Een tijdje terug wist mijn lieftallige vriendin mij te overtuigen van het feit dat ze per direct een super-de-luxe stoomstrijkijzer nodig had. Waarom weet ik niet. Ik was toch altijd diegene die wekelijks de berg strijk deed slinken? Maar goed, haar blauwe kijkers deden mijn hart smelten en natuurlijk gaf ik toe.
Gezamenlijk zetelden wij ons achter het wereld wijde web en speurden de uithoeken af naar de goedkoopste deal. Het door haar aanbeden model werd voor de spotprijs van 270 euri aangeboden. Ellende was wel dat er een levertijd op zat van 5 werkdagen. En ze had het per direct nodig!
Niet getreurd. Vol goede moed reisden wij af naar de plaatselijke Harense Smid. Precies het zelfde model was ook daar verkrijgbaar. Alleen duurder. Voor 330 euro was het apparaat voor ons. Na verschillende malen rond de etalagekast heen gelopen te zijn, liep het kwijl zo zoetjes aan over onze onderkinnen. Al snel werden we dan ook lastig gevallen door een bebrilde verkoper.
Vol plezier wist hij alle toeters en bellen van het toestel op te sommen. Hoefde niet, wij waren immers al lang overtuigd. Maar goed, iemand moet de kans krijgen om zijn professie uit te oefenen. Een klein struikelblokje stond er nog tussen ons in. De prijs. Waarom moest ik immers 60 euro meer betalen? Ik hoefde nog niet eens precies dezelfde prijs te krijgen, zijn door de strot geduwde verkooppraat – aka service – was mij ook wat waard. Maar het verschil was nu simpelweg te groot.
Ik liet de verkoper weten dat ik het stoomstrijkijzer graag wilde kopen. Maar niet voor de door hem gevraagde prijs. Ik legde hem uit dat ik hetzelfde toestel voor een veel lager bedrag ook via internet kon verkrijgen. Het leek alsof de verkoper ontplofte. Zwaar gefrustreerd snauwde hij ons toe dat hij met internet niet ging concurreren en beende over de flos weg. Mij en een teleurgestelde vriendin achterlatend.
Rond de kerstdagen viel mijn blik op de column “Why Google defines the new digital economy” in de Guardian van Jeff Jarvis. Een alinea in zijn verhaal deed mij terugdenken aan bovenstaand voorval.
“Who wants to be in the business of stuff any more – building cars, printing newspapers, selling CDs, growing food? Owning and controlling stuff was the basis of most business. And the reflexive response to a collapse in finance and equities used to be to return to the real: buy property. No more. Now the best retreat is to the value of knowledge.”
Het deed mij ook nadenken over “the business of stuff” om mij heen. Het einde van 2008 was ronduit deprimerend. Wat zal 2009 ons brengen. Winnen de gratis nullen en enen of zijn de oude grootmachten in staat om het geweld van het internet te trotseren?
PS1. Voor de geïnteresseerden onder u. Ik heb het stoomstrijkijzer diezelfde dag nog via internet besteld. Het werd ons twee werkdagen later thuisbezorgd.
PS2. Eind januari brengt Jeff Jarvis zijn boek “What would Google do?” uit. Bij voorbaat al een aanrader.
Sander Duivestein is senior-consultant bij ViNT (Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie), het onderzoeksinstituut van Sogeti Group en co-auteur van het boek ‘Me the Media‘, een boek over de revolutie in media.
Frank Felix 
Stan Lenssen 
Jochem Pasman 
Waldo Smeets 
Guido 
De omgekeerde volgorde werkt beter. Lekker rondlopen in “the business of stuff” en je goed laten informeren, voelen, proberen en kiezen. Om het vervolgens online voor een prikkie in huis te halen. Nederlander op en top!
Leuk verhaal.
En herkenbaar. Ik ben een tijdje geleden op een vergelijkbare manier te werk gegaan. Het internet afgespeurd naar de beste LCD televisie, de goedkoopste prijs opzoeken en dat vervolgens gebruiken als onderhandelpositie in de winkel. Hoewel verkoper (een winkel in Utrecht die geen vaste prijzen voert, dan weten de meesten wel welke ik bedoel..) vooral erg terughoudend was en nogal schrok van de internetprijs, heb ik het uiteindelijk toch voor elkaar gekregen om de televisie voor de laagste internetprijs direct mee te krijgen..
Merkte vooral dat mijn kennis van het product die ik online al had opgedaan de positie van de verkoper niet makkelijker maakte. Hulde aan het wereldwijde web! En aan de betreffende winkel uiteindelijk ;)
Ik vind het altijd zo mooi dat ze zeggen ‘met internet kan/wil ik niet concurreren.
Alsof zij dat mogen kiezen. Internet concurreert met je, of je dat wil of niet.
Internet is wel een goede plek voor info, beter dan de meeste winkel. Ik deel mijn elektronica kennis ook graag online.
Als ik in de winkel wat wil kopen dan ben ik qua kennis vaak verder dan de verkoper, vooronderzoek op internet brengt goed prijsinzicht en de voor- en nadelen van een product.
Op het internet vertel ik (en andere reviewers) wat wel en wat niet goed is aan een product. In de winkel hoor je de voordelen wel, de nadelen meestal pas bij navraag.
Nog even een stelling als uitsmijter:
Als je niet met internet wil concurreren dan heb je bij voorbaat verloren. Vind die middenweg.
Prima artikel. Ik was de zondag voor kerst (inderdaad dom) in de Kalverstraat…. een grote reclame voor shoppen op het internet. En dat doe ik dus voortaan!
Leuk stukje, en heel herkenbaar.
Wij waren op zoek via het web naar een cappuccino machine.. Redelijke prijzig en op internet verkijgbaar rond de EUR. 670,-
In de winkel kwam ik niet lager dan EUR. 770,- en verschil van EUR. 100,– Waarbij de verkoper zwaar geirriteerd begon over service en wat ik dan wel niet ging doen als hij stuk zou gaan.
Hierop reageerde ik dat het desbetreffende merk 2 jaar fabrieksgarantie geeft en een monteur aan huis, en dat de desbetreffende winkel niet een eigen reperatiedienst heeft, en dus ook alleen maar zal opsturen, was dit geen argument om alleen voor zijn verhaaltje EUR. 100,– meer te betalen.
Waar je denk ik wel voor moet oppassen is als je via iDEAL al vooruit betaald, en ondertussen gaat zo’n webshop failliet. Dan ben je dus wel je geld kwijt, en heb je niet je goederen.
Begrijp er helemaal niks van. Die stoomdingen staan verdimme voor een tientje hier bij de HEMA, bij miij om de hoek in Amersfoort. Of heeft ze soms zo’n industrieel geval met een slang en zo’n waterreservoir waar je de loodzware bout bovenop zet? Dan strijkt jouw lieveling waarschijnlijk als bijbaantje de dwangbuizen van de inrichtingen in de buurt.
Bij de aanschaf van mijn computer ben ik mij eerst op het almachtige internet gaan orienteren. Vervolgens ben ik met de beste aanbieding van mijn gewenste modelletje naar de BCC gefietst. Zij hanteren de laagste prijs garantie, en doen niet echt moeilijk als deze laagste prijs van een internetconcurrent afkomstig is. De 50 euro verschil kon ik in mijn zak steken en de computer direct onder mijn snelbinders. Ergo, de BCC heerst.
Verder vraag ik mij af wat voor buitengewone strijkijzer dat wel niet moet zijn geweest. Die van mij heb ik voor EUR 7,95 gehaald bij de Kijkshop. Het ijzer wordt heet en mijn overhemden kreukloos. Als ik op het knopje druk spuit ie zelfs wat water op het te strijken lap katoen (wel eerst het reservoir vullen).