tegen elke vreemde die je op straat tegenkomt wie je bent en waar je woont ? en dan heb je daar nog wel een visuele controle, waardoor je je mogelijkerwijs laat beinvloeden..
Het is eigenlijk een beetje je gezonde verstand gebruiken.
Niet teveel services onderbrengen bij een en hetzelfde bedrijf. juist vanwege die gekoppelde netwerken. speel mee met het spel van de markt economie, en neem die
andere service die je wil hebben bij een concurrent. dat is goed voor de marktwerking ook.
Vertrouw in eerste instantie niemand, tot het tegendeel is bewezen is hier het devies. en al zeker als het data betreft die bij amerikaanse bedrijven wordt gestald.
Google is voor mij al over de top, sinds de zoek resultaten vertroebelen, juist door die google ads. en de eerste antwoordpagina steeds meer bogus-links bevat van klanten
van google, die zogenaamd hoog genoteerd staan in de rankings. omdat er zoveel mensen klikken op die google ads, waardoor die sites meer hits krijgen. en dus hoger
genoteerd zijn.
Dit gaat zich vanzelf tegen ze keren. Dat is een kwestie van tijd.
Met de noscript plugin voor firefox kom je al een eind, alle javascripts worden geblokkeerd bij het inladen van de pagina, tot jij beslist of je een script wel wilt zien of niet. ook handig in de strijd tegen andere scripts.
Dus in het geval van google, wel de antwoorden op mijn zoekopdracht maar niet de ads. Hij zal ze misschien wel maken, maar ze komen hier niet aan. dus missen ze hun doel. Ik verwacht eigenlijk, dat er ook nog wel programmatuur ontwikkelt gaat worden, of er al is, om googles databases te vervuilen. En dan denk ik bijvoorbeeld aan een programmaatje, dat terwijl u slaapt geautomatiseerd de hele nacht bogus zoek opdrachten naar google aan het versturen is.
Wat ik overigens miste in de poll, is de keuze optie voor mensen die van geen van de genoemde diensten gebruik maakt.
Manolito, net als andere bedrijven maken wij gebruik van internetdiensten om de assessments, psychologische testen, rollenspelen aan te vullen. Dat wat iemand prive doet maakt hoe hij zich op kantoor zal gedragen een stuk voorspellender. Hier worden psychologische rapporten opgeschreven. Dit is geen toekomst muziek, wij laten het al 4 jaar doen. Naar volle tevredenheid overigens. De NIP code belemmert dit niet. Anders dan de grote bedrijven die in assessments vaak geen geld willen steken en daardoor met een (groot) verloop, kantonrechtersformule en de uitvoeringsregeling wet poort wachter zitten, hebben wij de afgelopen 7 jaar, veel ellende kunnen voorkomen. Lastig is wel dat het langer duurt voordat vacatures vervuld worden. Eind resultaat is wel een coachbaar bedrijf door goede screening met super matching personeel. Dit is noodzakelijk omdat managers vaak geen helden zijn. Naast de voordelen van het bedrijf zijn er ook voordelen voor de client, nl langer 1 contactpersoon en niet zoals bij de Bank (wiens naam ik niet zal noemen) elk jaar een andere feestmuts. Er zijn op dit moment gewoonweg geen privacy belemmeringen, daar zouden bedrijven gebruik van moeten maken. Voor de goede orde: ik ben voor de bestaande toestand!
[...] mee over de toenemende invloed van Google Bekijk ook de discussie op http://www.frankwatching.nl over dit [...]
is there a version of this article in ENGLISH, by any chance?
dank u vel
$
Regelmatig laat ik op mijn computer een anti-spyware programma lopen. Naast spyware, keystroke loggers, trojaanse paarden enz., spoort dat ding ook zgn. tracking cookies op. Dit zijn speciale cookies die gebruikt worden om het surfgedrag van mensen te volgen en in kaart te brengen.
En wat moet ik via dat programma regelmatig verwijderen? Juist: de tracking cookies van Google…
Hello Seep,
thank you for showing your interest. Alas, there is no authorised English translation of my piece and we haven’t ordered any. If and when one becomes available I will try to let you know.
Regards,
Aart
Voor de ip-foob: gebruik een proxy.
Zie: http://www.bestproxies.com
ja, een proxy werkt altijd :P
evenals regelmatig van provider wisselen.
makkelijker zou het zijn, als isp’s weer naar wisselende ip’s over zouden gaan.
lang leve het inbel account :P
Ik vind dit artikel iets te eenzijdig bekeken, google is sowieso een delicaat bedrijf omtrent privacy vermits het met informatie omgaat. Dat daar soms onstrategische fouten uit voortvloeien is menselijk, maar ik geloof echt niet dat Google uit is op privacyschending.
Een alternatief voor Google? ixquick. Echt een aanrader. De enige zoekmachine die je privacy garandeert!
Hoewel Google de koploper is als het gaat om het schenden van de privacy (http://www.privacyinternational.org) is Microsoft een goede tweede. Zelf ben ik naast mijn overstap naar Ixquick ook overgestapt van besturingssysteem. Ik gebruik nu Ubuntu (http://www.ubuntu-nl.org) waar goed mee te werken is met behulp van een uitgebreide community (http://forum.ubuntu-nl.org/).
Wat een heerlijke non-discussie van, veel, privacy ridders.
Iedere maand betaal je vrolijk voor je telefoonrekening terwijl diezelfde telecomboer exact weet met wie jij gebeld hebt, wanneer je dat deed en waar jij zelf toen was. O ja. De politie mag deze gegevens vrij makkelijk inzien als zij een reden hebben.
Hou toch op met het naieve gekakel over wat Google zou doen: hebben zij het vertrouwen ooit geschaadt? Andere grote partijen wel? (uh Yahoo, Microsoft)
[...] Verkoop je je ziel niet aan Google, de informatie Mogol? Google is niet charitatief en er zijn wat privacy-issues… – Organisaties willen toch zelf systemen beheren? Of out-sourcen, ook prima, maar dan toch [...]
Vreemd dat men zich zorgen maakt over google en privacy terwijl we zonder er bij stil te staan dikwijls zonder enige reserve onze privégegevens afstaan als er schijnbaar een voordeel tegenoverstaat : klantenkaarten,kortingsbonnen,wedstrijden,prijsvragen,garantiebewijzen, en ga zo maar door. Als je je gsm gebruikt , als je pint,als je betaalkaarten gebruikt als je geld uit de muur haalt..men weet wie,waar,wanneer was..wat je kocht in de supermarkt..
Op internet is er nog zo’n kanjer : ebay. Ik heb het niet recent gecontroleerd maar een jaar of 2 geleden heb ik me eens erg kwaad gemaakt ivm privacy op ebay. je kan (kon?) namelijk zoeken op gebruikersnaam en zo te weten komen wie wat wanneer koopt voor welk bedrag..ook bij reeds afgelopen veilingen. Behalve bij Duitse gebruikers , want de Duitse privacywetgeving stond dit niet toe
Vreemd dat men zich zorgen maakt over google en privacy terwijl we zonder er bij stil te staan dikwijls zonder enige reserve onze privégegevens afstaan als er schijnbaar een voordeel tegenover staat : gratis klantenkaart, gratis prijsvraag, gratis loterij, niets is gratis en privégegevens zijn waardevolle handelswaar. Maar ook als je je gsm gebruikt, pint, geld uit de muur haalt , betaalkaart gebruikt, een aankoop doet op internet geef je een stuk privacy weg zonder enig bezwaar te maken.
Neem nu EBAY. Nog zo’n internet kanjer met miljoenen gebruikers waarbij niemand zich zorgen schijnt te maken over privacy. Ik weet niet of het ondertussen gewijzigd is maar 2 jaar geleden ergerde ik mij danig aan het verschil in bescherming van de privacy tussen Duitsers en de rest van europa. Men kan (kon?) namelijk ook zoeken op een gebruikersnaam, zowel als bieder als verkoper en niet alleen in lopende veilingen maar ook in afgelopen veilingen. Het volstaat om 1 keer iets van een gebruiker te kopen of eraan te verkopen om te weten wie er achterzit. Zelfs de geschiedenis van je gebruikersnamen wordt bijgehouden op ebay. Alleen bij Duitse ebaygebruikers kon je niet zoeken op gebruikersnaam , volgens ebay stond de Duitse privacywetgeving dit niet toe.
Pas dan ga je beseffen/nadenken welke mogelijkheden ebaygebruikers hebben om in je privéleven te kijken. Denk ook maar eens na als je een foto plaatst van een te verkopen object op de stoep van je huis of in je woonkamer …
Vreemd hoe gemakkelijk we onze privacy vergeten als we iets willen hebben (geld of goed) of genieten van een minimaal voordeel (50 cent kortingbon, een boek voor 2 euro op ebay, 3% korting met klantenkaart)
Bedenk dan de voordelen/diensten/comfort die google biedt in ruil voor advertenties waar je misschien wat aan hebt. Sattelietbeelden ,routeplanner tja, dat iederen dat zwembad in jou tuin ziet moet je er dan maar bijnemen of niet ? Heb nooit alarmerende of kritische artikels gelezen over privacy op ebay..
belgske
Goed stuk. Echter de werkelijkheid is nog erger als wat in dit stuk geschetst wordt. Wordt wakker allemaal, onze privacy wordt heel langzaam ingedamt.
http://www.youtube.com/watch?v=EZzW6SzaaQA&mode=related&search=
wie waar of wat waarom paranoia!
dit gebeurd al zolang de mens iets te verbergen heeft?
toen de mens zich ging registreren en jawel iedereen!
denk eens aan de mobieletelefoon!de camera`s die je ziet in winkels stations e.d.
big brother is watching.
elke draadlose telefoon is af te luisteren!zelfs toen Google
nog voor iedereen een goed product was!wat nog steeds zo is!maar die pc die je registreren,zorg gewoon dat je er ook een maakt,of dacht je dat Microsoft of skype en andere organisaties het niet doen?!
Verkoop je ziel maar aan een chatsite!of toch dan maar weer vriendjes worden met Google!bij deze ik gebruik wel gmail en google Talk!en you tube net zo goed als ik zo bijna nu 8 email adressen heb!en nogal verander van provider!heb ook al 8 modems,en een registratiecomputer
van IBM, nou iedereen kan het zelfde.
zo was het 15 jaar geleden niet!!welkom in de wereld.
Die nog geen 10 minuten zonder Google kan!laat staan internet!of wel?.
Gemak dient de mens!wie wil er nu een heksenjacht beginnen tegen iets waar je niet zonder kan.
Ik kan me nog herineren zonder mobieltjes geen internet!
3 nederlandse zenders blij met de tecnologie,gemakzucht!
vergeet je id kaart maar niet thuis te laten!en uw verzekeringpasje bankpasje videopas he!betalen met je bankpas, wakker.en natuurlijk van alles voorzien!Gr:
Waar ligt voor jou de grens tussen prive en openbaar? Welke geheimen wil je wel, welke zeker niet met je virtuele vrienden delen? En mag de overheid alles over jou weten, omdat jij toch niets te verbergen hebt of zijn er misschien toch dingen die je liever niet aan de openbaarheid prijs wilt geven?
Ga naar http://www.privacyproject.nl en deel jouw ervaringen op dit gebied met anderen.
Op de site zijn films te zien van studenten van kunstacademies en de filmacademie, die hun persoonlijke visie op privacy geven. Ook vind je er documentaires en trailers van speelfilms, waarin privacy een rol speelt. En wil je tips of juridisch advies, dan kun je terecht op het spreekuur van onze privacy adviseur Dr. Bob.
[...] gehaald van hier en [...]