Moet je als Nederlandse organisatie stablecoins gaan accepteren en gebruiken?

Stablecoins waren jarenlang vooral iets voor cryptobeurzen, traders en nerds zoals ik. Maar anno 2026 klopt dat beeld niet meer. Inmiddels bouwen de meeste grote traditionele banken eraan, schuiven miljarden dollars per dag over deze infrastructuur en staan ook Nederlandse ondernemers ineens voor een veel praktischere vraag: moet ik hier zelf iets mee? In dit artikel ga ik erop in.

De stablecoin-ontwikkeling volg ik al een tijd. In 2019 schreef ik een eerste uitleg over wat stablecoins zijn en waarom ze interessant konden worden. Vorig jaar keek ik opnieuw en concludeerde dat een flink deel van die vroege belofte werkelijkheid was geworden. Alleen zie ik dat de vraag inmiddels flink is veranderd. Organisaties vragen me niet meer wat een stablecoin is. Ze willen weten of ze hem naast iDEAL in hun webwinkel checkout moeten zetten of er buitenlandse leveranciers mee moeten betalen.

Daarbij lopen twee toepassingen nogal eens door elkaar. Je kunt een stablecoin gebruiken als betaalmiddel: de klant kiest bijvoorbeeld USDC in de checkout en betaalt vanuit een wallet. Maar een stablecoin kan ook puur betaalinfrastructuur zijn. Dan betalen klant en ondernemer gewoon in euro’s of dollars, terwijl banken of betaalproviders achter de schermen stablecoins gebruiken om het geld sneller of goedkoper af te wikkelen. Die tweede toepassing vind ik uiteindelijk veel interessanter.

De reden dat die concrete vraag nu op tafel ligt, is duidelijk. De stablecoinmarkt is gegroeid naar ruim $ 300 miljard tegen nog geen $ 30 miljard vijf jaar geleden. Een vertienvoudiging in vijf jaar is fors, zeker in het betalingsverkeer, waar veranderingen normaal gesproken tergend langzaam gaan. Ook de traditionele banken zijn om. Vrijwel iedere grote bank die stablecoins jarenlang wegzette als speelgoed voor criminelen en cryptohandelaren, bouwt er inmiddels zelf aan.

Qivalis, het Europese bankenconsortium dat een Euro stablecoin voorbereidt, telt 37 banken en zit in Amsterdam. ING zat er vanaf het begin bij, ABN AMRO en Rabobank sloten in mei aan en nu is het wachten op de rest van de Nederlandse banken. Op 1 september kondigde een tweede van de 21 internationale financiële instellingen aan gezamenlijk een Dollar stablecoin te willen uitgeven. Rabobank zit ook daar aan tafel.

Groter dan je denkt

Er zijn inmiddels voor ruim $ 300 miljard aan stablecoins in omloop en meer dan 7 biljoen aan maandelijks transfervolume. Dat is de omvang van de markt, dus niet het bedrag dat ermee wordt betaald. Kijk je naar geld dat daadwerkelijk over blockchains beweegt, dan worden de cijfers veel groter. BCG en Allium kwamen voor heel 2025 uit op ruim $ 62 biljoen aan bruto stablecointransfers. Daar zitten ook handel, bots, interne walletbewegingen en technische transacties tussen. Na filtering bleef er $ 4,2 biljoen aan economische activiteit over. Nog smaller gekeken, naar betalingen voor goederen en diensten, schatten ze het daadwerkelijke jaarlijkse betalingsvolume op ongeveer $ 350 tot $550 miljard.

Vooral tussen bedrijven

Volgens McKinsey was bijna 60% van deze betalingen B2B, een groei van 733% ten opzichte van een jaar eerder. Dat groeipercentage ziet er natuurlijk spectaculair uit, omdat de uitgangspositie klein was. Maar die $ 226 miljard vertegenwoordigt nog steeds maar ongeveer 0,01% van alle B2B-betalingen wereldwijd. Toch is het patroon duidelijker dan het marktaandeel: stablecoins groeien vooral bij zakelijke, internationale betalingen. Veel minder bij consumenten die een paar schoenen of een hotelkamer afrekenen.

Visa laat trouwens mooi zien hoe dat er in de praktijk uitziet. Het bedrijf verwerkt inmiddels al meer dan $ 20 miljard per jaar via stablecoins. Dat klinkt groots, totdat je het vergelijkt met Visa’s totale jaarlijkse betalingsvolume van ongeveer $ 14,2 biljoen(!). De stablecoin vervangt daar het netwerk trouwens niet. Hij draait ergens onder de motorkap mee als een soort extra afwikkelrail en de klant ziet of merkt daar helemaal niets van.

Stablecoins als betaalmiddel in je webshop?

We deden als Nederlandse consumenten vorig jaar 347 miljoen online aankopen, samen goed voor € 35,7 miljard. Bij 71% daarvan werd met iDEAL betaald. Bij een betaalprovider als Mollie kost een geslaagde iDEAL-betaling op dit moment € 0,32, ongeacht het aankoopbedrag. Dat is het standaardtarief van Mollie, andere betaalproviders kunnen andere tarieven hanteren. Voor sommige webwinkels is dat een flink bedrag, vooral als je kleine bedragen of kleine marges hebt op je product. Daarom is het interessant om dat eens met stablecoins te vergelijken.

Stripe rekent 1,5% voor een stablecoinbetaling, Coinbase Commerce 1% en BitPay 2% plus 25 cent. Afhankelijk van de aanbieder kunnen daar zogenaamde gaskosten (voor het gebruik van het blockchain netwerk) en een wisselkoersopslag bijkomen wanneer je uiteindelijk euro’s wilt ontvangen. Producten boven de € 29 zijn dus al duurder om af te rekenen met een stablecoin, dan met iDEAL via bijvoorbeeld Mollie.

Daar krijg je in Nederland trouwens ook nauwelijks snelheidswinst voor terug. SEPA Instant maakt euro-overboekingen 24/7 vrijwel instant mogelijk. iDEAL verwerkte in 2024 bijna 1,5 miljard betalingen. De infrastructuur ligt er dus al en werkt uitstekend.

Het veelgehoorde argument dat stablecoins sneller en goedkoper zijn dan het bestaande bankwezen klopt dus niet in Nederland. Hier probeer je met nieuwe technologie een betaalrail te verslaan die al snel, goedkoop en breed geaccepteerd is.

Als laatste is er ook nog een Europese uitdaging. De meest gebruikte stablecoin, Tether (goed voor ruim 60% van de wereldwijde stablecoinmarkt), moest per 1 juli 2026 definitief verdwijnen van alle Europese platforms. Het bedrijf heeft namelijk geen verplichte vergunning aangevraagd en wil niet aan de Europese eisen voldoen. Daarmee valt de grootste stablecoin dus ook af.

Als betaalinfrastructuur wordt het interessanter

Doe je betalingen over de grens, dan ziet de rekensom er ineens anders uit. EY-Parthenon vroeg 350 leidinggevenden binnen organisaties naar hun gebruik van stablecoins. Van de organisaties die er daadwerkelijk mee werkten, meldde 41% een kostenbesparing van minstens 10%. Vooral bij internationale, zakelijke betalingen in dollars. Gevraagd naar de aantrekkelijkste toepassing noemde 77% het betalen van buitenlandse leveranciers. Iets waar ik me helemaal in herken. Ik ontving recent een betaling uit de Verenigde Staten waar mijn bank 15% aan transactiekosten vanaf had gehaald.

Voor een Nederlandse organisatie levert dit in mijn optiek dus een vrij simpele scheidslijn op. Verkoop je hoofdzakelijk aan Nederlandse of Europese klanten en betaal je leveranciers binnen Europa, dan zie ik op dit moment weinig reden om stablecoins toe te voegen. Maar koop je bijvoorbeeld in Vietnam of Turkije, betaal je freelancers in Nigeria of Argentinië of run je een platform dat grote aantallen kleine internationale uitbetalingen doet, dan is het de moeite waard om serieus te gaan rekenen.

Een eerste pilot stap voor stap

De klassieke fout bij de adoptie en integratie van technologie is met een oplossing in de hand te zoeken naar een probleem. Begin dus niet met de vraag welke stablecoin je wilt gebruiken, maar kijk eerst naar je bankafschriften. Pak de drie duurste maanden van je grootste buitenlandse betaalstroom. Neem bijvoorbeeld alle betalingen aan een leverancier in Turkije. Tel de directe bankkosten op, bereken het verschil tussen de wisselkoers die je kreeg en de ECB-koers van die dag en kijk hoeveel werkdagen er tussen versturen en ontvangen zaten.

Vooral die wisselkoers wordt in mijn optiek vaak onderschat. De transactiekosten staan netjes op je afschrift, maar een slechte valutakoers is veel minder zichtbaar. Kom je in totaal onder de 1% uit, dan doet je bank het prima en zou ik nergens aan beginnen. Zit je structureel boven de 2%, dan wordt een pilot pas interessant.

Het is goed om de juridische status van de stablecoin en die van de dienstverlener die hem aan je aanbiedt te controleren. USDC en EURC (beide van Circle) hebben een zogenaamde MICAR-vergunning (Europese crypto-wetgeving), de eerder genoemde Tether heeft dat niet. Voor betalingen in webwinkels biedt Stripe inmiddels stablecoinbetalingen aan bedrijven in de Europese Unie. De klant betaalt vanuit een eigen cryptowallet in USDC, terwijl jij als organisatie euro’s ontvangt.

Heb je een Shopify Shop? Dan kun je ook al makkelijk stablecoins ontvangen. Je hebt dan wel stablecoins in beheer, geen euro’s. Dus regel wel goed de hele operatie rondom het opslaan van jouw stablecoins in een cryptowallet. Stel die zo in dat boven een afgesproken bedrag een tweede persoon meekijkt en stuur bij een nieuwe ontvanger eerst € 10 voordat je € 10.000 verstuurt. Een betaling naar het verkeerde blockchainadres krijg je namelijk niet terug door even de bank te bellen, die ben je vaak voorgoed kwijt.

Kijk ook goed naar de limieten van de aanbieder. Stripe hanteert bijvoorbeeld een maximum van $ 10.000 per transactie. Chargebacks bestaan niet, terwijl terugbetalingen als stablecoin teruggaan naar de wallet van de klant. Dat verandert dus je retourproces. Je klantenservice moet dat dus weten voordat de eerste klant zijn bestelling terugstuurt.

Wat ook vaak vergeten wordt, is om je boekhouder er vroeg bij te betrekken. Omzet, btw en jaarrekening blijven gewoon in euro’s. Maar betalingen in stablecoin moet je op het transactiemoment omrekenen en er consequent dezelfde koersbron voor gebruiken. Leg ook vast waar koersverschillen in je administratie terechtkomen. Tegenwoordig krijg je al allerlei dwangverzoeken vanuit een bank om informatie als je een internationale betaling doet, dus vergeet ook niet van tevoren je bank te informeren over deze nieuwe type betaalstromen.

Kijk na drie maanden naar vier cijfers:

1. de totale kosten als percentage van het overgemaakte bedrag
2. de gemiddelde settlementtijd
3. het aantal mislukte of handmatig herstelde transacties
4. (niet geheel onbelangrijk) het aantal uren dat je team hier aan kwijt was om alles te cheffen

Dat laatste wordt makkelijk vergeten in alle enthousiasme. Een technisch goedkopere betaling die iedere week 3 uur extra administratie oplevert, is gewoon duur. Kom je structureel boven de 10% besparing uit, dan zit je ongeveer op het niveau dat 41% van de zakelijke gebruikers uit het eerder genoemde EY-Parthenon-onderzoek rapporteert. Anders zou ik de pilot gelijk stoppen en weer lekker terugkeren naar je bestaande betaalroute. Die 10% is trouwens geen officiële grens, maar mijn eigen vuistregel. Een nieuwe betaalroute levert ook extra administratie, implementatie en compliance op, waardoor een voordeel van enkele procenten snel verdampt.

Nederland speelt ook een mooie rol

Nederland speelt trouwens een behoorlijk belangrijke rol in de Europese stablecoinmarkt. Quantoz geeft vanuit Utrecht sinds eind 2024 haar stablecoins EURQ en USDQ uit onder een vergunning van De Nederlandse Bank (DNB). Het eerder genoemde stablecoin consortium Qivalis zit in Amsterdam en krijgt als het goed is dit najaar een vergunning. De Europese euro-stablecoin waar Qivalis aan werkt, bestaat dus nog niet als operationeel product.

Ondertussen verandert het Nederlandse betalingsverkeer ook. iDEAL gaat vanaf dit jaar stapsgewijs over naar Wero. Voor veel bedrijven wordt de checkout dus toch aangepast. Dat lijkt me daarom een prima aanleiding om meteen eens te bekijken waarvoor je nu eigenlijk betaalt en welke internationale betaalstromen onnodig duur zijn.

De scepsis rond stablecoins is trouwens niet verdwenen. De topman van de Bank for International Settlements (BIS) Pablo Hernandez de Cos zei eind augustus nog dat stablecoins hem niet overtuigen als grootschalig betaalmiddel. DNB wijst al langer op risico’s rond reserves en het verliezen van de koppeling met de onderliggende munt.

Kredietkeurder Moody’s onderzocht de 25 grootste fiatgedekte stablecoins en zag dat ze in 2023 samen honderden keren tijdelijk van hun koppeling afweken (!). Doorgaans ging het om kleine afwijkingen en het is een onderzoek van 2023, maar het blijft dus wel een nuttige herinnering: een token dat belooft € 1 waard te zijn, is iets anders dan een euro bij een centrale bank.

Iedereen aan de stable?

Ook al ben ik ongekend enthousiast over de talloze voordelen van blockchain technologie, cryptovaluta en stablecoins, voor een gemiddelde Nederlandse webwinkel met enkel Nederlandse klanten zou ik op dit moment geen stablecoins toevoegen. Je hebt al toegang tot een van de goedkoopste, beste en snelste betaalinfrastructuren ter wereld. Een stablecoin levert dan vooral hogere kosten, extra administratie en meer compliancewerk op voor een betaalmethode waar maar weinig klanten om vragen.

Maar bij bedrijven met serieuze internationale geldstromen ben ik veel positiever. Daar zou ik nu wel gaan rekenen. Niet vanuit crypto-enthousiasme, gewoon vanuit de bankkosten. Kijk waar je vandaag geld verliest aan trage betalingen, slechte wisselkoersen en tussenbanken. Als daar jaarlijks een serieus bedrag weglekt, heb je een plek gevonden waar stablecoins iets kunnen oplossen. De bedrijven die uiteindelijk het meeste van stablecoins profiteren, zijn misschien juist de bedrijven die ze nooit bewust gebruiken.

Ik vermoed dat de echte doorbraak vooral komt van betaalinfrastructuur, waar niet zichtbaar is dat deze via stablecoins verloopt. Je klant betaalt euro’s. Jij ontvangt euro’s. Je betaalprovider laat ergens onderweg een token een paar seconden over een blockchain bewegen, omdat dat voor hem goedkoper of sneller is. Geen cryptoknop in je checkout en geen wallet op je balans. Waarschijnlijk merk je er nauwelijks iets van.

Een stuk minder spectaculair dan de revolutie die jarenlang werd beloofd, maar wel een stuk geloofwaardiger.