Wat MSN ons kan leren over hoe we nu met AI omgaan

Ik zie een opvallend patroon bij veel millennial-ondernemers die ik coach. Dezelfde onrust die we ooit hadden bij een knipperend MSN-venster, voelen we nu bij een laadbalkje van ChatGPT of Claude. Of het één het ander verklaart, durf ik niet hard te maken. Wel herken ik de gelijkenis steeds terug in de praktijk.

In dit artikel deel ik die observatie, drie valkuilen die ik zie ontstaan, en waar dat volgens mij wel en niet iets zegt over millennials in het algemeen.

Van ’typt…’ naar een laadbalkje

Wie in de jaren 2000 op MSN zat, kent het gevoel. Je ziet ’typt een bericht…’ verschijnen en je wacht, gespannen, op wat er komt. Twintig jaar later herken ik diezelfde spanning bij een AI-tool die woord voor woord een antwoord uittikt.

Toen wachtten we op een vriend, nu wachten we op een taalmodel. Ik trek daar geen harde conclusie uit, maar de overeenkomst valt me telkens weer op: we verwachten een razendsnel antwoord, en gebruiken dat antwoord vaak ook meteen.

Bij ondernemers die ik coach zie ik dat terug in de snelheid waarmee ze een AI-antwoord overnemen. Een e-mail, een productbeschrijving, een strategisch advies: het staat er, het klinkt logisch, dus het gaat de deur uit. Klopt het antwoord ook voor hún onderneming, hun toon, hun klant? Die vraag komt er vaak pas achteraf bij, als hij al gesteld wordt. Ik zie dit niet bij elke ondernemer die ik spreek, maar wel vaak genoeg om het een patroon te noemen.

AI als praatpaal in plaats van denkpartner

Een ondernemer die ik mag helpen, oprichter van een klein marketingbureau, vertelde laatst iets opvallends. Ze had een lastig gesprek met een klant eerst helemaal ‘doorgesproken’ met ChatGPT, voordat ze het zelf voerde. Op zich niets mis mee. Maar toen ik doorvroeg, bleek dat ze dit inmiddels bij bijna elk besluit deed. Prijsonderhandelingen, personeelsgesprekken, zelfs de vraag of ze een samenwerking wel of niet moest aangaan.

Dat herken ik als coach vaker: iets moeilijks eerst uittypen aan een ander, voordat je het zelf durft te doen of te voelen. Op MSN deed je dat bij een vriend die meedacht én tegensprak. Het punt is niet dat een AI-tool alleen maar bevestigt, want dat hoeft niet zo te zijn. Je kunt ChatGPT of Claude prima vragen om tegen te spreken, scherpe vragen te stellen of een standpunt onderuit te halen.

De vraag is dus niet óf je AI gebruikt om te sparren, maar waarvoor: zoek je bevestiging, of zoek je tegenspraak?

Een andere ondernemer die ik mag helpen, pakt het inmiddels andersom aan. Bij een lastige beslissing bepaalt hij eerst zelf een standpunt en schrijft dat kort op. Pas daarna legt hij het aan een AI-tool voor, met expliciet de vraag om het aan te vallen.

Dat kost meer moeite dan meteen om hulp vragen, maar levert volgens hem scherpere besluiten op. Hij is dan niet meer op zoek naar een goedkeurend antwoord. Als je AI vooral gebruikt om onzekerheid weg te nemen in plaats van om scherper te worden, verlies je precies het tegenwicht dat je als ondernemer nodig hebt. Dat tegenwicht zit ‘m niet in de tool zelf, maar in hoe je hem gebruikt.

Away message-gedrag: je eigen stem kwijtraken

Op MSN had bijna iedereen een away message: een songtekst of quote die iets over jou moest zeggen, vaak geleend van iemand anders. Ik zie diezelfde dynamiek nu terug bij ondernemers die met AI-gegenereerde teksten werken. De output wordt letterlijk gekopieerd naar LinkedIn, de website of de nieuwsbrief, zonder dat er nog een eigen zin doorheen loopt.

Het probleem is niet dat je AI gebruikt om te schrijven. Het probleem ontstaat wanneer klanten je posts, mails en pitches niet meer van die van een concurrent kunnen onderscheiden. Iedereen stelt immers hetzelfde model dezelfde vraag. Als coach vraag ik ondernemers dan altijd: zou een goede vriend, die jou kent, deze tekst herkennen als iets wat jij zou zeggen? Zo niet, dan is de tekst misschien correct, maar niet van jou.

Altijd online, nu altijd checken

De always-on gewoonte die opgroeien met MSN met zich meebracht, herken ik nog steeds bij deze generatie ondernemers. Veel van hen voelen zich bezwaard om een beslissing te nemen zonder eerst bij een AI-tool te checken. Een prijsstrategie, een tekst voor de nieuwe dienst, een reactie op negatieve feedback: alles gaat eerst langs het model, alsof daar de definitieve waarheid ligt.

In de praktijk noem ik dit besluituitstel met een technologisch jasje. Millennials losten onzekerheid vroeger op door voortdurend online te zijn en bevestiging te zoeken bij vrienden. Nu doen sommigen dat door voortdurend AI te raadplegen. Het voelt productief, want er gebeurt iets. Maar het houdt je net zo goed weg van de kern: je eigen oordeel durven vertrouwen.

Drie vragen voordat je AI raadpleegt

Om dit patroon te doorbreken, geef ik de ondernemers die ik mag helpen een simpele check mee. Drie vragen die ze zichzelf stellen vóórdat ze een AI-tool openen.

Wat zou ik antwoorden als ik nu, zonder hulp, een collega om advies vroeg? Welk deel van deze beslissing gaat eigenlijk over mijn onderbuikgevoel, en niet over informatie die ik mis? En gebruik ik dit om helderder te worden, of om een ongemakkelijk gevoel weg te klikken?

Die laatste vraag is meestal de meest ontnuchterende. Ondernemers die hem serieus beantwoorden, merken vaak iets opvallends. Ze zetten AI voor van alles in, behalve waar het goed in is.

Wat blijft, is de wachttijd

Wat vroeger ’typt…’ was, is nu een laadbalkje dat langzaam vult. Ik zeg niet dat het één het ander verklaart. Wel zie ik dat we niet per se sneller zijn geworden in het nemen van goede beslissingen. We zijn vooral sneller gaan wachten op iets dat die beslissing voor ons lijkt te nemen.

Dat is voor mij de kern van wat ik millennial-ondernemers probeer mee te geven: de tool is nieuw, het gedrag erachter komt me akelig bekend voor.