Waarom Google nu 4x beter is in Twee voor Twaalf

Column – In de quiz Twee voor Twaalf mag het team van twee deelnemers meteen antwoord geven op een van de twaalf vragen. Parate kennis, heet zoiets. Als het antwoord goed is, wordt het beloond met extra punten in de eindscore. Een vraag waarop het goede antwoord al bladerend in een van de encyclopediën of jaarboeken werd gevonden levert ook punten op, maar minder. Parate kennis is meer waard dan opgezochte kennis, blijkbaar.

Twee voor twaalf

Het gebruik van Google is verboden. Tijdens de opnames is de twee-voor-twaalf-studio een van de weinige offline plaatsen in de moderne wereld. Dus ook geen Yahoo, geen YouTube (voor de filmpjes) of Shazam (voor de herkenning van muziekfragmenten). Als je thuis het spelletje meespeelt met laptop of iPad op schoot versla je de kandidaten moeiteloos. Als je het achteloos doet (‘even mijn profiel bijwerken’) kun je grote indruk maken op je kamergenoten.

De smartphone is een leeftijdloze butler met een feilloos geheugen.

‘Nu weet Google echt alles’, was een kop in een Nederlandse krant vorige week. Teksten op t-shirts: ‘I don’t know, Google it’, of: ‘Google must be a woman because it knows everything’. De aanleiding was Google Now, de hulpvaardige assistent die wij met ons volle verstand installeren op onze smartphones. Deze assistent ziet en onthoudt alles wat we doen met de telefoon. Luisteren naar muziek, bladeren in de agenda, vluchten bekijken, foto’s delen, alles dus.

De smartphone is een leeftijdloze butler met een feilloos geheugen. Een butler aan wie je nu ook vragen kunt stellen. ‘Hoe laat moet ik in Amerongen zijn’, vraag ik aan de telefoon. ‘Vanmiddag om vier uur, en ik zou maar vast vertrekken want er zijn files bij Utrecht. Met de trein zou ik niet doen, want er is een seinstoring bij Breukelen. Je dochter is trouwens jarig. Vergeet niet te bellen. Of zal ik een attent appje voor je versturen?’. Het kan allemaal.

10 jaar geleden was Google dom

De Google van tien jaar geleden als kandidaat in de Twee voor Twaalf-quiz zou op geen vraag een spontaan antwoord kunnen geven. Google was dom, toentertijd. Op iedere vraag zou Astrid Joosten meteen de inmiddels gevleugelde woorden ‘dat zoeken we op’ te horen krijgen. En indertijd zou kandidaat Google dit doen met louter zoekwoorden. Net zoals een mens zoekt in een in principe domme encyclopedie, of zoals een bleekbek een Turkse groenteman op de markt benadert met stemverheffing en steekwoorden, ook al spreekt de totaal ingeburgerde autochtoon met snor vloeiend en accentloos Nederlands. Sinaasappels! Kilo! Aanbieding?

Het systeem snapt de syntax

Zoekwoorden zijn niet meer nodig. De vraag die wordt gesteld in Twee voor Twaalf kunnen we letterlijk direct doorgeven aan het systeem. Het snapt de syntax, en er wordt nu niet alleen meer verteld waar het antwoord te vinden is, maar ook wat het antwoord is. Een vraag als ‘waar is mijn iPhone’ kan leiden naar de pagina met instructies, maar je kunt ook meteen kiezen voor de plattegrond van Nederland waar ergens een stipje knippert; daar is je iPhone.

Probleemloos

Google als kandidaat in Twee voor Twaalf is in vier opzichten veel beter geworden. De parate kennis wordt iedere dag groter, de toegang tot kennis is bijna onbeperkt, de syntax van een vraag wordt begrepen en het antwoord wordt nu ook direct gegeven.

En dat woord van twaalf letters? Probleemloos.

Illustraties met dank aan Fotolia. 

Deze column werd eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.