Mijn vriendin klaagde al een tijd over mijn slaapgewoonten. Ik ben namelijk in staat om het geluid van een kleine Boeing na te bootsen en tussen het vliegen door hapert de motor ook nog eens veelvuldig. Dit in combinatie met mijn hoge bloeddruk heeft mij doen besluiten om de dokter te vereren met een huisbezoekje.
Inmiddels ben ik een tweetal slaaponderzoeken verder. Wat blijkt? Ik heb apneu, en niet zo’n beetje ook. Ik heb een osas van 43. Met andere woorden, 43 keer per uur loop ik in mijn slaap naar adem te happen. Niet echt gezond, sterker nog, een levensbedreigende situatie volgens mijn longarts. De rest van mijn leven moet ik mij nu ’s avonds vastkoppelen aan een apparaat dat met windkracht tien frisse lucht in mijn longen pompt. Het is even wennen, maar ik leef! Ik voel mij ’s ochtends herboren, lekker fris weer op.
Het moment dat de longarts mij vertelde dat mijn toekomstige leven gevaar liep, sloeg bij mij en mijn vriendin in als een bom. Slechts 36 jaar, twee kleine kinderen en Pierlala staat al met zijn zeis om de hoek te wachten om mij een kopje kleiner te maken. Het doet je opeens heel erg beseffen, wat je leven nu echt waard is. Wat is belangrijk en wat niet? Het deed mij ook nadenken over hetgeen ik allemaal nalaat.
In de loop der jaren heb ik in dit web 2.0 tijdperk redelijk veel sporen achtergelaten. Ik ben prive de trotse eigenaar van 3 weblogs (Jaggle, Moefz en Glizzy). Voor mijn werk onderhoud ik er ook nog twee (VINT en MeTheMedia). Ik heb een Flickr account, een YouTube account, ooit heb ik mij als Kaiser Gustavson gemengd onder het gepeupel van Second Life. Hyves, Facebook en MySpace hebben voor mij ook geen geheimen. Mijn bookmarks heb ik bijgehouden middels Del.icio.us. Twitter, Jaiku en FriendFeed, been there done that. LinkedIn en Plaxo heb ik ook verrijkt met een digitale cv.
Zoals ik mij in de realiteit niet laat nekken door een kleine hickup, zo laat ik mij ook digitaal niet kisten. Ik ben alom aanwezig! Mijn nabestaanden komen niet meer van mij af. Tot ver in de digitale jachtvelden zal ik hun blijven achtervolgen. Of zij daar nu blij mee moeten zijn weet ik niet. Probeer maar eens een account te verwijderen bij bovenstaande sociale initiatieven. Dat is niet even Next-Next-Finish.
Iemand die ook zijn leven tot in de treurigheid heeft gedigitaliseerd is Microsoft onderzoeker Gordon Bell. Elke digitale scheet van hem wordt vastgelegd. Hij hoeft zelfs niets meer te onthouden, zijn computer treedt op als zijn geheugen. Bekijk eens het verslag van CNN, waarin Gordon Bell zelf uitlegt hoe zijn Lifestream werkt.
Afgelopen week ook een interview (hierover binnenkort meer) mogen houden met Richard Harper. Hij heeft een rapport geschreven “Being Human: Human-Computer Interaction in the Year 2020”. Een onderzoek dat ook stilstaat bij de digitale afdrukken die wij mensen achterlaten op het internet. Aanradertje voor tijdens de HePi-vakantie.
Hoe ik met al mijn digitale vingerafdrukken om wil gaan weet ik eigenlijk nog niet. In mijn enthousiasme heb ik mij bij een hoop netwerken aangemeld. Een hoop van deze initiatieven bezoek ik niet of nauwelijks meer. Ik heb ze als het ware dood laten bloeden, maar ze zijn niet weg, ze zijn nu een lelijke vlek op mijn digitale blazoen. Ben ik verantwoordelijk voor deze rommel? Moet ik het weghalen? Word ik hier later nog eens mee geconfronteerd? Wil ik mijn nabestaanden hier later mee lastig vallen? Mijn nabestaanden weten nog geen eens wat ik allemaal uitspook op dat internet. Ze hebben geen accounts, geen wachtwoorden. Hoe gaan ze dit regelen?
Ben ik toch nieuwsgierig, zo vlak voor Hemelvaartsdag, heeft u uw digitale uitvaart al geregeld?
Sander Duivestein is senior-consultant bij ViNT (Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie), het onderzoeksinstituut van Sogeti Group en co-auteur van het boek ‘Me the Media‘, een boek over de revolutie in media.
Melis danny 
Agnieszka Biela 
Robbert 
Hans de Bruin 
www.myhearpod.com 
Man, dat je dit ZO hebt op weten te schrijven. GEWELDIG hoor. En bovendien: point taken. Hoe zoet moet het Oranjebitter je vandaag weer smaken :)
Adembenemend verhaal Sander, echt heftig. Maar gelukkig was je er op tijd bij. Veel stof tot nadenken, niet alleen digitale stof.
V.w.b. dat digitale deel: je ziet dat oude conventies en wetten op internet niet altijd meer werken. Digitale burgers hebben misschien ook behoefte aan een digitale burgerlijke zaken. Een plek waar de (digitale) feiten uit je leven door een betrouwbare instantie worden vastgelegd. Maar de stap is groot, ook de digitale internettijd is voor zover ik weet nog niet echt doorgebroken, het wil nog maar niet wennen. Maar de behoefte ligt er en het ligt misschien ook wel erg voor de hand om een koppeling te leggen met ontwikkelingen als openID.
Maar dat is denk ik nog even toekomstmuziek. En soms hebben we onze handen al vol aan dat ‘echte leven’, zo blijkt uit je verhaal. Fijn dat je vandaag inderdaad weer gewoon kunt genieten!
Pakkend artikel Sander. Erg goede slotzin ook.
En bedankt voor de eye opener.
Deed me even nadenken, moet ik misschien maar een testament gaan maken? En daar dan bovenal maar al mijn online accounts en wachtwoorden in vastleggen? Zo kunnen mijn nabestaanden overal in ieder geval even een soort van berichtje plaatsen:
Ik ben dood.
Ik lig op kerkhof X (of ik ben in rivier X gegooid)
Tot ziens
Kop op, Sander, met zo’n CPAP ben je gauw een ander mens. En je overleeft het wel, die 43 – mijn osas is 125.
Groetjes,
Geert
(ook wk 10)
Sander en ik praten vaker over het onderwerp “onsterfelijkheid”.
Daarvan zeg ik altijd dat ik DIE ongedefinieerde leeftijd nog wel ga halen met mijn huidige halve eeuw.
Laat ik jullie allemaal DIT zeggen, lief eFWee-publiek: ONSTERFELIJKHEID wordt in het kader van NBIC (Nano/Bio/Info/Cogono) HET onderwerp van de komende tijd.
Kijken jullie wel eens naar het programma Buitenhof? Ik ook niet. Maar een X-aantal weekjes gelee kon je zien dat Clairie Polak daar aan tafel zat met een aantal synthetisch biologen. Kwestie van programmeren is het.
De dames en heren van ons Rathenau-instituut en daaromheen zijn niet gek. En, als zij pleiten voor een maatschappelijke discussie, dan is het serieus.
Microsoft Research heeft met anderen een VETTE publicatie gemaakt: “Human Being 2020″. Beetje conservatief wellicht, vergeleken met Me The Media (http:MeTheMedia.com) maar toch.
De nieuwe Singularity-film van Ray Kurzweil komt in de zomer uit. Ik ben geen science-fictionist, maar hier geloof ik toch echt in. Kijk maar naar het Blue Brain-project in Lausanne.
Sander, wij praten binnenkort weer !
Check eens: http://www.ikbendood.nl
Sander, leuk stuk, en de tragiek over je gezondheid heeft ons ook aangegrepen. Geef even een setje passwords en al die sites waar je op staat, doe ik dat ook vice versa. Wie het eerste sterft regelt het even voor de ander. OK?
Menno
Ha … eindelijk iemand die er ook eens bij stilstaat! Ik ben zelf paliatieve kankerpatient en heb me al vaak afgevraagd “wat mijn virtueel leven na mijn dood” … Het blijft een moeilijk vraagstuk denk ik … Ook voor de mensen na mij!
[...] Dood 2.0 – Frankwatching [...]