Precies een jaar geleden kwam Burger King met een geniaal leuke virale campagne: De Whopper Sacrifice Challenge. Unfriend 10 Facebookvrienden, krijg een gratis Whopper. De vraag was dus: hoe ‘echt’ is een vriend die je met een klik op een ‘Confirm’-knop toevoegt aan je sociale kring? En ben je bereid deze virtuele vrienden klakkeloos in te wisselen voor een sappige hamburger?
Het antwoord was een volmondig ‘ja’, zelfs al maakte de applicatie het unfrienden zo persoonlijk als het maar kon – als je het programma startte staarden de hondenogen van je trouwe Facebookvrienden je trouwhartig aan, en wanneer je iemand eruit knikkerde voor een gratis Whopper werd die persoon direct van jouw basale keuze op de hoogte gesteld.
De app was een fenomenaal succes voor Burger King. Het concept was dan ook briljant. Wat is belangrijker: een fake friend of een lekkere Whopper? Niet duizenden, niet tienduizenden, maar 233,906 virtuele vriendschappen in één week werden opgeofferd voor een sappige plak koe op een broodje.
De stekker eruit
En toen trok Facebook de stekker eruit. ‘Privacyredenen’ gaven ze aan als reden voor het beëindigen van de veel te succesvolle campagne, maar de realiteit was natuurlijk eenvoudiger en prozaïscher. Facebooks businessmodel is gebaseerd op het verzamelen van persoonlijke informatie die mensen geven voor persoonlijke redenen, om deze vervolgens voor commerciële doeleinden te verkopen aan commerciële partijen. Al die vrienden die jij eruit knikkert voor een hamburger verlaagt de waarde van Facebook voor jou, en dus zul je er minder in investeren. Da’s niet goed voor de bottom line van Facebook.
“We encourage creativity from developers and companies using Facebook Platform, but we also must ensure that applications meet users’ expectations. After constructive conversations with Burger King and the developer of the application, they have decided to conclude their campaign rather than continue with the restrictions we placed on their application,”
Pardon? Een fluke, zou je zeggen. Een vergissing. Facebook schoot in de stress, en zag de macht van een sterk merk haar businessmodel ondermijnen. Realiseerde zich niet dat dit zo’n beetje de onhipste reactie is die je kan geven op een hippe campagne. Dacht niet na over het maatschappelijke issue wat aan de campagne ten grondslag ligt: De Facebook Wall is niet hetzelfde als een echt gesprek. Een ‘friend’ is niet noodzakelijkerwijze een vriend. Waren evenzeer de weg kwijt als Beatrix in haar kersttoespraak, maar dan de andere kant op.
Web 2.0 suicide machine
Maar nee hoor, het was geen vergissing. Eind 2009 ontwikkelde een groepje Nederlandse webkunstenaars uit Rotterdam de ‘Web 2.0 suicide machine‘. Een Flash applicatie die met jouw logingegevens rituele social networkzelfmoord pleegt op de door jou gekozen netwerken. Laat je gegevens achter en zie de vrienden verdwijnen, ervaar de bevrijding van geen sociale verplichtingen via Facebook, MySpace of LinkedIn en ga weer eens wat nuttig doen met je vrije tijd. Da’s de gedachte. Hardstikke goed bedacht, maatschappelijk relevant, zelfs nog meer dan Burger King’s concept omdat er geen winstoogmerk achter zit maar gewoon pure, recalcitrante, verstorende lol is.
Niemand heeft hier last van die er niet om heeft gevraagd. Dit commentaar is relevant, de benadering ludiek. En wat doet Facebook? Die blokt het IP-adres van de applicatie, stuurt een ‘cease & desist’ en ‘beraadt zich op verdere actie‘. Volgens Facebook breekt Suicidemachine.org de ‘terms of use’ van Facebook door ‘login informatie te vergaren en pagina’s te wissen’, een actie die de gebruikers van die pagina’s zelf initiëren.
Eigenaar?
Dus blijft over de vraag, van wie is jouw Facebookpagina eigenlijk? Van jouzelf, of toch niet? Facebook’s CEO Mark Zuckerberg probeerde in februari vorig jaar, toen Facebook haar Terms Of Service veranderde waardoor het niet meer mogelijk was om jouw data te verwijderen als je de dienst niet meer wilde gebruiken, de zaak aldus te sussen:
“Our philosophy is that people own their information and control who they share it with… One of the questions about our new terms of use is whether Facebook can use this information forever. When a person shares something like a message with a friend, two copies of that information are created—one in the person’s sent messages box and the other in their friend’s inbox. Even if the person deactivates their account, their friend still has a copy of that message. We think this is the right way for Facebook to work, and it is consistent with how other services like email work. One of the reasons we updated our terms was to make this more clear.”
“In reality, we wouldn’t share your information in a way you wouldn’t want. The trust you place in us as a safe place to share information is the most important part of what makes Facebook work…”
Da’s ok dus. ‘Tuurlijk begrijpt Zuckerberg dat mensen de baas zijn over hun eigen data. Facebook wil gewoon voorkomen dat als iemand zijn data verwijdert en er vervolgens ergens anders een kopie blijft bestaan, dit niet wordt aangegrepen voor een rechtszaak over eigendomsrechten van die data.
Facebook: tool of fenomeen?
Maar wat is dan het probleem met de Suicide Machine? Dit gaat over het ritueel afstand nemen van je social networkingverplichtingen. Of dat zinvol is of niet is niet de point. De point is: het moet kunnen, en het is grappig. Het voldoet precies aan de criteria die internet, en social media in het bijzonder zo uniek maken – op z’n minst spannend, lollig, vernieuwend en vrijblijvend; maar op zijn best een beetje anti-autoritair, het individu de macht gevend, onconventioneel, viraal en meritocratisch. Snapt het grootste sociale netwerk dat dan niet?
Ik denk dat deze beslissing, een jaar na dato van het Burger Kingfiasco voor Facebook een belangrijke uitdaging betekent: zien ze zichzelf als een tool of als een fenomeen? Denken ze dat MySpace gewoon slecht gemanaged word of dat NewsCorp met haar regeltjes het fundamentele principe van de networksite ondermijnd heeft? Denken ze dat Google’s ‘Don’t Be Evil’ een slimme marketingslogan is of dat er iets van principe achter moet zitten?
En belangrijker… wat denken wij? Is het acceptabel dat er volgens Tim O’Reilly ‘één dominante search engine, één dominante veilingsite, één dominante advertentiesite en binnenkort één dominante social networking site’ zal zijn? En dat deze voor ons bepaalt of we wel of niet mogen afhaken, op welke ludieke wijze dan ook?
Het unieke, het spannende van wat het internet kan zijn hangt samen met de kritische en conditionele houding die wij als consumenten er mee hebben. We hebben de tools gekregen om zelf de baas te zijn. Laten we ze niet uit handen geven aan de eerste de beste kindergarten capitalist die voor ons denkt te kunnen bepalen wat we wel en niet met onze vrienden kunnen doen.
Je zou er bijna zo’n vunzige Burger King hamburger voor naar binnen gaan werken.
Geerten 
Paul Janssen 
Frank Mijnes 
Sander Tamaëla 
Cees 
Ik krijg een beetje een facebook-bash gevoel. Jammer dat het stuk niet ingaat op wat de point van social software dan wel is…
De kop lijkt de lading van het artikel niet helemaal te dekken, maar je kunt het grootste sociale netwerk ter wereld toch moeilijk verwijten dat ze ‘social software’ niet begrijpen…
Zoals geconcludeerd in het laatste gedeelte is het belangrijkste toch wat ‘wij’ met z’n allen denken – dus we zien wel waar het heengaat zou ik zeggen. Ik verwacht dat de enorme uitdaging die gezien wordt in de huidige situatie met de Suicide Machine niet veel meer is dan 1 van de vele kleine rimpeltjes in het hele sociale netwerkgebeuren en dat we over 1 week achter het volgende hypeje aanbloggen en -twitteren – terwijl het aantal Facebookgebruikers ondertussen gestaag doorgroeit…
Ik weet niet hoor, maar als je dan ECHT wilt dat mensen je stukje lezen en meteen begrijpen, probeer dan eens een grammatica controle en/of wellicht wat interpunctie hier en daar.
“niet tienduizenden, maar233,906 virtuele vriendschappen in één week werden opgeofferd”
Wat is dit? Yoda speak is ZO ‘onhip’, gebruik het liever niet.
“‘Tuurlijk begrijpt Zuckerberg dat mensen de baas zijn over hun eigen data, Facebook wilgewoon voorkomen dat als iemand zijn data verwijdert en er vervolgens ergens anders een kopie blijft bestaan dit niet wordt aangegrepen voor een rechtszaak over eigendomsrechten van die data”
wat? wat? wat? wat? Komma’s en punten: ze zijn je vrienden.
En, oh ja, het is THE point _of_ HET punt. Het is ZEKER niet DE point. Never. Nooit.
Maar goed. Wat is nou eigenlijk de strekking van je verhaal? Passen de acties van Facebook niet in jouw beeld van Social Media? Of is het dat je niet begrijpt dat Social Media Applications in de eerste plaats applicaties zijn en pas in de laatste plaats Sociaal? Dat je niet begrijpt dat een applicatie-beheerder zich heeft te houden aan allerlei regelgeving als deze gebruik maakt van userdata?
Het is natuurlijk altijd leuk om je een mening te vormen, als gebruiker, van wat een applicatie al dan niet zou moeten kunnen, en hoe een applicatie om dient te gaan met zijn gebruikersgroep. Maar bedenk je wel dat de werkelijkheid, waar de applicatie in moet presteren, haaks kan staan op wat jij besloten had over deze werkelijkheid.
En wat betreft die “tools om zelf de baas te zijn”, wat een onzin. Je bent de baas als je zelf de applicatie ontwerpt, ontwikkeld, host en beheerd. Je bezit facebook niet, noch twitter noch myspace of linkedin. Misschien moet je je eens verdiepen in de verschillende EULA’s van die social media applicaties en dan kijken of je nog eens zo’n loze opmerking wilt plaatsen.
@PatrickKanne bedankt voor de tips wat betreft interpunctie, ik zal er op letten. Nog een tip: ‘ontwikkelt’ en ‘beheert’ zijn met een ‘t’ want staan in de tegenwoordige tijd en hebben geen ‘d’ in de stam. Mark, Jelle, goed punt dat er uit het artikel misschien niet voldoende naar voren komt wat ik dan WEL denk dat de point (sorry Patrick) van social software is, en waarom Facebook dit mist. Bij deze nog een poging:
Internet zorgt ervoor dat de concurrent altijd 1 klik weg is. Daarnaast ligt je vuile was ook nog eens meteen op straat als je iets niet goed doet. Sociale media kunnen bedrijven hierin hinderen of helpen. Als bedrijven niet participeren in social media, niet in staat zijn volgens de nieuwe regels te spelen zal er OVER ze gepraat worden. Als bedrijven begrijpen dat de regels veranderd zijn en hierin flexibel meegaan, zonder zichzelf te verliezen maar wel met respect voor de klant als gelijkwaardige gesprekspartner, kunnen ze een stuk loyaliteit terugverdienen door MET de klant te praten.
De grote fout die veel bedrijven maken met social media is dat ze de boodschap eenzijdig proberen te controleren en Facebook of Twitter nog altijd als een veredeld broadcast medium gebruiken. De effectieve manier om als bedrijf met social media om te gaan is om een gelijkwaardige discussie aan te gaan met je gebruikers/klanten. Soms doet Facebook dit aardig, zoals na het fiasco rondom Beacon. Maar in dit geval nemen ze hun gebruikers die spelen met hun eigen connecties, niet serieus door ze te verbieden een applicatie als Suicidemachine te gebruiken.
Zuckerberg zei zelf “Our philosophy is that people own their information and control who they share it with”. Als je deze mooie woorden niet weet om te zetten in daden val je, dankzij de kracht van diezelfde social media, keihard door de mand. Facebook zal niet het eerste ‘oppermachtige’ social network zijn dat ingehaald wordt door een nieuwere, coolere speler op de markt. Ik zeg niet dat dit direct staat te gebeuren, maar ik pleit er wel voor om als gebruikers bedrijven die ons niet serieus nemen flink op de korrel te nemen. Inclusief de bedrijven die ons hiertoe in eerste instantie in staat hebben gesteld.
“De grote fout die veel bedrijven maken met social media is dat ze de boodschap eenzijdig proberen te controleren en Facebook of Twitter nog altijd als een veredeld broadcast medium gebruiken. De effectieve manier om als bedrijf met social media om te gaan is om een gelijkwaardige discussie aan te gaan met je gebruikers/klanten.“
Misschien is het langs me heen gegaan, maar facebook bestaat toch nog gewoon? Dat betekent dan toch dat het niet de ‘grote fout’ is geweest die jij omschrijft?
De vraag is niet of Facebook social software begrijpt, maar of anderen begrijpen wat Facebook doet. Facebook verdient zijn geld met persoonlijke gegevens en de social graph. Zij hoeven social software niet te begrijpen, zij definieren wat social software is met betrekking tot Facebook. 20% van de online wereldbevolking heeft een Facebook account, met zo’n enorm netwerk effect kan je je eigen regels stellen. Nog sterker, ze zouden zichzelf zelfs rustig kunnen afsplitsen van het Web (de oude trouwe http://) en hun eigen Web kunnen beginnen die veel een beetje user experience biedt dan de bits and bytes die http biedt.
Facebook heeft met zijn enorme netwerkeffect een gigantische lockin gecreeerd. Dat is niet erg, zolang ze maar waarde toevoegen en het ‘verbieden’ van automatisch ontvrienden is niets anders dan het wat moeilijker maken om relaties te verbreken of om zelf weg te gaan. Als je echt wil, dan biedt Facebook nog steeds de mogelijkheid.
@artikel : wat verwacht je dan ? Dat facebook gewoon toekijkt terwijl een ander bedrijf bezig is om haar netwerk beetje per beetje kapot te maken ? Het gaat hier om een éénmalige actie waar enkel Burger King iets aan had (vooral dankzij de media aandacht dan nog) versus een jarenlang opgebouwd netwerk van mensen en gegevens waar Facebook van moet leven, en waar andere bedrijven ook gebruik van moeten maken als zij zelf een gewone reclame campagne willen starten.
Dit gaat ook helemaal niet over de vraag wie de data van de gebruiker bezit, dat is een compleet andere kwestie. Burger King is niet gewoon een gebruiker die al dan niet bepaalde data zit. Het is een adverteerder dat dergelijke data kapot maakt met haar actie. Facebook stopte die actie, maar liet gebruikers nog altijd toe om zelf vrienden te verwijderen als ze dat nodig vinden. Dus op dat vlak is er niks veranderd.
Overigens vond ik het niet meer dan normaal dat Facebook hiertegen is, want zo’n actie is gewoon te kunstmatig en heeft te veel invloed op een hoeveelheid data waarvan je zou hopen dat ze realistisch en op natuurlijke wijze aangroeit. Net zoals bijvoorbeeld een campagne waarbij een bedrijf iets gratis zou weggeven aan iedereen die 2000 vrienden zou hebben. Heeft de gemiddelde facebook gebruiker er zoveel ? Ik veronderstel van niet. Zou een gemiddelde gebruiker aan 2000 vrienden kunnen komen als ze interesse hebben in dat gratis product ? Zeker wel : een beetje spammen, een beetje mensen opjagen en aandringen, desnoods wederzijdse vriendschappen aanvaarden van onbekenden die ook aan 2000 vrienden willen komen, en dan lukt dat wel. Maar de vraag is dan : wat zijn die vrienden waard in je eigen netwerk ? Wat voor waarde hebben die vriendschapsconnecties voor Facebook (en haar adverteerders) als ze niet gebaseerd zijn op vriendschappen die ook buiten het internet bestaan ? Dat is gewoon foutieve data, en dat verknoeit heel hun systeem. Natuurlijk dat ze daartegen optreden.
Heel die blinde verering van die Burger King applicatie lijkt vooral uit de monden te komen van doorgedraaide marketeers die zichzelf als sociale specialisten beschouwen en constant gehypte termen gebruiken als ‘sterk merk opbouwen’ en ‘conversaties aangaan’ en weet ik veel, maar die verder totaal geen oog kunnen hebben voor heel de structuur waarop dergelijke applicaties gebaseerd zijn. Dus aub, kijk eens verder dan je marketeers-neus lang is.
Leuk artikel en wat een geniale campagne VOOR Burger King. Burger King verdient er big money aan en het gaat ten koste van Facebook (Gebruikers worden verwijderd).
230.000 in een week is niet niks en is daarom niet helemaal netjes (Social Media sites kicken er namelijk op om te zeggen ik heb zoveel gebruikers). Aan de andere kant van de web 2.0 zelfmoord machine is de gebruiker zelf die beslist om zichzelf van het social netwerk af te halen.
Indirect ook niet netjes omdat je wordt aangemoedigd om jezelf te verwijderen maar uiteindelijk wel je eigen beslissing.
@Danny: je mist een belangrijk punt hier. Er werden door de Burger King applicatie geen gebruikers verwijderd, maar vriendschappen verbroken. Dus links tussen gebruikes, waar er ontzettend veel van zijn. Bij de Suicide Machine haalt de gebruiker zichzelf wel weg. Dat gaat dan ook meteen niet meer om honderdduizend accounts maar honderden per sociaal netwerk. Op het geheel heel weinig dus en allemaal door de gebruiker zelf geinitieerd.
@ Rick Mans:
Interessante gedachte. Hij gaat alleen wel heel ver. Ik denk dat je het lock-in effect overschat. Uiteindelijk zijn het de gebruikers die bepalen welk netwerk ze zullen gebruiken. De activiteit verschuift vanzelf naar een alternatief wanneer een sociaal netwerk niet meer ‘cool’ is, of de perceptie van privacy en vrijheid worden ingeperkt. Het feit dat de meeste activiteit nu op Facebook plaatsvindt betekent niet dat Facebook ‘social media’ definieert. De zogenaamde lock-in zal hooguit vertragend werken. We hebben in het verleden gezien dat sociale netwerken ook kunnen krimpen (in bezoekers, meestal niet zo zeer in profielen). Dit gaat ook op termijn bij Facebook gebeuren wanneer ze de totale user experience uit het oog verliezen.
Ik begrijp niet dat een aantal van jullie het zo opneemt voor de acties van Facebook. In de trant van “Natuurlijk verbieden ze het als het negatief voor hun eigen business model is”. Dat lijkt me veel te veel korte termijn denken. ”Practice what you preach” zou ik zeggen. Ik sluit me wat dat aangaat ook aan bij David Vogel. Op dit moment leidt Facebook nog niet direct schade als gevolg van deze acties, maar ze zouden inderdaad niet het eerste Social Network zijn dat wordt ingehaald door een concurrent die net iets cooler is en handig inspeelt op de gebreken van andere Networks, zoals Facebook.
Jelle : moet ik daaruit afleiden dat het op lange termijn wel goed is voor het business model van facebook als allerlei applicaties zomaar data mogen verwijderen die door facebook is opgebouwd ? Die vriendschappen zijn een weergave van banden tussen de leden, en het lijkt me logisch dat zo’n vriendschapsvermelding enkel wordt stopgezet als die twee mensen elkaar ook niet meer als een vriend beschouwen. Ik zie voor facebook echt niet de meerwaarde van een vriendennetwerk dat vooral is gebaseerd op kunstmatige toevoegingen of verwijderingen op basis van marketing campagnes van bedrijven. En ik zie ook niet in waarom dat voor andere adverterende bedrijven nog boeiend zou zijn. Als marketingbedrijf valt er vast wel veel te doen met het gegeven dat persoon X en Y op een site bevriend zijn met elkaar als je ook toegang hebt tot al hun individuele parameters, maar daar kan je enkel iets degelijk op bouwen als die vriendschapband echt en spontaan is. En die echtheid en spontaniteit verdwijnt door applicaties zoals die van Burger King.
@timdc: Volgens mij haal je 2 dingen door elkaar. De Web 2.0 Suicide Machine en de Burger King Actie zijn juist applicaties die Facebook zou moeten omarmen. Het is een zelfreinigingsprincipe. Ik heb zelf bijv. een Hyves account waar ik vrijwel nooit iets mee doe. Dat account is voor Hyves toch helemaal niet waardevol? Laat staan dat ze iets kunnen met “vrienden” die ik nog nooit heb gezien en waar ik ook geen interesses mee deel, maar ooit een keer als vriend heb geaccepteerd. Het verwijderen van inactieve accounts en relaties zou het social network juist sterker moeten maken. Dat geldt zowel voor gebruikers als voor adverteerders. Voorwaarde is uiteraard wel dat het vrijwillig gebeurt door de gebruiker zelf en niet door een of andere robot, maar dat is hier helemaal niet het geval.
Zelfreiniging kan zeker zinvol zijn ja. Zo’n applicaties kunnen een hint zijn voor facebook om naast een regelmatige vriend-toevoeg-suggestie ook een vriend-verwijder-suggestie te integreren als er lang geen contact is geweest met die ‘vriend’ en er weinig gemeenschappelijk is. Als dat vanuit facebook zelf gebeurt dan zie ik echt niks fout aan zo’n optie, dat gaat de betrouwbaarheid en dus de waarde van zo’n vriendennetwerk enkel vergroten.
Maar wat mij (en Facebook blijkbaar ook) vooral stoort is het motief van zo’n applicaties. Burger King wou gewoon media aandacht en de eigen verkoop opdrijven. Ze zijn niet in de eerste plaats bezorgd om de kwaliteit van de vrienden van facebookgebruikers. Die zelfreiniging is gewoon een bijkomend effect, iets wat facebook gerust mag omarmen volgen mij. Maar reiniging door adverterende bedrijven met vooral commerciële doelstellingen zonder dat er een reëele oorzaak is voor die reiniging, dat blijf ik fout vinden en ik begrijp nog altijd dat facebook zoiets ook niet graag heeft.
Facebook is een puur commercieel bedrijf voor wie het hebben van zoveel mogelijk interne connecties tussen mensen, ‘echte’ vriend of niet, voordelig is. Dit komt omdat het advertentiemodel van Facebook berust op de virale werking van het feit dat elke actie die je doet (bijvoorbeeld op een ‘Fan page’ van een bedrijf) automatisch wordt gecommuniceerd naar al je vrienden. Dit is aantrekkelijk voor bedrijven die Facebook voor marketingdoeleinden gebruiken. Plaats een advertentie om interesse te genereren bij één persoon, en haal vervolgens meer mensen binnen door alle connecties van die ene persoon.
Dus zou je zeggen dat het inderdaad logisch is dat Facebook reageert op applicaties die die connecties weggooien. Maar, en dat is de strekking van de titel van mijn artikel, hierin gaat Facebook voorbij aan het fundamentele principe achter het fenomeen social networking – en dat is dat merken een gelijkwaardige relatie aangaan met hun klanten, die vervolgens soms dingen doen waar dat merk niet blij mee is. Dit is precies de uitdaging die grote merken met een aanwezigheid op Facebook ook hebben – hoe ga je om met al die feeedback van je klanten? Hoe kun je eerlijk en transparant zijn als dat betekent dat je boodschap een stuk minder gepolijst naar buiten komt dan wanneer je alle communicatie eenzijdig controleert?
De uitdaging van iedereen die op social networks actief is, is om je te realiseren dat het soms beter is om dingen te laten gebeuren die je liever niet wil, in het belang van je gebruikers of klanten, dan om dingen die je liever niet wil te verbieden, waardoor je je klanten betuttelt. Dat lijkt op het eerste gezicht alsof je jezelf in de voet schiet, maar uiteindelijk is dit commercieel verstandig want je maakt je belofte waar, creeert loyaliteit en dat is op de lange termijn in je commerciele belang.
Als ik zelf besluit om virtuele social network suicide te plegen, dan is dat mijn keuze, mijn vrienden, mijn data die ik zelf heb ingevoerd. Zuckerberg belooft mij dat ik mijn data ‘own’. Maar als ik mijn eigendom wil weggooien houdt hij dit tegen omdat hij nog aan me wil verdienen. Dat is waar Facebook de plank fundamenteel misslaat. Als Burger King of Suicide Machine of wie dan ook mij kietelt als gebruiker met iets geinigs wat Facebook niet wil moet Facebook dat niet verbieden maar mij beter kietelen om te doen wat Facebook wél wil. Dat is de kern van de nieuwe marketingrelatie tussen merken en klanten.
Als je ‘t mij vraagt is de dienst die Facebook mij levert veel te waardevol om ‘social suicide’ te plegen en ik wil dat ook helemaal niet doen. Maar juist het feit dat ik iets wat ik niet eens WIL doen, niet MAG doen irriteert mij en anderen met mij, en daarmee devalueert Facebook zijn eigen merkbelofte.
My two cents: David, je hebt een heerlijk prikkelend artikel geschreven, precies tijdens een roerige periode voor Facebook, van allerlei kanten laait het privacy-debat weer op: zie bijvoorbeeld:http://www.readwriteweb.com/archives/facebook_privacy_explanation_debate.php
Ik snap ook niet dat Facebook zelf niet iets slimmer reageert of zo’n whopper-grap of een stelletje Rotterdamse kunstenaars. 1. Het is allemaal gratis reclame voor Facebook (voor de mensen naast die 350 miljoen (ok, 220M actieven schijnt) die Facebook nog niet kenden. Zeer kleine moeite om een tegenappje te schrijven waarmee je die 10 relaties net zo snel weer ‘legt’, en toch dat whoppertje scoort.
En ik deel ook je oordeel dat Facebook ‘social’ eigenlijk niet snapt, maar is ook wel weer logisch, want True Social is iets tussen mensen… en als ze het vehikel Facebook kiezen, tja, daar zitten dan wat haakjes en oogjes aan.
Dat ze je gegevens houden als je je account delete… wat is nu de waarheid? Dat mijn berichtje nog in de boxen van ontvangers staat… dat is ook zo als ik m’n e-mailaccount delete… Zolang ze mijn profiel maar weggooien.. Doen ze dat nou wel of niet?
Laten we trouwens wel wezen (is dat goed Nederlands PatrickKanne?):
Als Facebook ‘social’ had begrepen, dan hadden ze de laatste privacy-wijziging als referendum aan hun crowd vastgelegd.
<resting my case>
voorgelegd… (hey, ‘t is voor mij ook laat :-)