Ik volg slechts weinig twitteraars. Met mijn persoonlijke account en het account van mijn blog probeer ik in totaal nog geen 55 tweeps in de gaten te houden. Toch heb ik het gevoel dat ik nu al af en toe het overzicht begin te verliezen en constant achter de feiten aanloop. Onlangs las ik hierover een artikel van de Amerikaan Clive Thompson, auteur voor WIRED. In een column stelt hij de stelling ‘hoe groter je social network, hoe beter’ aan de kaak. Zijn verhaal slaat wat mij betreft de spijker op zijn kop.
Het betoog van Thompson verwoordt precies waar bij mij ook al een tijdje het twitterschoentje knelt. Namelijk dat het hebben van veel volgers ervoor zorgt dat de kracht van sociale netwerken afneemt.
En waar ik al moeite heb met het in de gaten houden van 55 tweeps, heeft Thompson het in zijn verhaal over twitteraars met oneindig veel meer volgers:
“When you go from having a few hundred Twitter followers to ten thousand, something unexpected happens: Social networking starts to break down”.
Voor mijn gevoel gebeurt dat bovenstaande dus al veel eerder. Want waar halen mensen de tijd vandaan om – met honderden en honderden volgers – al dat gekrabbel van al die tweeps te monitoren, laat staan te beantwoorden, te mentionen of te retweeten? Wil ik effectief met Twitter bezig zijn (meer dan alleen read only dus) dan zou ik daar al de godganse dag mee bezig zijn. Laat staan iemand met – pak ‘m beet – tweeduizend volgers.
Ondanks dat ik maar een schamel groepje mensen volg gaan er bij mij al tientallen ongelezen tweets per dag aan mijn neus voorbij. Geen tijd. En natuurlijk gebruik ik Twitter Lists. En natuurlijk weet ik dat veel Twitter-apps je via notifications op de hoogte brengen van nieuwe tweets. Maar de lijstfunctie kanaliseert al dat twitterverkeer alleen maar (het wordt er niet minder door). En van al die notificaties word ik dusdanig afgeleid dat een stukje als dit me twee keer zoveel tijd zou kosten.
Mijn punt is dat ik me gewoon niet kan voorstellen dat iemand die écht een beetje meetelt qua twittervolgers (dus er op z’n minst een paar honderd heeft) daar daadwerkelijk profijt van kan hebben. Akkoord: zakelijk gezien valt er wellicht geld mee te verdienen, vooral als aanjager van traffic. Maar op persoonlijk niveau zie ik geen voordelen. Thompson ook niet: het effect van samen delen en communiceren wordt er volgens hem alleen maar minder door.
Dat heeft vooral te maken met het feit dat de kwaliteit van de communicatie tussen tweeps onderling hard achteruit gaat bij het hebben van een enorme groep volgers. Twittercontacten die voorheen ‘dichtbij’ en bereikbaar leken, lijken steeds afstandelijker te worden. Logisch ook, want waar je voorheen nog de tijd had om daadwerkelijk met je paar volgers te communiceren, is dat met honderden, zo niet duizenden twittercontacten geen doen meer. Al gauw wordt het dus ‘laat maar lullen’. Ook wát er getweet wordt heeft daaronder te lijden:
“Not only do audiences feel estranged, the participants also start self-censoring. People who suddenly find themselves with really huge audiences often start writing more cautiously, like politicians”.
‘Maar dan maak je toch een lijst aan met alleen die twitteraars die je volgt die er echt toe doen?’ hoor ik je denken. Ja, dat kun je doen. Maar waarom überhaupt al die andere twitteraars nog volgen, als je ze toch op een zijspoor zet? Nee, minder mensen volgen, dát is het devies. Thompson benadrukt het voordeel van een kleine, intieme groep die ‘under the radar’ opereert:
“There’s value in obscurity. The world’s bravest and most important ideas are often forged away from the spotlight — in small, obscure groups of people who are passionately interested in a subject and like arguing about it. They’re willing to experiment with risky or dumb concepts because they’re among intimates”.
Het verhaal van Thompson heeft me duidelijk gemaakt dat mijn lichtelijk onbestemde twittergevoel niet aan mij lag. Ik zag geen verborgen functionaliteit over het hoofd. Ik deed niets verkeerd. Maar ik heb blijkbaar wel last van een lage twittertolerantie. En intuïtief hield ik het aantal twitteraars dat ik volg (hoe noem je die groep eigenlijk?) aan de bescheiden kant. Op die manier kan ik hen ook écht aandachtig volgen en gáát het soms nog eens ergens over.
Mocht ik met die houding de twitterplank volledig mis slaan dan hoor ik het wel.
Tweet
Erwin Sigterman 
E Ford 
Fia Sanders 
Arnout de Vries 
Geert-Jan Brits 
Goed stuk en zo goed als helemaal mee eens.
Ik kan misschien ook nog niet zo goed oordelen aangezien het aantal tweeps bij mij ook nog onder de 50 ligt maar dat ter zijde.
Ik denk dat met de juiste tools en goed indelen van lists je jezelf een hoop moeite kunt sparen, lees gewoon de berichten van wie je wilt. Ook maak ik bijvoorbeeld gebruik van de twitter tool in igoogle, hier zie ik geregeld berichten voorbij komen. Boven al heb ik het alles lezen en altijd reageren al lang laten varen, ik lees immers ook niet alles in de krant en reageer op hyves ook lang niet altijd.
Maar ik realiseer mij inderdaad dat bij grote aantallen tweeps het lastig te beheren is. mijn complimenten voor het stuk.
+1 x100
Al ben ik dan geen ‘echte’ twitteraar
Het ligt er maar net aan wat je met Twitter wil bereiken. Een mens kan maar een gelimiteerd aantal relaties aan (aldus Robin Dunbar), dus ga je voor het opbouwen van echte relaties, dan is een beperkte groep reeel, aangezien je toch niet met meer dan 150 man een relatie kan hebben (Dunbar’s number). Aan de andere kant, je kan Twitter ook gebruiken als een stream waar je af en toe induikt, dat betekent dat je veel dingen mist (maar ook veel dingen kan lezen), niet met iedereen een relatie opbouwt, maar soms wel onverwacht leuke dingen opduikelt (serendipity). Daarnaast kan je ook gaan voor strength of the weak ties (zeer vergelijbaar met de stream die ik hiervoor noemde, maar je doel is anders in dat geval), je creert en ontvangt meer waarde door ‘vage’ kennissen.
Ik denk dat het heel persoonlijk is voor iedereen wat het beste werkt. Voor mijzelf heb ik de grens gelegd op 500 man, op die manier kan ik toch een groot aantal mensen aandacht geven en waarde toevoegen, maar tegelijkertijd ook genoeg waarde uit Twitter halen.
@Jurg3n: Ja, het blijft inderdaad een kwestie van selectie. Je kunt nooit alles volgen, zelfs al heb je maar een select groepje dat je volgt.
Een geruststellend artikel.
Ik doe er dus inderdaad goed aan, om niet al te veel Twitter te volgen en volgers te hebben.
En toch dreig ik wel eens hyper te raken van alle “nieuwtjes” die links of rechtsom via het sociale netwerken over mij uitgestrooid worden.
Twitteraars mogen ook wel eens bij zichzelf te raden gaan over het nut van hun bericht.
@Rick: Je woorden snijden hout. Vooral dat je van vage kennisen vaak hele waardevolle tips ontvangt is zeker waar en ook het verrassende aan Twitter.
@Spoetbidoc: ‘Twitteraars mogen ook wel eens bij zichzelf te raden gaan over het nut van hun bericht’. Dat zit wat in, al denk ik dat het vooral een kwestie van massaliteit is. De eerste paar grappen over Sven Kramer’s verkeerde wissel waren hilarisch, maar als je ze daarna twee miljoen keer voorbij ziet komen dan gaat de lol er wel af. Toch waren al die Twitteraars op zich grappig…
Altijd als ik ergens mijn handen aan brand wil ik meer weten. Zo ook met twitter, daarom las ik dit artikel via google search. Komt net mooi uit, want ik heb weer eens iets.
Ik had net wat accounts aangemaakt voor Twitter, voor elke activiteit een ander account en vond het nogal moeizaam om al dat gedoe met followers e.d. Persoonlijk wil ik helemaal geen followers maar zie ik wel het nut in om hier en daar wat mee te lezen en dan is twitter net zo aardig als een RSS feed. Maar de eenvoud om dan wisselende contacten op dezelfde pagina te krijgen is dan wel aardig.
Maar ik houd me ook bezig met o.a. sociale zekerheid en heb veel bezoekers, die vaak alleen komen als ze een probleem hebben, dus een sociaal netwerk is nooit ontstaan in die tien jaar dat ik dat doe. Wel een kanjer van een database, die goed geraadpleegd wordt. Maar nu wordt alles even een sociaal netwerk genoemd, behalve het ‘mijne’. Twitter is een sociaal netwerk. In die tien jaar heb ik wat kunstjes geleerd met scripts en zo vond ik er drie die voor Twitter “werken”.
Eentje heet er “mass followers” Aardig dacht ik es kijken wat die doet. Hoppa 70 followers die het over D66 hadden en klik allemaal following en vrij snel daarna uit vrije keuze followers geworden. Dat was op het account ‘coalitiewijzer’ dat ik met een ‘sociale’ reden wilde starten. Maar na de VVD begon ik hem toch al te knijpen, want die lijst stond al weer half vol met mensen die ik al op de lijst had staan. Dat zal wel even wat drukte hebben gegeven op de server, dus “suspended”.
Nou ja weten we dat ook weer ‘Sorry Twitter’
Maar als het goed is staat er bij dit stukje een link naar die drie scripts die ik voor eigen gebruik heb gekocht, maar ze staan in de US gewoon online hoor. Dat wil ik Twitter nu niet aandoen, want er schort wel iets aan het ‘sociale’ van het netwerk. Erg handig maar ook een beetje ‘eng’ Tot morgen is het wachtwoord ‘ spy ‘
Groet
Frank,
goed stuk, nice.
Is het echter niet nu al zo dat de meer persoonlijke en interesante cirkel van contacten nu al ondergebract worden op facebook?
Op fb kun je zelf aangeven welke vrienden je wilt volgen en per ‘tweet’ aangeven of een bepaalde lijst met vrienden de ‘tweet’ ontvangt of niet …
In het stuk wordt er van uitgegaan dat iedereen die jou volgt dat jij die dan ook zou moeten volgen. Ik zie niet in waarom dit perse zou moeten. Je maakt zelf de selectie van mensen die je zou willen volgen en ja dat kunnen er inderdaad niet te veel zijn anders wordt je horendol van alle tweets. Echter wat ook van belang is hoeveel mensen tweeten. Persoonlijk stop ik met het volgen van mensen die ontzettend veel tweeten, hierdoor sneeuwen de andere tweets onder.
@Sky Nova: Sure. Hetzelde kun je feitelijk ook zelf doen met een applicatie als TweetDeck. Daarin kun je lijsten of groepn maken met mensen die je wel belangrijk vind om te volgen. Zo kun je tot op zekere hoogte ook wat filteren.
@Remko: Nee, dat heb je verkeerd gelezen denk ik. Ik pleit er juist voor om dat niet te doen, juist om de reden die je zelf ook aangeeft.
Leuk artikel met een duidelijk uitgangspunt. Jij hebt voor jezelf bepaalt wat je ermee wilt doen?
En dat is wat mij betreft de essentie van ‘social media’. Heb je erover nagedacht wat je ermee wilt doen?
Legio mensen melden zich, vullen wat in en hebben vervolgens geen idee wat ze willen…
Of je nu 50 followers hebt of 5000, het is niet belangrijk.
Het gelijk van Dunbar bepaalt ook het gelijk van Mark Granovetter met ‘The strenght of weak Ties” http://en.wikipedia.org/wiki/Mark_Granovetter
Ikzelf ben graag verbonden met veel mensen.
Ben het niet helemaal met jullie eens. Ik heb zelf een redelijke followinglist en enkele specifieke lists. Ik zie Twitter niet alleen als middel om met mensen in contact te staan danwel te komen, maar meer als “permanente berichten- en informatiestroom”.
Uit al die tweets kun je heel snel “filteren” wat je zelf interessant vindt. Die tweets markeer je bijv. dan (even) als “Favoriet”. Uiteraard zijn niet alle tweets interessant, maar datzelfde geldt ook voor artikelen in de krant.
Uiteraard zitten er wel grenzen aan wat je kunt behappen, want als je meer dan 1000 tweeps op je followinglist hebt staan, dan ga je alleen nog zenden en niet meer reageren.
Dat is juist niet de kracht van twitter. Die zit ‘m in verzamelen van informatie via bekende en minder bekende contacten
@Jan: Inderdaad. ‘Less is More’ dus, in mijn geval.
En ik lees net de reactie van Rick Mans. Helemaal mee eens!! Thnx Rick
Hey Guido,
Mee eens! Ook ik volg slechts een beperkt aantal mensen/instanties, zodat ik die ook echt kan volgen, inclusief reacties geven, retweeten, etcetera. 1.000 mensen of meer volgen is net zoiets als langs de A1 gaan staan en zeggen dat je dagelijks meer dan 100.000 automobilisten volgt. Keep up the good work!
Ron
@Ron: Thanks for the thumbs up. Mooie beeldspraak ook, van die snelweg. Zo voelt het soms wel, ja.
Dit is nieuws? Omdat? Omdat marketeers eerst iets anders riepen?
Dag Guido,
Ik ben het volkomen met je eens, erg leuk geschreven stuk! Heb zelf continue mijn Twitter aanstaan, en al heb ik maar 20 mensen die ik volg ik ben er knap druk mee! Vooral degene die om elk wissewasje een tweet plaatsen en de belangrijke tweets ondersneeuwen.
Ik denk dat het niet te behappen is als je 1000+ twitteraars volgt, al is de doelstelling je social netwerk uitbreiden of informatie winnen. Hashtags gebruiken en de search zijn in die zin een stuk effectiever.
Ik maak onderscheid tussen de reden waarom ik iemand volg, conversatie gerelateerde of informatie gerelateerde redenen. Voor de conversatie gerelateerde relaties gaat zeker jouw verhaal op. Deze wil ik dan ook overzichtelijk houden.
De informatie gerelateerde relaties volg ik omdat ze aan mij interessante artikelen en kennis doorgeven. Omdat ik deze berichten alleen scan en ik niet van alle berichten op de hoogte hoef en wil zijn kan ik hiervan veel meer personen volgen.
De berichten van beiden relatie typen behandel ik dus ook anders. Dialoog vs consumpetie, lezen vs scannen, etc.
Waarom zou je alles van iedereen moeten volgen? Dat doe je in de rest van het leven toch ook niet? Als ik er ben volg ik wat langs komt, zoniet dan heb ik het gemist. En de mensen van wie ik wel alles wil volgen stop ik in een list of of in een groep. Oftewel: Twitter biedt de mogelijkheden juist om beide te combineren.
Wat mij opvalt, is dat het verschil tussen 50 of 200 mensen volgen helemaal niet zo groot is. Je ziet gewoon hetzelfde bericht 5 keer voorbij komen.
@sander: Dank. Wissewasjes horen er natuurlijk wel een beetje bij bij Twitter ;-)
@erwin: Heb je helemaal gelijk in. Maar twitteraars die ik bijvoorbeeld volg voor mijn blog (over Italiaanse racefietsen) twitteren de hele dag interessante informatie door. Die check ik elke avond met terugwerkende kracht omdat ik anders echt waardevolle zaken mis. Misschien ligt het er ook aan dat ik dat (het checken van Twitter) niet de hele dag door doe (anders kom ik niet meer aan werken toe).
@Guido. Ik ben bang dat je een belangrijk element over het hoofd ziet en dat is de context en dynamiek:
De Britse antropoloog Robin Dunbar stelt dat gezien de menselijke hersenomvang, wij in staat zijn om met ongeveer 150 mensen tegelijkertijd een serieuze sociale relatie te onderhouden. Dus, wat moet je dan, is een veel gestelde vraag van buitenstaanders, met 1500 vrienden in je virtuele sociale netwerk of community?
Daar komt die dynamiek van internet om de hoek kijken. Ben ik bezig met, laten we zeggen, gele kopjes in Frankrijk dan zijn andere leden van mijn netwerk relevant dan wanneer ik bezig ben met Leidse kaas. Dat harde aantal van 150 klopt dus wel, maar het kunnen steeds een andere 150 zijn…
Ook hoef ik niet met een ieder op ieder willekeurig moment een serieuze sociale relatie te hebben. Als mijn reputatie, mijn personal brand, O.K. is, gaan mensen uit mijn netwerk mij helpen als ik ze daar om vraag, ook al ken ik zie niet (fysiek) persoonlijk. Zo ontstaat een spontaan een tijdelijk netwerk(je) uit het grotere netwerk, met een intensief sociaal contact, als reactie op mijn vraag over dat onderwerp.
Mensen gaan dus reageren omdat ze zelf interesse hebben in het onderwerp waar de vraag over gaat en hun kennis wel met mij willen delen: resonantie netwerken feitelijk. Dus een soort collectieve intelligentie die je mobiliseert.
Die gelegenheidsnetwerken gedragen zich bijna als een neuraal netwerk http://nl.wikipedia.org/wiki/Neuraal_netwerk , omdat mensen in netwerken informatie verwerken en vervolgens doorgeven ontstaat er een (onbewust) lerend element.
De kracht van een netwerk zit ‘m dus wel degelijk in de aantallen, hetgeen terug komt in de wet van Metcalve, die aantoont dat de kracht van een netwerk exponentieel toeneemt bij groeiende aantallen (ontleed aan de wiskundige Graphentheorie) en de reeds hierboven genoemde Granovetter, die juist de kracht ziet in de zwakke verbindingen…..
Verder geldt ook nog de Quantumtheory of Trust van Stephenson, maar dat is weer een blogposting opzichzelf…
“Maar twitteraars die ik bijvoorbeeld volg voor mijn blog (over Italiaanse racefietsen) twitteren de hele dag interessante informatie door. Die check ik elke avond met terugwerkende kracht omdat ik anders echt waardevolle zaken mis.”
@guido Maar dat bedoel ik. Die mensen kun je apart van de rest volgen door ze in een ‘list’ te groeperen. Als die mensen belangrijker zijn dan anderen, kun je ze zo een aparte plek geven. Dan volg je van hun alles en bij anderen kijk je af en toe mee.
@Ronald: Ik had beter moeten opletten tijdens wiskundeles ;-)
@Erwin: Tuurlijk. En dat doe ik ook. Maar dan nog bevat zo’n list vele, vele tweets. Maar goed: de list feature is een absolute aanwinst voor Twitter, I agree.
@guido Maar je punt was toch dat het aantal mensen dat je kan volgen maar een beperkt aantal is? Nu lees ik dat het aantal waardevolle tweets het probleem is. Ja, er is veel mooie informatie op deze wereld, maar de bibliotheek heeft altijd al volgestaan met heel veel boeken waar je nooit aan toekomt. Dat is niet minder geworden en zal ook nooit minder worden!
[...] Twitter werkt het beste als je weinig mensen volgt. Dat was een stelling op Frankwatching van Guido …. Zoals ik aangaf in mijn reactie daar, zit er een kern van waarheid, maar het ligt er maar net aan wat je met Twitter wil bereiken. Een mens kan maar een gelimiteerd aantal relaties aan (aldus Robin Dunbar), dus ga je voor het opbouwen van echte relaties, dan is een beperkte groep reeel, aangezien je toch niet met meer dan 150 man een relatie kan hebben (Dunbar’s number). [...]
Ik denk dat dat vooral te maken heeft met persoonlijke overwegingen. Voor mij maakt het niet uit of ik wat mis want ik wil niet alles volgen wat ze te melden hebben.
Als het belangrijk genoeg is wordt het toch vaak geretweet en dan zie ik het vanzelf wel. Echte interessante mensen die je graag volgt kan je ook naar hun profiel gaan om daar de stream te bekijken.
Een ander standpunt: Als jij weinig mensen volgt geeft dat mensen die jou (mogelijk) gaan volgen nog een reden om jou te gaan volgen?
De eerste gedachte die ik zou hebben is “De kans dat hij mij terug gaat volgen zal niet erg groot zijn!” en komt een beetje op neer dat je volgers geïnteresseerd moeten zijn in jou verhalen (Tweets) maar andersom niet :o
Ha Guido,
Je bent zeker niet de enige die met dit dilemma zit. Ik zie nu al, volg ongeveer 140 tweeps dat het eigenlijk niet meer te doen is. Onder de 100 kun je het nog bijhouden. Inmiddels betrap ik mezelf er op dat ik kijk hoeveel tweets een tweep heeft geplaatst voordat ik besluit iemand te gaan volgen, dit omdat ik het anders echt niet meer volg.
Applicaties als tweedeck vergemakkelijken het eigenlijk niet echt, omdat je de content nog steeds tot je neemt….
@dklompalberts
Door lijsten te maken voor specifieke groepen (muziek/werk/vrienden) volg ik sowieso de figuren die voor mij belangrijk zijn en die ik aan het eind van de dag wil teruglezen. De rest is net als de ‘kroeg’ waar Erwin het ook wel eens over heeft gehad. Als je er niet bent hoef je het ook niet te volgen maar als je binnen wandelt vang je misschien nog eens wat op. Ik voel me ook niet verleid om alles terug te lezen. Dat zou ook niet te doen zijn. Echt belangrijke zaken komen vast wel bovendrijven via blogs of mijn lijsten.
Ik ben overigens wel selectief in wie ik volg. Die kroeg moet natuurlijk wel gevuld zijn met mensen waar ik enigzins raakvlakken mee heb. Ik unfollow mensen die alleen maar 1-op-1 met elkaar praten. Daar wordt ik niet wijzer van. Ook teveel foursquare en andere ‘passieve’ status updates vind ik niet interessant. Ik probeer dan ook eigen ‘gesprekken’ altijd zo snel mogelijk naar de DM sfeer te brengen zodat anderen er geen last van hebben.
De vraag is dus eigenlijk wat je verstaat onder social en wat een definitie is voor ‘vriend’ / ‘volger’. Ik ben het er mee eens dat ik niet van 800 man kan zeggen dat ik er een persoonlijke band mee heb, maar zoals gezegd kunnen lijsten hier het verschil maken.
Ieder z’n twitter. ;)
@Danny: ‘Als jij weinig mensen volgt geeft dat mensen die jou (mogelijk) gaan volgen nog een reden om jou te gaan volgen?’ Misschien minder snel, aangezien het inderdaad zo is dat de status van een tweep voor een deel wordt uitgedrukt in het aantal volgers. Maar dat hoeft dus niet persé. Ik kan nog steeds zeer waardevolle tweets de wereld in slingeren en daarbij bewust de keuze maken om zelf weinig tweeps te volgen, om wat voor reden dan ook…
Je moet doen wat goed voelt.
Maar is het niet zoals met alles, een keuze? Op een tv is meer te zien dan je aan kunt. Internet is groter dan je kunt beseffen. Af en toe pluk je er wat uit. Zo ga ik met Twitter om. Twitter is niet direct, tenzij je een DM stuur, de rest is slechts een stroom van wat mensen aan het doen zijn. Zo is het bedoeld, en zo werkt het voor mij.
Precies om die reden heb ik twee accounts waarop ik dubbelpost: één afgeschermde voor mijn beste vrienden waarop ik alles volg. En één met veel meer following en followers, waar ik lang niet alles lees, maar wel geregeld leuk dingen tegenkom. Mensen die te veel en te onzinnig tweeten unfollow ik weer, maar een grote verscheidenheid aan twitteraars volgen maakt twitter interessanter.
Overigens, ik denk dat je vaak toch eerst een bepaald aantal mensen moet volgen voor jouw tweets opgepikt worden en jij zelf genoeg volgers krijgt. Heb je zelf niet genoeg volgers, dan is het nut van twitter vrij nihil.
Nu steeds meer Twitter apps keyword searches goed ondersteunen, wordt het wel interessanter om minder mensen te volgen en in plaats daar van juist meer topics te volgen.. (overigens ook een leuke manier om echt interessante, relevante twitteraars te vinden)
@David: Heb zoals ik al schreef ook een ‘zakelijk’ twitteraccount (voor mijn blog) en en privé account. Dat werkt inderdaad redelijk. Het volgen van topics doe ik nog te weinig (want weer meer tweets om te volgen), maar misschien mmoet ik daar eens mee experimenteren.
Gaat het niet in essentie om de waarde die je geeft aan het contact met een ander? Hoe betekenisvol is dat voor mij? En we hebben de neiging iets te vinden van die betekenis. De wet van Metcalve, dank je wel Ronald, die in eerste instantie iets zegt over de logische verhouding tussen kracht/impact en aantal (interpreteer ik dat goed?)begint voor mij betekenis te krijgen als je daar betekenis en waarde aan toekent. De ouderen onder ons zijn bepaald door sociale verbanden die meer waarde hadden naarmate het contact rechtstreekser en intiemer was. De andere kant ervan de “terreur van de intimiteit” heeft bij mijn generatie de behoefte losgemaakt om in de anonimiteit van de grote stad te duiken met haar wisselende en vluchtigere contacten. Omdat we een andere waarde gaven aan “sociale controle” binnen een kleine gemeenschap. En wat die vluchtigere contacten ons hebben opgeleverd of waarvan ze ons hebben beroofd, is een persoonlijke inschatting. Wat heeft dit met deze discussie te maken? Voor mij dit: dat je eigen kijk op Twitter (10/15 jaar geleden irc/icq…)wordt bepaald door
- hoeveel informatie je kunt absorberen en verwerken zonder gek te draaien (dat verschilt ondanks alles van mens tot mens)
- hoeveel sociale en professionele contacten je prettig vind (waarde)
- en uiteindelijk iedere keer weer iets nieuws zien, begrijpen, onder de knie krijgen en ermee spelen (leren en toepassen.
De grootste winst van Twitter (en social media in het algemeen) ligt voor mij daarin dat ik voor het eerst de indruk krijg dat de toegenomen complexiteit van onze wereld een evenknie krijgt. In alle contacten die we met elkaar aangaan en de hoeveelheid informatie die we kunnen uitwisselen ligt in potentie een grote kans om meer vraagstukken en problemen gezamenlijk op te lossen. Met wel de klemtoon op “in potentie”. Dat hangt van het gebruik af en de menselijke maat.
@Vera. Metcalve: je opmerking is helder.
Er worden 2 zaken verward wellicht.Je monitort, reageert = geven en je vraagt of schakelt op een bepaald moment je netwrk in=halen.
Jezelf slim organiseren daarbij is een must. Ik werk zelf met allerlei buzztracers en een netvibes dashboard…
De kracht van een netwerk bestaat volgens mij uit:
-de grootte (Metcalve/Granovetter)
-de strategische positie van netwerkleden(stephenson onderscheidt in die posities o.a. hubs, gatekeepers,pulsetakers)
-de relventie van wat je op dat moment bezig houdt (zie mijn kopjes voorbeeld hierboven)
-de betrouwbaarheid van je contacten…
er komt nogal wat bij kijken om eea inzichtelijk te maken. Wij bouwen momenteel software om je netwerkstructuur 3d inzichtelijk te maken binnen mindz.com, zodat je feitelijk 2 zaken dagelijks kunt doen:
-je omgeving monitoren ( met handige tools als tweetdeck, netvibes, pipes,tracebuzz)en reageren=geven.
-je netwerk, maar dan wel de juiste contacten uit je netwerk, activeren op het moment dat je iets nodig hebt. vragen=halen
bij die laatste stap is het dan wel handig als je weet wie je op welk moment met welke vraag over welk onderwerp kunt benaderen…
@ Ronald,
volstrekt helder; het boeiende is overigens dat allebei, en je woordkeuze “geven” en “halen” maakt dat duidelijk, een actieve houding veronderstelt. En die kun je vaak pas aannemen als je het “geleerde” kunt toepassen, ermee kunt spelen. In wat je schrijft over de softwareontwikkeling zie ik kansen om dat proces te ondersteunen (niet iedereen is visueel ingesteld overigens maar ik durf de hypothese aan dat het aantal steeds toeneemt). Als het individu eenmaal de waarde heeft bepaald van zijn/haar exponentieel groeiend netwerk en zich er niet meer door overweldigd voelt omdat
- hij de monitoring en reactie-tools beheerst en
- onderkent wat het “halen” oplevert,
dan gaat je vlieger helemaal op, Ronald. Nogal wat te doen, hè?!
@Vera: zeker nog wat te doen….we moeten allemaal opnieuw leren lopen…
Als je wilt geven is het goed om te bepalen waar en wanneer je dat doet. Tools zoals onze TraceBuzz maken het mogelijk dat ik deze blog post heb ontdekt.
@ronald schrijft over welke monitoringstools hij gebruikt, waaronder TraceBuzz , TraceBuzz geeft mij binnen een uur na plaatsing van zijn reactie een alert van, he er schrijft weer iemand over het onderwerp waar jij in geïnteresseerd bent. Een prachtig fenomeen! Bedankt voor de plug Ronald de online monitoring widget op diverse Mindz Plaza’s ziet er goed uit.
Ik heb nu dus een tool inhanden waarmee ik waarde kan toevoegen daar waar het nodig is. Als iemand een vraag heeft over Online monitoring kan ik die opsporen en een gesprek aangaan met die persoon. Door te geven en te halen zul je krijgen :)
Ik vind volgen en niet volgen op twitter niet zo belangrijk, als iemand een @ of een D naar mij stuurt vind ik dat wel belangrijk, persoonlijk contact fijn! Het gaat mij er niet zo zeer om wie iets zegt maar wat er gezegd wordt over zaken waar ik iets mee wil en waar dat gebeurd.
Beste Guido, de spijker op zijn kop. En…… het roept iets op als ik zie hoeveel reacties je krijgt. Er zijn eigenlijk best veel overeenkomsten tussen de online wereld en de echte wereld. Hoeveel vrienden kun je hebben……… Enne, hebben we daar de verwijzing naar al die (zogenaamde?) deskundigen voor nodig? Het gezonde boerenverstand is nog altijd de beste adviseur, laat jezelf niet gek maken.
@ Marco van de Kamp
Niet persoonlijk bedoeld hoor maar nu doe ik mijn best om enigzins te verhullen dat er tools zijn die Twitter wel zeer eenvoudig maken in meerdere opzichten en nu ga jij hier een tool voorstellen met prijzen van 50 tot 1000 euro per maand?
Goed dan haal ik mijn wachtwoord weg, dat deed ik voor Twitter, want ik kocht drie scriptjes voor 7 dollar per stuk.
1 vrij onschuldig, die je contacten filtert, ‘twittertalk’ maar nummer twee is meteen al tricky, die laat je zien wie met wie praat. Op zichzelf niet erg want iedereen weet dat wat hij of zij schrijft openbaar is. Maar als je wat meer inzicht hebt kun je zo een persoon helemaal fileren. Niet zo maar iemand maar nu alle ambtenaren het net bestormen kan het interessante informatie opleveren.
Nummer drie is een ‘mass follower’ script. Ik oefende er mee en werd direct Twitter uitgegooid. De scripts staan overigens in de US gewoon online en te koop. Een wereld gaat open voor 21 dollar als ik er geen password opzet.
Zinloos volgen of gevolgd worden is alleen maar een “overbelasting” voor Twitter en leuk voor mensen die op getallen kicken. Kijk maar op de link want het password gaat er even af tot nader order.
Guido, I couldn’t agree more. De een kan veel meer informatie handelen dan de ander. Ikzelf raak ook al snel vermoeid van die informatie overload. Ik volg ook maar zo’n 60 tweeps. Mensen die teveel (onzin) twitteren unfollow ik op den duur. Ik denk dat het aantal followers dat je nog kunt behappen ook zeker afhangt van de hoeveelheid tijd die je in je social network kunt/wil steken… En ach, de allerbelangrijkste tweets vind je toch altijd terug bij je mentions..