Op uitnodiging van Tulip was ik gisteren te gast op de CeBIT in Hannover. Een hele uitdaging. om op zo’n gigantisch grote, nogal technologisch gedreven beurs, toch wat diamantjes te ontdekken. Gelukkig zag ik er wel een paar. Maar mijn ‘wow’ moment had ik toen op een klein digitaal schrijfblokje ging schrijven.
Weerzien met Hannover
Erg leuk om weer eens in Duitsland te zijn en in het bijzonder juist in deze omgeving, waar ik ooit mijn militaire dienstplicht heb vervuld. Hannover, Hamburg, Bremen, Celle, het zijn voor mij vertrouwde plaatsen. En tot mijn verbazing kost het me weinig moeite om het knopje om te zetten naar de Duitse taal. Het zal wel mijn Limburgse achtergrond zijn, het zit blijkbaar gewoon in de genen.
Hannover schijnt normaal 500.000 inwoners te hebben, in deze dagen ligt dat aantal dubbel zo hoog. Toch is het in de stad opvallend rustig qua verkeer en ik ben ook verbaasd als ik zie dat een nachtje parkereren in hartje centrum maar 6 euro kost en een overnachting met ontbijt in het Etaphotel (naast de Hauptbahnhof) slechts 41 euro. Mijn verbazing werd trouwens nog wat groter toen er ergens rond 1 uur ’s-nachts een man mijn hotelkamer inliep. Geef mij voortaan maar gewoon weer een sleutel in plaats van zo’n Türöffnungscode… Gelukkig was hij ook weer snel verdwenen…
De CeBIT = groot!
Maar goed, daarvoor was ik natuurlijk niet naar Duitsland afgereisd. Wel voor de CeBIT dus, ‘The leading business event for the digital word’ en ‘Digital Solutions for Work and Life’ zoals ze zelf roepen.
Zoals wel vaker bij dit soort massale events, als je er eenmaal bent denk je: waar begin ik nou? Zeker de CeBIT is een event dat de menselijke maat ver te boven gaat. Iemand riep tegen mij: de RAI plus de Jaarbeurs samen en dan dubbel zo groot. Ik denk dat hij er niet ver naast zat.
Tulip: een nieuwe lente
Hans Mestrum van Tulip (en van Hans on Experience natuurlijk) is mijn gastheer. De dag begint met een kennismaking met de portfolio van Tulip of Tulip Computers zoals ze zelf zeggen.
Om eerlijk te zijn was ik compleet kwijt wat Tulip op dit moment nou wel of niet doet. Echte Tulip computers, die had ik al in tijden niet meer gezien, maar officieel heten ze juist nog wel Tulip Computers. Tulip blijkt tegenwoordig met een aantal andere merken actief te zijn, waaronder PaceBlade (tablet pc’s), Conceptronic (networking, wireless, connectivity, storage e.d.) en Ego (design/ lifestyle notebooks).
Leuk om te zien hoe dit oer-Hollandse bedrijf met die oer-Hollandse naam en dat mooie Hollandse logo eigenlijk herboren is en in soms nieuwe markten ook internationaal nog steeds meetelt. Al zou ik zelf geloof ik zeker de kracht van de merknaam Tulip en de nieuwe productlijnen PaceBlade en Ego aan elkaar koppelen. Tulip PaceBlade klinkt toch een stuk beter dan Tulip Computers of PaceBlade technology als je innovatieve nieuwe devices aanbiedt, lijkt mij.
Uit de gesprekken met onder meer René Vlak (commercieel directeur PaceBlade) en zijn collega van Ego (zie foto) blijft voor mij in elk geval heel sterk het beeld hangen van een bruisend club waar de pioniersgeest en vernieuwingsdrang van het aloude Tulip nog steeds volop aanwezig is. Als ik zo’n tulp in het merk zou voeren, dan zou ik geloof ik nog eens goed kijken naar die grote broer met die appel in haar merk. Hoe dan ook, Tulip beleeft duidelijk een nieuwe lente en volgens mij staan er daar in Amersfoort nog grote dingen te gebeuren.
Het ‘wow’-moment
Ik geloof dat ik precies een kwartier op de CeBIT was toen ik mijn ‘wow’-moment beleefde. Ik stond op de Tulip-stand bij PageBlade medewerker Jeffrey (foto), kreeg de EasyBook P7 in mijn handen gedrukt en ging ermee aan de slag. En ik was echt meteen verkocht.
Natuurlijk, ik kende ze al wel. De tablet-pc’s. Maar ik was er tot nu toe niet warm van geworden. De tablet pc’s die ik tot nu toe zag waren over het algemeen best grote apparaten. Daar kwam bij dat ze bij mij heel sterk een beeld opriepen van een apparaat waarmee je een eBook leest met een eenvoudige en voor andere doeleinden zelfs wat onhandige user interface. En jazeker, elektronische herkenning van geschreven teksten was me ook wel bekend. Maar schrijven op het schermpje van je mobiele telefoon is niet altijd een pretje, zeker niet als je het resultaat daarvan – een hele alinea of bij lange teksten liefst nog meer – meteen ook terug wilt zien.
Maar ineens had ik iets in mijn handen waar mijn hart sneller van ging kloppen. De EasyBook P7 is een zogenaamde tablet-pc. Maar meer dan een handzaam boek, is het wat mij betreft vooral een handzaam en handig notitieblokje. Op het scherm kun je net als op papier schrijven en dat gaat gewoon met een pennetje (’stylus’ in jargon). Waar de gelijkenis met papier nog meer opgaat is in het formaat: gewoon bescheiden. A5 (oftewel de helft van een A4). Dus een formaat dat je wat gemakkelijker meeneemt en openslaat (of in dit geval meer van toepassing: aanzet).
Maar die kleinste EasyBook is ook een hulpmiddel dat gewoon heel bescheiden voor je op tafel kan liggen. Net als een gewone schrijfblok. Dus geen onnatuurlijk pc-scherm dat tijdens een gesprek tussen jou en je gesprekspartner op tafel staat en afstand creeërt, al was het maar omdat je gesprekspartner niet kan zien wat je doet. Nee, gewoon een blokje dat open op tafel ligt en waarin je af en toe wat opschrijft of opzoekt en even aan elkaar kunt laten zien.
De magie van deze kleine tablet-pc
Daar zit voor mij heel sterk de magie van deze device. Het benadert weer zoals we al honderden jaren gewend zijn te werken, lees- en schrijfvormen die niet voor niets op deze manier gegroeid zijn. Schrijven gaat voor veel mensen nou eenmaal sneller en gemakkelijker dan typen. Een gesprek met een klant verloopt nou eenmaal prettiger als er geen notebook met opengeslagen scherm tussen je in staat. Een notitieblokje steek je nou eenmaal gemakkelijker bij je dan je een laptop meeneemt. En thuis op de bank is het veel verleidelijker om even zo’n kleine EasyBook erbij te pakken dan om je met je notebook te installeren.
Tja en dan die handschriftherkenning. Mensen die me wat beter kennen weten hoe slecht mijn handschrift is. Ik schrijf ongelooflijk veel (ook op papier), maar ik heb regelmatig moeite om daarna mijn handschrift te ontcijferen. Dan is het sensationeel om te ervaren dat een apparaat meteen met je handschrift uit de voeten kan. Tot voor kort alleen in het Engels op dit type, maar nu met Windows Vista ook in een Nederlandse versie.
René Vlak (commercieel directeur PaceBlade) demonstreert enkele functies van de EasyBook
Het waren niet de verschillende onderdelen waar ik van onder de indruk was, daar was niks nieuws aan. Nee, het was de combinatie van alle mogelijkheden in combinatie met het ontwerp en de omvang van het apparaat. En dan nog maar te zwijgen over het potentieel van deze toepassing. Het vult in feite een mooi gat op tussen een mobiel en een notebook. Net zoals de notebook in het gat sprong tussen de mobiel en de desktop.
Dit werkt pas efficient, dit is pas intuitief. Het was een heel bijzondere ervaring, het deed me denken aan de eerste keer typen op een elektrische schrijfmachine, aan de eerste keer op een pc met muis een spelletje patience spelen, de eerste keer dat ik op een mobiele telefoon mijn email las (Mijn eerste Pocket PC Phone). Vroeger zouden ze zeggen een “Once in a lifetime” experience, maar in de tijd waarin we nu leven is het tempo van de vernieuwingen wat hoger komen te liggen.
Maar het kan nog beter
Maar de EasyBook P7 kan nog veel beter. Om te beginnen is het geen boek, maar een boek + blok + browser. Je kunt erin lezen, je kunt ermee schrijven en je kunt ermee browsen, e-mailen, chatten en ga zo maar door. Dus graag voor de volgende serie een betere naam. Maar in de volgende versie hoort ook een mobiele telefoonkaart thuis. Werken via Wireless en Bluetooth is mooi, maar onderweg wil je toch echt ook mobiel internet (al kan het nu al wel via een usb-aansluiting). Ik geloof dat ik ‘mijn digitale schrijfblokje’ een kwartier vast heb mogen houden. Veel te kort natuurlijk om alle ins en outs te leren kennen. Maar lang genoeg om te voelen dat ik iets groots in handen had. Wordt vast vervolgd…
En verder…
Verder was er op de CeBIT natuurlijk nog veel meer te zien. Maar liefst 22 hallen (geloof ik) vol met stands. Ik heb ze niet allemaal kunnen bekijken en om eerlijk te zijn sprak veel me ook absoluut niet aan. Zo geloof ik niet dat ik ooit wat bij de firma Eichhoff zal gaan kopen. Ik geloof dat ze trouwens ook niet echt op mij zaten te wachten…
Wat wel even mijn aandacht trok was de mooie eye tracker oplossing van Tobii. Op de site vind je een aantal filmpjes, maar wat je daar niet helemaal ervaart is hoe het is om direct na een opname meteen je eigen oogbewegingen gepresenteerd te krijgen. Die ervaring had ik dus wel via een demo-opstelling ter plekke. Tobii is van oorsprong een Zweeds bedrijf, maar ik liep er natuurlijk weer net NederlanderErik Hooft tegen het lijf.
Het kwam misschien ook omdat het de laatste CeBIT-dag was, maar ik heb me enorm verbaasd over de vele presentaties die gegeven werden zonder dat er ook maar iemand luisterde. Zo was Citrix duidelijk out-of-business…
Je moet er maar tegen kunnen. Dan had dit heerschap tenminste nog twee aandachtige toehoorders…
Interessant daarentegen was weer wat het Institut für Informatik van de Universiteit van het Duitse Augsburg demonstreerde. Ze demonstreerden hoe je de echte wereld kunt uitbreiden met virtuele informatie en objecten. In een proefopstelling zag je hoe een skelet via een soort aanwijsstok (tracking via oplossing van Inoptech)voorzien werd van allerlei organen. Een character sprak vanaf het scherm de leerling toe.
Enigszins in dezelfde sfeer, eveneens met een virtual character was wat Total Immersion demonstreerde. Kijk voor videodemonstraties op hun site (bijvoorbeeld deze video). Hieronder aan de hand van twee foto’s een impressie. Het gaat om software die erg geschikt is voor omroep- en videoproducties (gebruikers zijn onder meer CBS, Walt Disney, FedEx, Procter Gamble, Renault en BMW).
Maar er was natuurlijk nog veel en veel meer te zien. Hans heeft op Hans op Experience een erg uitgebreide coverage van de CeBIT inclusief verhalen over de andere bloggers (Erik van Roekel, Erno Hannink en Pierre Gorissen), die eveneens op de CeBIT te gast waren. Hij heeft zelfs mijn persoonlijke wow-moment beschreven en uitgebreid in foto’s vastgelegd (enkele van zijn foto’s heb ik ook in dit artikel gebruikt)…
Ik wil Hans, René en de andere mensen van Tulip van harte bedanken voor de uitnodiging en de warme ontvangst!
Clemens 
Nem 
VoerVoorLezers 
Jasper van Weerd 
Mooi verslag Frank; met plezier gelezen!
Erg leuk Frank, ik heb echt meegenoten met jouw wow momenten.
Ha Frank, dit bericht beschrijft t je wow-moment heel goed. Alhoewel het moeilijk is om zo’n moment echt te vangen. Je moet er bij zijn geweest om te weten wat voor ervaring je had. Man, man, wat een openbaring was dat voor jou, dat je weer gewoon kon schrijven. Je was sprakeloos….Een hele tijd stond je daar te schrijven en te stamelen: “dit is het, dit is het!!” Je was klaar op de beurs ;-)
Ik mag me gelukkig prijzen dat ik dat moment beleefd heb ;-) En zeker, het zal vervolg worden.
Het was een genot om een avond en dag met je op te kunnen trekken. Fijn om ideëen uit te kunnen wisselen, samen te brainstormen, te filosoferen. Goed om eens de tijd te hebben (te nemen) om bij te praten. En mooi dat we jouw een wow-moment konden geven.
Als de Nederlandstalige handschriftherkenning in Vista net zo goed is als de Engelstalige nu al was op de PaceBlades (mijn handschrift is alleen voor mij leesbaar, maar de herkenning ging foutloos) dan ben ik helemaal verkocht wat betreft Tablets.
Ben ik weer.. voel me een beetje het geweten van de blogosfeer zo :)
Noem me een zeurpiet, maar ik begin in ene beter te begrijpen wat men met de ‘millennial’ bedoeld. Al een paar dagen heb ik een discussie met Hans over het wel of niet ‘cutting edge’ zijn van dat tablet dingetje en over de experience die Frank erbij heeft. De reden daarvoor probeer ik uit te leggen :)
Stel ik zou over de Cebit lopen en op de Tulip-stand deze nieuwe tablet pc in handen krijgen. Om te beginnen zou ik denken ‘wat een onoogelijk ding’, want echt sexy is het (nog) niet natuurlijk (ja, hijs wit, lekker origineel) :) Daarna de tekstherkenning – zelfs als het al ‘flawless’ zou werken zou ik meer een ‘hehe, dat-werd-tijd’-gevoel hebben dan een ‘wow’-momentje. Verwend misschien?
In een tijd waar de UvA al eBooks uit leent op een non-volatile device (digitaal lezen, zonder stroom) en je je spelcomputer bediend met een gyroscopische zwaaistok is een nieuw tabletpc met tekstherkenning niet echt superspeciaal, in mijn ogen.
Is de Frank-experience dus puur een Frank-experience, of heeft Frank een ‘disruptive technoligie’ ontdekt?
Ik denk het eerste en vind het jammer dat er een hele Cebit-verslaglegging op twee bekende blogs over dit dingetje gaat :) Don’t loose your edge folks…
Sorry heren, maar ik ben toch echt bang dat het de generatie kloof is die hier gaapt. Volgens mij heeft Nigel ongelovelijk gelijk als ie zegt ‘hehe, dat-werd-tijd’. Waar blijven nou de echte innovaties?
Mijn punt: handschrift herkenning is niet nieuw, tablet-pc is niet nieuw, maar het wordt gebracht alsof we het hebben over de vinding van de eeuw. Ik snap dat Hans blij is met dit nieuwe ding, maar blijf eens kritisch.
Haha, die meneer Eichhoff. Is-ie nog wel wakker geworden die dag?
[...] De hele integriteitskwestie is bij mij gaan rollen door een discussie tussen Hans – van Hansonexperience -, en mijzelf over de ‘Experience’ van Frank, – van Frankwatching -, op de CeBit-beurs in Hannover. In essentie een onschuldige serie blogpostings, waarbij Hans het een en ander laat zien van de beurs en zijn werkgever. Frank blijkt hier ook bij aanwezig, op uitnodiging van Hans’ zijn werkgever. [...]
Ondanks de discussie herken ik me wel in het ‘wow’-moment van Frank, aangezien de Tablet PC’s nog nooit hun beloftes hebben waargemaakt behalve in specialistische beroepen. DIt begint erop te lijken.
Mijn ‘wow’-moment had ik zelf vorig jaar met de ILiad Ebook-reader van het Nederlandse IRex. De Iliad heeft een revolutionair scherm dat geen backverlichting kent en echt net zo contrastrijk en scherp is als een echt boek. Je kunt er ook aantekeningen op maken, hij heeft handschriftherkening, hij is licht, gebruikt erg weinig stroom, heeft wifi, er draait Linux op etc. En dat voor 650 euro … Een school in Maastricht doet er nu een experiment mee als vervanging voor schoolboeken.
Hij heeft nog geen browser aan boord en (ligt aan de technologie van het scherm), maar dat komt vast nog in de toekomst.
Tja Frank. Ben het wel met Nigel eens. Het was aardig geweest als je het onderwerp breder had getrokken. Met name de Origami van Microsoft is interessant om te vergelijken, gezien de aandacht vorig jaar.
[...] Met name bij de discussie over Frank’s WoW-moment op de Cebit rondom Hans‘ Easybook, twijfel ik. Aan de ene kant denk ik: ach, dat zijn twee mannen die genieten van een nieuw stukje techniek. Who cares, dat het niet een echte innovatie is. De andere kant van mijn gevoel zegt: dit zaakje stinkt. De één heeft de ander meegenomen op kosten van de organisatie waar hij voor werkt; zodat er zo veel mogelijk exposure komt voor een nieuw product van die organisatie. En précies deze interpretatie behoort niet in me op te komen. [...]
Het zal wel cynisch zijn, maar toch … bij het lezen denk ik: stel dat een ander bedrijf de verslaggever had meegenomen, was hij dan wild over hun product geworden? Of anders gezegd: als het zo’n groot evenement is, is de kans dan niet groot dat er nog veel mooier producten zijn die de verslaggever zonder sponsor niet heeft gezien? Een eerlijk verslag, maar ik zou volgend jaar op eigen gelegenheid gaan!
Het heeft even geduurd (ik was er een weekendje tussenuit), maar hier dan toch mijn reactie.
Grappig om te zien dat dit verhaal zulke uiteenlopende reacties oproept. Laat ik om te beginnen zeggen dat ik niet de pretentie /verwachting had om disruptive technologies te ontdekken. Wat ik hier vooral beschreef was – wat ik overigens altijd probeer te doen – wat mijn eigen ervaring was. Mensen die me wat beter kennen weten dat ik vooral op het vlak van user interface, gebruiksgemak van apparaten erg kritisch ben. Design is een aspect dat bij dit soort relatief jonge devices wat mij betreft minder telt, functionaliteit staat voorop. Form follows function.
Anderen kunnen vinden dat het tijd werd voor zo’n apparaat, maar dat doet voor mij niets af aan dat het er nu dan eindelijk is. Of misschien dat ik het dan eindelijk gezien heb ;-) Natuurlijk weet ik – dat heb ik hierboven zelfs benadrukt – dat de verschillende elementen stuk voor stuk niet nieuw zijn. Maar de combinatie ervan gekoppeld aan het formaat brengt ons een stap verder. In elk geval is en blijft dat mijn gevoel erbij, dat komt echt uit mijn tenen. Ik denk dat we ook niet de fout moeten maken dat iedereen er hetzelfde gevoel bij zou moeten hebben, je ziet nou juist dat met de toenemende keuzemogelijkheden consumenten ook steeds meer iets op maat kiezen. Deze device past heel erg bij een door mij gevoelde behoefte, bij iets dat er voor mij tot nu toe niet was.
Het feit dat ik ’slechts’ deze ene tablet-pc beschrijf zegt niets over de kwaliteit van andere exemplaren (zoals de Origami van Microsoft). Het was niet mijn bedoeling om een product review of vergelijkingstest te doen, het ging me om het gevoel dat ik kreeg toen ik ermee aan de slag ging. Misschien had ik de productnaam niet zo centraal moeten stellen, maar dat was voor mij in elk geval een manier om duidelijk te maken dat ik dus niet over elke tablet pc (ik heb er die dag meerdere in handen gehad) enthousiast was. Het ging mij om dat ene apparaat, de combinatie van factoren zoals ik die beschreven heb. Er zijn er vast meer die daaraan voldoen.
Dan het punt van de integriteit. Om te beginnen de opmerking over het al dan niet op eigen gelegenheid gaan. Daar wil ik heel transparant over zijn. Tulip heeft me uitgenodigd (heb ik ook geschreven) en het toegangsticket (prijs onbekend) en de overnachting (€ 41) betaald. Ik heb zelf de treinreis (€ 126) en de avondmaaltijd betaald. Ik was wel uitgenodigd voor een diner maar heb daarvan geen gebruik gemaakt. Kortom: ik heb zelf het grootste deel van de kosten gedragen (en heb er ook de nodige privétijd in gestoken).
Verder zijn er geen afspraken gemaakt over het al dan niet schrijven over de tablet pc, laat staan over het al dan niet beschikbaar stellen van zo’n apparaat. Ook dat wil ik nog eens onderstrepen. Ik was echt spontaan erg enthousiast over de device, zoals ik me hier op de blog wel eens vaker over nieuwe tools enthousiast toon. Ik word vaker voor events uitgenodigd en gevraagd om nieuwe producten te testen. Maar dat betekent niet dat ik daar dan ook altijd over schrijf. Als ik iets niet interessant en/of en/of origineel / uniek genoeg vind, dan schrijf ik daar dus gewoon niet over. Recent was dat onder meer het geval bij de lancering van Windows Vista en de nieuwe MSN-portal. Om eens twee echt willekeurige voorbeelden te noemen.
Voor alle duidelijkheid: dat wil overigens niet zeggen dat als Tulip, Microsoft of een andere leverancier zo’n tablet-pc uitgetest zou willen hebben, we dat hier niet zouden doen. Dat is nou eenmaal een erg gebruikelijke manier om tot een recensie te komen, dat gebeurt zowel bij journalisten als bij bloggers. Als dat hier op de Frankwatching gebeurt (dat is een enkele keer het geval geweest, bijvoorbeeld met de Segway), dan wordt dat netjes gemeld.
Ben ik nou authentiek geweest of niet? Iedereen mag daar zo zijn eigen waardeoordeel over hebben. Maar wat voor belang zou ik erbij kunnen hebben gehad om hier schaamteloos aan productpromotie te doen? Kan iemand me dat uitleggen? Ik ben er in elk geval financieel of materieel niet wijzer van geworden, laat dat duidelijk zijn. En verder heb ik me heilig voorgenomen hier ook in de toekomst gewoon mezelf te blijven. Ook als het van sommigen misschien niet mag ;-)
vooral jezelf blijven frank!!
Bedankt voor de reply Frank. Of je moet blijven wie je bent, weet ik niet, ik ken je niet ;-) Maar het lijkt mij voor een schrijver nooit slecht om te weten hoe een verhaal overkomt (bij sommigen) of over kan komen.
een blogger vertelt nu eenmaal zijn eigen verhaal, dat is toch het kenmerk. Frank is geen betaalde journalist van een magazine. Blogs zijn mi juist ervoor om wow momenten-emoties te delen en dan is het aan de lezer zelf om er mee te doen wat hij-zij wil…
Nog even voor de duidelijkheid (en dan hou ik er mee op ;-)): ik twijfel op geen enkele manier aan de integriteit van Frank. Mijn aanvankelijke reactie ging over de schijn. En daar heeft Frank weer heel goed op geantwoord. Dus ga zo voort!
Maar betaald of niet betaald maakt uiteindelijk niks uit. Het gaat om vertrouwen dat niet geschaad mag worden, op welke site je ook bent. Tot slot begrijp me niet verkeerd: ik vertrouw schrijver van dit blog op basis van het bovenstaande!
Zo, nu weer even Twitteren
[...] Toen ik het zelf las (tijd genoeg, sinds ik met longontsteking op bed lig), dacht ik ook: “nou, nou… dat is wel heel obvious”. Frankwatching en Hans On die de handen ineenslaan. Twee bloggers wier observaties ik met grote regelmaat tot mij neem. Twee bloggers voor wie ik groot respect heb – op het gebied van know-how tippen er weinig aan hen. En ook de schrijfstijl bevalt me keer op keer. [...]
[...] Enkele dagen geleden schreef ik een wat scherp berichtje over het belang van integriteit bij weblogs. Ik richtte mijn pijlen (voor het eerst) wat direct op een aantal blogs waarbij ik de authenticiteit en integriteit van de bloggers aldaar in twijfel trok. Vervolgens krijgt de discussie op KnowledgeCafe een vervolg, waarna het even stil bleef. Vanochtend werd ik echter getrakteerd op reacties van Hans en Frank, op hun eigen blogs. [...]
Het verslag van deze beurs doet me een beetje denken aan de wedstrijd tussen Nederland-Roemenie van afgelopen zaterdag 24 maart 2007. WOW!
Ha Frank,
Volgende keer even bellen als je in Hannover bent, hadden we nog een bier kunnen doen!
Veel Suc6.
Naud
Het is heel makkelijk om disruptieve technologie te bedenken. Dit te realiseren is al een stuk moeilijker. Daar mensen warm voor laten lopen misschien nog wel het moeilijkst?
Frank is warm gelopen voor een apparaat en die ervaring beschrijft hij. Een kind voelt aan dat hij dit onbezoldigd heeft gedaan.
In plaats van dit te bekritiseren of te bagatelliseren kan men er toch gewoon een eigen ervaring of idee naast zetten? Vooral als men vindt dat het eigen idee (veel) beter is. Dat lijkt me de beste garantie om tot de gewenste innovatie te komen.