Aandachtzoekers, perfectionisten en conflictvermijders kunnen vertrouwen, communicatie en teamprestaties ondermijnen als er niet wordt ingegrepen.
Halloween mag dan het seizoen zijn van de geesten, heksen en monsters, sommige van de meest angstaanjagende wezens bevinden zich veel dichter bij huis: op de werkvloer.
Volgens Hogan Assessments, wereldleider in persoonlijkheidsassessments en leiderschapsontwikkeling, kunnen bepaalde persoonlijkheidskenmerken te veel de overhand krijgen en veranderen in zogenaamde ‘derailers’ (personen die de boel laten ontsporen). Hoewel dit gedrag in eerste instantie vaak als een kracht wordt gezien, kunnen deze eigenschappen bij toenemende druk, stress of zelfgenoegzaamheid snel omslaan in gewoonten die teams frustreren, het vertrouwen schaden en de effectiviteit ondermijnen.
“Nu organisaties in een steeds complexere omgeving opereren, wordt effectief leiderschap niet alleen bepaald door het benutten van iemands natuurlijke sterke punten, maar juist ook door het cultiveren van zelfbewustzijn en het managen van iemands zwakke punten”, aldus Jackie Sahm, VP Integrated Solutions bij Hogan Assessments. “Veel problematisch leiderschapsgedrag begint als een positieve eigenschap, maar wordt contraproductief zodra het doorslaat. Het herkennen van deze patronen is de eerste stap om te voorkomen dat ze teamprestaties in de weg staan.”
Nu Halloween eraan komt, identificeert Hogan drie ‘griezelige wezens op de werkvloer’ waar organisaties alert op moeten zijn:
#1 De aandachtzoeker: de spotlightvampier
De spotlightvampier ligt in elke vergaderruimte op de loer en leeft van een constante stroom aan aandacht. Dit wezen is direct te herkennen: dramatische verhalen, grandioze entree, regelmatige crises en het opmerkelijke vermogen om elk gesprek op zichzelf te betrekken.
In het begin is hun charisma onweerstaanbaar. Ze brengen gesprekken tot leven, trekken de aandacht van hun publiek en hebben zelden moeite om de leiding te nemen. Maar net als bij alle vampiers kan hun honger onbeheersbaar worden. Terwijl ze alle aandacht van collega’s opeisen en de energie uit elke ruimte zuigen, verdwijnen stillere stemmen naar de achtergrond en dit gaat ten koste van de samenwerking.
“Bij Hogan associëren we dit patroon met de ‘Colourful derailer’. “Als dit niet goed wordt gemanaged, kan de drang van een leider om gezien, gehoord en bewonderd te worden, omslaan van een boeiende show naar hinderlijk theater. Teams vragen zich dan af of er ooit nog iemand anders aan bod komt”, aldus Jackie Sahm.
#2 De micromanagement-mummie: gevangen in perfectionisme
Micromanagement-mummies zijn strak ingepakt in lagen met checklists, processen en onmogelijke standaarden en dwalen door organisaties op zoek naar fouten, missers en verkeerd geplaatste komma’s.
Niets ontgaat hun controlerende blik. Elke presentatie vereist altijd nog één extra revisie. Elk project moet altijd nóg een keer worden gecontroleerd. Elke gedelegeerde taak vindt op mysterieuze wijze weer zijn weg terug naar het bureau van de leidinggevende.
Hoewel deze wezens oprecht streven naar excellentie, is hun vloek de overtuiging dat niemand anders het werk zo goed doet als zijzelf.
“Bij Hogan staat dit bekend als de ‘Diligent derailer’. Deze leiderschapstendens wordt in het begin van iemands carrière vaak juist beloond. Hoge standaarden en oog voor detail kunnen immers uitzonderlijke resultaten opleveren. Maar wanneer het perfectionisme de overhand neemt, voelen teams zich verstikt en gewantrouwd, waardoor ze geen eigenaarschap meer kunnen tonen over hun werk. Uiteindelijk raken deze mummies verstrikt in hun eigen windsels en worden ze overweldigd door details terwijl grotere strategische kansen hen ontgaan”, zo voegt Jackie Sahm toe.
#3 Het ja-spook: een behaagzuchtige verschijning
Ja-spoken waren rond door de gangen op zoek naar iets dat hen nooit volledig zal kunnen bevredigen: universele goedkeuring.
Deze wezens knikken enthousiast in alle richtingen, vermijden moeilijke gesprekken en schuifelen liever door een ongemakkelijke situatie heen dan het risico te lopen iemand te kwetsen. Senior leidinggevenden zijn dol op hun loyaliteit. Collega’s waarderen hun bereidheid om te helpen. Maar onder de oppervlakte ontstaat een gevaarlijk patroon.
“Bij Hogan staat deze tendens bekend als de ‘Dutiful derailer’. Leiders die zich te veel focussen op het tevredenstellen van anderen, vinden het vaak lastig om slechte beslissingen te betwisten, constructieve feedback te geven of hun team op cruciale momenten te verdedigen. “In plaats van zelfverzekerd te leiden, zijn ze voortdurend op zoek naar toestemming, consensus en bevestiging”, zo merkt Jackie Sahm op.
Als een schim die tussen twee werelden gevangen zit, kunnen ja-spoken vastlopen tussen tegenstrijdige verwachtingen. Ze zijn dan niet in staat om besluitvaardig een richting te kiezen, terwijl de problemen van het team steeds groter worden. Na verloop van tijd riskeren ze dat ze volledig naar de achtergrond verdwijnen.
Andere monsters, hetzelfde leiderschapsprobleem
Spotlightvampiers willen vooral zelf opvallen, in plaats van er voor anderen te zijn op de momenten die er echt toe doen.
Micromanagement-mummies vinden het lastig om anderen te vertrouwen en teams echt te empoweren. Ja-spoken vermijden moeilijke beslissingen en gesprekken in hun zoektocht naar harmonie. Ze delen allemaal één gemeenschappelijke zwakte: ze ondermijnen de fundamenten van effectief leiderschap.
“Wanneer dit niet wordt bijgestuurd, kan elk van deze wezens het vertrouwen schaden, de effectiviteit van het team verminderen en leiderschap op de lange termijn minder houdbaar maken. Dat is cruciaal, want medewerkers zijn opvallend consistent in wat ze van hun leiders verwachten. Uit de recente Global Leadership Effectiveness Study van Hogan blijkt dat medewerkers communicatie, integriteit, verantwoordelijkheid en een gezonde besluitvorming bij leiders absoluut essentieel vinden”, zo sluit Jackie Sahm af.
Deze Halloween moeten organisaties verder kijken dan geesten en monsters. Een van de meest angstaanjagende verschijnselen op de werkvloer is vaak het leiderschapsgedrag dat gewoon voor iedereen zichtbaar is, maar toch over het hoofd wordt gezien.
Dit bericht is geplaatst op ons open Business channel en valt buiten de verantwoordelijkheid van de redactie.
