De nieuwe schraalheid

De mens is een systeem. Een systeem dat als het goed is zelflerend is. Een systeem dat patronen herkent die periodiek terugkomen. Attente patronen zoals elkaar bellen op een verjaardag. Een bos bloemen op je trouwdag. Een doosje met twee flesjes wijn naar de jubilaris.

Het zijn allemaal uitingen van mensen aan mensen, het is het bladmoes in een relatie. Ook al is het routine, de ontvangende partij zal het waarderen. Het heeft te maken hebben met het uitgangspunt dat het niet zozeer de attentie zelf was die indruk maakte, het was eerder het feit dat de gever iets gaf wat van waarde is in een relatie: tijd. De gever nam de moeite om het adres op te zoeken, de bloemist te bellen, de datum van je verjaardag te weten. Dat is het, je geeft geen bloemen, je geeft aandacht.

Op mijn Hyves-mail krijg ik aankondigingen van komende verjaardagen. Het kan niet anders dan dat de jarige op de dag zelf wordt overstelpt met telefoontjes en mensen die het allemaal niet vergeten zijn. Kleine moeite.

Maar het gaat verder. Het hele systeem van ‘attent zijn’ wordt tegenwoordig geautomatiseerd aangeboden op het internet. (https://www.benattent.nl)

Je moet één keer je wc-kalender overtikken op de site, nu aangevuld met sms-bare telefoonnummers en er wordt voor gezorgd dat – ‘dan ben je de komende 5 jaar automatisch attent’ – op de bewuste dag een bericht wordt verstuurd. Afgelopen donderdag was het secretaressedag.

‘Laat ons een bericht sturen naar uw secretaresse. Handig, want dan hoef je er niet meer aan te denken (en dat doe je anders toch niet, want daarom heb je namelijk een secretaresse)’. Het staat er letterlijk. Het is een briljant idee. De wc-kalender was al een stut voor het geheugen, toen kwam de agenda op de computer, en laten we nu ook maar de bijbehorende berichten overlaten aan het internet.

Zo maken we de koppen leeg voor de zaken die er echt toe doen. Weg met het bladmoes, we houden de nerven over. Alleen de hoofdlijnen. Cut the crab.

Ik stuurde een uitnodiging voor een theateravond naar een vriend. De vriend is belangrijk in een beursgenoteerd bedrijf. Het antwoord kwam van zijn personal assistent, denk ik. ‘With regrets. X kan niet komen’. Met jaloezie kijk ik naar die vrienden die zoveel verder zijn in hun ontwikkeling. Mijlen verder. Diagonale lezers van management summaries. Zo moet ik het ook doen.

Ik ga alle sms-jes voor de komende vijf jaar doorgeven. Alle verjaardagen, jubileum van de hulp, proefwerkweken en eindexamens van mijn dochters (succes!, pap), kerstdiners (heb weer genoten gisterenavond), sterfdagen (alweer jaar geleden, sterkte!). Het kan maar gebeurd zijn. Geen moes maar nerf, dat is het motto.

Deze column werd eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.