Non-nieuws

‘Nederlanders besteden veel meer tijd op internet’, kopte het Financieele Dagblad vorige week, gevolgd door de ondertitel ‘Televisiekijken vergt minder tijd’. En het FD was niet de enige krant die aandacht besteedde aan het onderzoek van Stichting Internet Reclame (Stir). De hele landelijke pers vond het nodig om er woorden aan te wijden.

Het valt in de categorie berichten als: ‘Aardappeloogst mislukt ten gevolge van aanhoudende droogte’, ‘Extreme bosbranden in Zuid-Europa’, of ‘Bladeren op de rails leiden tot vertraging bij NS’.

Alle berichten komen jaarlijks terug. Het zijn homerische stoplappen met geen enkele nieuwswaarde. Als we zo doorgaan kan de krant van volgend jaar vandaag al worden geschreven.

Daarnaast bevat het bericht over de kijkers die van de televisie overgaan naar het internet nog een fundamentele denkfout. Je kunt namelijk televisie kijken op het internet, maar internetten op televisie is niet gebruikelijk.

Dat laatste is mislukt; het huidige televisiescherm is veel te rechtlijnig en er zijn maar weinig tv’s met een toetsenbord. Internetten zonder toetsenbord is een omslachtige bezigheid, internet met een klein toetsenbord is al niet eenvoudig.

Televisiekijken op het internet wordt steeds populairder. Televisieprogramma’s (Paul de Leeuw, Idols, Boer zoekt Vrouw, De Wereld Draait Door) worden uitgerekt doordat het voor- en naspel zich op het internet afspelen. Daarnaast kun je televisieprogramma’s op het internet bekijken zonder afhankelijk te zijn van de tucht van de tijd. Internet als videorecorder, alleen een videorecorder die je niet hoeft te programmeren; hij neemt alles op wat er uitgezonden wordt en vervolgens mag de kijker er een programma uitpikken zoals het hem of haar belieft. Vergelijk het met bankieren; we zijn niet meer afhankelijk van de openingstijden maar we doen ons werk wanneer het ons behaagt. De emancipatie van de consument krijgt eindelijk vorm, de betuttelende en paternalistische ordening van menig aanbieder is onderhevig aan de slijtage van de tand des tijds.

En dus besteden steeds meer mensen tijd aan het internet. De kijker kiest. Niet alleen de tijd waarop iets uitgezonden wordt, maar ook wát er uitgezonden wordt. De ophanging van Saddam was wat dat betreft ook interessant. Er waren twee beeldfragmenten: de officiële versie van de Iraakse regering, vlak voor en vlak na de ophanging, en vervolgens was er de corrupte cipier die een mobieltje meesmokkelde in de donkere kelder. Hij maakte een klungelig filmpje en kreeg miljoenen kijkers en waarschijnlijk een grote zak met dollars. Zo zullen er de komende jaren overal corrupte cipiertjes opduiken met camera’s.

Daarnaast was er het gedrag van de grote omroepen, in Nederland maar ook in het buitenland. Wat doen we, laten we het schokkende internetfilmpje zien, een fragment ervan of helemaal niet? Sommige omroepen zonden het fragment niet uit maar zetten wel de link naar het filmpje op hun website. Als u het wilt zien dan mag het, maar dan ligt het initiatief bij uzelf. Blijkbaar is een link aanklikken meer een wilsbeschikking dan de televisie aanzetten.

Zo kiest de kijker steeds meer. De tijd, het onderwerp, de vorm, via welk medium. En of het nu internet heet of televisie, het is totaal niet interessant.

Deze column is eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.