Het medialandschap verandert snel, als gevolg van culturele en technologische ontwikkelingen. Televisie 1.0 heeft zijn waarde gedurende 50 jaar bewezen en nog steeds blijft de buis een prominente plaats innemen in het huishouden. Toch gaat televisie substantieel veranderen. Niet langer staat alleen het zenden centraal maar ook de inviduele wensen van de ontvanger. Zoals ook internet socialer wordt (Web 2.0), gloort er ook een Televisie 2.0 aan de horizon. Van massa, via niche naar individu. Van zender naar context & content organisator. Van passieve kijker naar actieve gebruiker. Deel 1 van een drieluik.
Rewind. In de zomer van 1935 bouwde F. Kerkhof, werkzaam bij Philips, in zijn vrije tijd de eerste televisiezender in Nederland. Hoewel het NatLab van Philips al in 1925 de eerste televisietestsignalen had ontwikkeld, zette radio-amateur Kerkhof met zijn zender een belangrijke stap voorwaarts. Hij begon samen met zijn vrouw en een chauffeur aan een tour door Nederland om dit wonder der techniek te verspreiden. Het plaatje hieronder dateert van 1938: foto’s van een van de eerste televisie-uitzendingen in Nederland, verzorgd vanuit Eindhoven. Te zien zijn meneer Kerkhof die zich aan het scheren is en mevrouw Kerkhof die diverse hoedjes probeert.
In een krantenartikel uit 1936 zei Kerkhof: “Het is een interessante tocht geweest. Overal groote belangstelling. Soms stonden de mensen tot buiten de zaal te wachten om ook een blik te mogen werpen op het beeldvlak. De techniek was toen nog lang niet zover als nu…”
Kerkhof kon zich toen niet voorstellen hoe succesvol televisie zou worden. Ook de journalist die het artikel schreef zag slechts beperkte mogelijkheden:
“De televisie heeft een toekomst. Een beperkte toekomst waarschijnlijk: zij zal wellicht niet zoo algemeen worden als de radio het werd; de toepassingsmogelijkheden zijn nu eenmaal aan bepaalde grenzen gebonden. Om van televisie te profiteren moet men werkelijk belangstelling hebben, hetzij voor de techniek, hetzij voor hetgeen uitgezonden wordt. Wat bij radio veel voorkomt, dat men het toestel den geheelen dag laat aanstaan, zonder er veel aandacht aan te schenken, is bij televisie een onding. Geregelde programma’s zullen daarom een aparte aantrekkelijkheid moeten hebben willen zij waarlijk boeien. Ook dan zullen zij niet den geheelen dag en niet iedereen kunnen boeien.” (bron: www.tvhistory.tv)
Fast forward. 2007: ruim 98% van de Nederlandse huishoudens bezit een of meerdere televisietoestellen; gemiddeld kijken we 22,8 uur per week, ofwel 195 minuten per dag. Televisie is massa en emotie. De wedstrijd Oranje tegen Argentinië trekt in 2006 in totaal 11,1 miljoen kijkers. Overigens een eenzame piek in een televisielandschap dat bevolkt wordt door steeds meer zenders en themakanalen, die elk een steeds specifiekere doelgroep aanspreken.
Televisie verschuift van massa naar niche. Volgens Chris Anderson, schrijver van ‘The Long Tail’ en hoofdredacteur van Wired Magazine, loopt het tijdperk van dominantie door de massamediale hit-industrie ten einde.
Hij laat zien dat het aantal kijkers naar populaire TV-shows gestaag aan het dalen is. Het populairste prime-time programma ‘American Idol’ weet anno 2006 slechts 18% van de kijkers te boeien, een fractie van de 50% kijkcijfer-aandelen die ‘Bonanza’ (1966), ‘All in the Family’ (1976) en ‘The Cosby Show’ (1986) in hun tijdperk wisten te realiseren. In Nederland is een dergelijk beeld ook te zien. In 2003 trok de finale van ‘Idols’ nog ruim 4,9 miljoen kijkers; in 2006 kwam het programma niet verder dan 3,4 miljoen. Met name sinds de komst van commerciële televisie is het aantal kanalen substantieel gegroeid, wat tot een fragmentatie van het kijkerspubliek heeft geleid.
Kijken we naar de gemiddelde cijfers in Nederland dan is televisie nu (nog) een medium waarin de 80/20 regel van Pareto van toepassing is: 80% van de kijktijd gaat naar 20% van de kanalen. De fysieke barrière van de eerste negen knoppen van de afstandsbediening lijkt nog moeilijk te slechten.
2006: Een filmpje op YouTube met als tag shaving. Is er werkelijk zoveel veranderd sinds 1936?
Click. Op internet ontvouwt zich een revolutie die zijn weerga niet kent: YouTube groeit in twintig maanden uit van een internet start-up tot een verzamelplaats met 72 miljoen gebruikers die naar schatting 100 miljoen filmpjes per dag bekijken en daarmee 3,9% van het totale internetverkeer veroorzaken. Getuige de aankoop door Google vertegenwoordigt YouTube een waarde van 1,3 miljard Euro.
Zeepbel of teken aan de wand? YouTube is in ieder geval een eerste materialisatie van een meer fundamentele golf die bekend staat als Social Networking of Web 2.0. Wanneer we de uitgangspunten van dit fenomeen (zie kader 1 hieronder) afzetten tegen de ontwikkeling van televisie als medium, ontstaat een interessant toekomstbeeld voor televisie.
Pauze > Play. Dit artikel biedt een overzicht van de diverse stadia die televisie als medium heeft doorlopen:
- Televisie 1.0: Massa TV (dit deel; 1/3)
- Televisie 1.1: Participatie TV (dit deel; 1/3)
- Televisie 1.2: On demand TV (in deel 2/3)
- Televisie 1.3: Interactieve TV (in deel 2/3)
Op basis hiervan wordt vervolgens een beeld geschetst van de toekomst: Televisie 2.0, ofwel networked media (in deel 3/3). Voordat ik echter inga op bovenstaande vormen, eerst een uitzetting van de uitgangspunten voor het interactiemodel.
Uitgangspunten interactiemodelIn het traditionele communicatiemodel worden vijf fasen onderscheiden, waarbij een zender
1) een boodschap codeert;
2) deze naar de ontvanger verzendt;
3) de ontvanger deze ontvangt;
4) deze boodschap decodeert; en
5) een terugkoppeling geeft om aan te geven dat de boodschap is aangekomen en begrepen.Bij interpersoonlijke communicatie gaat dit model onverkort op. Zender en ontvanger wisselen steeds van positie, zodat boodschappen over en weer worden uitgewisseld: interactiviteit (dialoog) in optima forma. Massamedia zoals radio en televisie kunnen in het laatste punt niet voorzien, omdat er geen retourpad aanwezig is.Massamedia zijn primair gericht op het zenden van uniforme boodschappen naar grote groepen ontvangers, zonder dat er via hetzelfde kanaal directe mogelijkheden zijn voor feedback.Omroep is dus per definitie een een-weg kanaal, ook wel bekend als een one-to-many model. Dit in tegenstelling tot telefoon, SMS, e-mail en Messenger waar de communicatie wordt geïnitieerd door de gebruikers en interactie het uitgangspunt is (one-to-one).Wanneer we een massamedium met interactiviteit fuseren, ontstaat een mengvorm tussen interpersoonlijke communicatie en massamediale communicatie.
Essentieel aan dit model is dat zenders en ontvangers niet langer bestaan. Gereduceerd tot de essentie (per definitie een vereenvoudiging van de werkelijkheid) is dit een model waarin (op z’n minst) drie partijen een rol spelen: de aanbieder, wiens rol is veranderd van zender in een ‘content & context organisator’, gebruiker 1 en gebruiker 2.
Voorts spelen in dit model twee typen relaties een rol: enerzijds de relatie tussen de aanbieder (content & context organisator) en individuele gebruikers, anderzijds de relatie tussen gebruikers onderling:
1) Aanbieder – Gebruiker
Deze relatie omvat alle activiteiten tussen een aanbieder en individuele gebruikers. Op instrumenteel niveau zijn dit de producten en diensten die de aanbieder beschikbaar stelt aan de gebruikers. Wanneer de relatie interactief is, kunnen gebruikers reageren op het aanbod. Wanneer het aanbod bovendien een associatieve betekenis heeft, kan de gebruiker zich er mee identificeren en is hij/zij er ook voor te mobiliseren.
2) Gebruikers onderling
Deze dimensie omvat alle activiteiten die een aanbieder onderneemt om de relatie tussen gebruikers onderling te stimuleren en/of te sturen, waar het merk een faciliterende rol speelt. Het interactiepunt ligt volledig bij de gebruiker. De aanbieder biedt een platform waarlangs communicatie tot stand kan komen. Doordat gebruikers met het merk bezig zijn, ontstaat de waarde (zie ook uitgangspunten van Web2.0 in Kader 1).
Televisie 1.0: Massa TVTelevisie is voor iedereen. De afgelopen 50 jaar zijn er uitermate boeiende en succesvolle programma’s geproduceerd, aantrekkelijk voor grote groepen kijkers. Zo sterk dat Televisie 1.0 een belangrijk deel van ons cultureel erfgoed, dagelijks wereldbeeld (journaal, breaking news op CNN) en onze nationale identiteit bepaalt (Oranje-voetbal, Koninginnedag). Televisie was (en is) een geliefd onderwerp op verjaardagsfeestjes, het schoolplein en de koffiehoek op het werk. In positieve en negatieve zin.
Kenmerk van Massa TV is dat er geen directe interactie bestaat tussen de zenders en de kijkers. Interactie blijft beperkt tussen kijkers onderling, hetzij direct (degene met wie je samen kijkt) danwel achteraf (koffiehoek, schoolplein). Interactie ligt niet in het medium zelf besloten.Zoals eerder aangegeven, is omroep een one-to-many model. Een model gecentreerd rondom de creatie van content voor grote groepen kijkers. Bezien vanuit het perspectief van de kijkers, is televisie echter het tegenovergestelde: many-to-one. Televisie 1.0 is een gedeelde ervaring.Adverteerders betalen graag en grif voor de aandacht van deze kijkers. De oprichting van de Stichting Etherreclame (STER) in 1967 markeerde het begin van een commerciële exploitatie van het medium televisie. Anno 2006 gaat ruim 850 miljoen Euro aan reclamegeld in televisie om. De belangen zijn dus groot.
Televisie 1.0 was ooit een schaars medium dat bestond uit een handvol zenders. Met de komst van RTL Veronique in 1989 is het aantal zenders in tien jaar tijd gegroeid van 3 naar ruim 13 Nederlandse zenders. Inmiddels wordt het ene na de andere digitale themakanaal gelanceerd en/of aangekondigd. Publieke Omroep lanceert er 17 en ook de commerciële partijen ontwikkelen initiatieven. Maar is ‘More, more, more’ nu wel wat de consument wil? En wat zijn de consequenties daarvan voor het business model dat zo sterk leunt op adverteerders?
Televisie 1.1: Participatie TV
Zonder een geïntegreerd retourpad is interactie bij televisie alleen mogelijk door koppeling met andere media, zoals telefoon en internet. Dit noemen we Participatie TV. 
Kijkers werden al eerder opgeroepen om hun bijdrage te leveren aan programma’s via crossmediale kanalen (variërend van telefonische donaties tijdens marathonuitzending “Open het Dorp” met Mies Bouwman tot het aanvragen van videoclips via The Box). Met mogelijkheid om massaal te kunnen stemmen op kandidaten in programma’s zoals de SoundMix Show en Big Brother werd hier een nieuwe dimensie aan toegevoegd. Kijkers konden actief het verloop en/of de uitkomst van het programma beïnvloeden door te stemmen op hun favoriete kandidaat. Deze formule is sindsdien diverse keren toegepast in andere programma’s, zoals bijvoorbeeld Idols en Dancing on Ice.
Maar ook de foto’s die gebruikt worden ter ondersteuning van de weerpraatjes op het 8 Uur Journaal en RTL Nieuws, zijn vormen van Participatie TV: het verstevigt de band tussen de kijker en de omroep, omdat Mevrouw De Vries uit Assen blij is dat haar foto getoond wordt, en met haar alle ingelichte familie en kennissen, alsmede de inwoners van Assen die ook naar de uitzending kijken. ’15 seconds of Fame’, zo kun je het ook omschrijven…
Noemenswaardig in dit verband is ook de mogelijkheid voor jongeren om rechtstreeks met elkaar te interacteren – via het televisiescherm. Bij TMF kunnen zij SMS-jes sturen, die kort daarna op het scherm verschijnen. TMF heeft deze functie geïntegreerd met live televisieprogramma’s, waarbij de presentator kijkers oproept om te reageren op bepaalde stellingen of onderwerpen.
Voordeel van dit model voor omroep is dat het een nieuwe geldstroom genereert, anders dan adverteerders. De exploitanten van de telefoonlijnen verdienen echter vrolijk mee: naar schatting tussen 25-50% van de inkomsten.
Saillant detail is dat een gebeurtenis op televisie kan leiden tot een significante stijging in het SMS-verkeer, zonder dat dit actief wordt gestimuleerd door de zender: wanneer Oranje een doelpunt scoort, verdrievoudigt het aantal SMS-jes dat wordt verstuurd.
Ook tijdens Live events wordt tegenwoordig druk getwitterd en gepost, getuige de recente ervaring van 3voor12 tijdens Pinkpop. Kennelijk bestaat er een behoefte onder kijkers om een bepaalde ervaring direct met elkaar uit te wisselen.
Tot zover deel 1 (van 3).
In deel 2: On Demand & Interactieve TV.
—//—
Richard van den Boogaard is expert als het gaat om de combinatie omroep en interactie. Sinds 1 februari 2009 is hij zelfstandig adviseur geworden in branded channels. Hiervoor was hij betrokken bij content sharing-projecten voor Rabobank op YouTube, Hyves en Brabants Dagblad.
Tweet
Marcel Rotteveel 
Steven 
Walter Heck 
Patrick Wallet 
Floor van Riet 
Richard,
Ik vind het interessant om te kijken naar de opbrengsten van Televisie. 850 miljoen euro reclame met 3 uur en 15 minuten per dag is ongeveer 1.2 miljard kijkuren per maand dus 15 miljard uren per jaar. Reclame opbrengsten zijn dus 6 cent per gebruiker per uur. Het is vanuit dat perspectief heel goed voor te stellen dat indien het juiste publiek kijkt naar een goede reclame dat je een euro per gebruiker per uur krijgt. Da’s een verhoging van 20x zoveel :-)
Vincent Everts
PCzapper
@ “Met de komst van Big Brother in 1999 werd hier een nieuwe dimensie aan toegevoegd. Kijkers konden actief het verloop en de uitkomst van het programma beïnvloeden door te stemmen”
Dit is toch al veel eerder (met onverwacht groot succes) toegepast bij de Soundmixshow? De telefoonlijnen gingen plát, zo graag wilde men de uitkomst van de show beïnvloeden.
@HJ: Je hebt helemaal gelijk! Hoe kon ik Henny ooit vergeten… zal de tekst aanpassen.
@Vincent: Interessante berekening. Ik ben het volledig met je eens dat voor een doelgerichte commercial een hogere prijs kan worden gerekend; maar of dit Long-Tail model ook de EUR 850 miljoen die er nu mee gemoeid is zal compenseren (of liever: zal overstijgen), vraag ik me ten zeerste af. Aan de andere kant: wie had vijf jaar geleden gedacht dat Google zoveel geld met text-links zou kunnen verdienen?
Daarnaast: commercials zijn in de meeste gevallen geen doel op zich (tenzij het Geil, Grof of Grappig is). Eerder een onderbreking van iets waar je graag naar wilt kijken. Dure televisieproducties kunnen worden gemaakt omdat er (tot voor kort) voldoende eyeballs mee werden bereikt. Neemt de grootte van de doelgroep af, dan wordt het ook lastig(er) om dergelijke content te financieren. Vandaag stelde John de Mol nog in het FD: “Het traditionele model dat je EUR 100 besteedt aan programma’s, EUR 120 opstrijkt aan advertentiegelden, is ten dode opgeschreven. Het blijft zaak om via internet en het doorverkopen van concepten alternatieve geldstromen aan te boren. Maar dat gaat wat minder snel dan gedacht.”
Hoewel adverteerders in toenemende mate in het programma zelf investeren, blijft de vraag of dergelijke content interessant genoeg is en vooral of dat zo blijft.
Iets anders: voor deel 2 zou ik graag willen weten hoeveel PCZapper gebruikers er nu zijn… stuur me een mailtje op richard at clockwork punt nl.
Aanvulling op mijn vorige post – RTL heeft eerder laten zien dat je ook aan re-runs geld kunt verdienen. Baantjer is inmiddels bezig aan z’n 4e of 5e re-run en toch wordt er elke keer nog steeds reclame omheen verkocht.
We konden het verloop van de Soundmixshow niet beinvloeden, alleen de uitslag. dit was echter NA dat de deelnemers hun trucje hadden laten zien.
Bij Big Brother konden we tijdens het programma dingen beinvloeden. We werden de week erna geconfronteerd met de gevolgen van ‘onze’ invloed, namelijk dat persoon A helemaal van slag was omdat we persoon B weg hebben gestemd.
“Televisie verschuift van massa naar niche. Volgens Chris Anderson, schrijver van ‘The Long Tail’ en hoofdredacteur van Wired Magazine, is het tijdperk van dominantie door de massamediale hit-industrie in zicht.”
Ik neem aan dat je hier bedoeld “het EINDE van het tijdperk van dominantie door de massamediale hit-industrie”?
Verder goed artikel, ben benieuwd naar deel 2 en 3.
De commercië zenders hebben maar één doel: geld verdienen (mag van mij best; da’s tenslotte het doel van (bijna) ieder bedrijf). Hun programma’s zijn uitsluitend een middel om dat te doen. Dat lijkt me overduidelijk uit het feit dat ze reclames dwars door de gewone programma’s heen uitzenden – anders zou er helemaal niemand meer naar reclames kijken. Het maakt ze absoluut niet uit WAT ze uitzenden, zolang het maar kijkers en dus reclame-inkomsten trekt.
Alleen wil ik daar niet voor misbruikt worden. Dus: ik kijk letterlijk nooit live naar een van de commerciële zenders; als ik iets wil zien, neem ik het op op de HD recorder of de computer, snijd alle reclames, station calls en aankondigingen eruit (gemiddeld 15 minuten per uur zendtijd!), en kijk dan gewoon wanneer het mij uitkomt (on demand) en zonder reclames. Maar ik lees wel weer (bijna) alle reclamefoldertjes die ik krijg. Waarom? Omdat ik dan kan kiezen op welk tijdstip ik dat doe, en welke ik wel of niet lees.
Ik denk dat de “schot hagel” methode van tv reclames zoals ze er op dit moment zijn ten dode is opgeschreven. Het al na twee jaar stoppen van de troeptv Talpa (hoera!) die het allemaal anders, beter en mooier ging doen is hopelijk een eerste teken dat we een tikje overvoerd raken door al die reclamezooi.
@Harro: Chris Anderson heeft het idd over het einde van de massamediale hitindustrie. Da’s mij vooralsnog iets te voorbarig. Het gaat hard, maar ook weer niet zo hard. Bovendien: als we één ding kunnen leren uit het verleden over de opkomst van nieuwe mediumtypes, dan is het wel dat geen enkel medium een ander compleet heeft vervangen – alleen het belang ervan verandert (uitgezonderd de telegraaf en telex).
@Frank: Los van je kwalificaties t.o.v. commerciële televisie, herken ik veel van wat je zegt ook in mijn eigen kijkgedrag. Nu is dat (nog) niet representatief voor de reguliere TV kijker, hoewel men ook daar ziet dat Internet blijvende effecten op TV kijken heeft. De recente aanschaf van een HD-recorder leidt er echter toe dat we weer meer televisie zijn gaan kijken. Klinkt een beetje paradoxaal, maar goed. Uiteraard wel met de reclames op FFWD… tijd besteden om ze schoon te knippen doe ik alleen bij opgenomen films die ik wil bewaren.
[...] very interesting article about television 2.0 on [...]
Richard, ik kom er morgen uitgebreid op terug maar wat een theoretisch en facultatief gelul. Sorry, de hoeveelheid worden kan het gebrek aan werkelijk inhoud niet verbloemen.
Ik ben het voor een deel met Albert eens qua relevante inhoud. Dat terzijde geschoven: Leuk stukje! Ben wel degelijk benieuwd naar deel 2 en 3.
@ Richard: Mooi stuk, wat mij betreft juist een uitstekende overview van de ontwikkeling van tv tot nu toe. Veel herkenning en gedachten die me aanspreken. Bovendien voorzien van prachtig beeldmateriaal.
Over die contacten tijdens events: je zou elk tv-of radioprogramma als een event kunnen zien waar mensen met hun vrienden of toevallige passanten in gesprek willen zijn. Via Twitter en/of chat al dan niet in combinatie met webcam. Dus je wil bijvoorbeeld met een groepje afspreken om samen met chat naar een concert of voetbalwedstrijd op tv te kijken. Ik ben benieuwd waar deze innovaties het eerst ontstaan: bij de omroepen of bij de Joost en YouTubes van deze wereld. YouTube zit er wel heel dicht tegenaan, heeft alleen nog niet de grote live broadcasts, de rest kan er al wel.
Ik zie uit naar deel 2 en 3! En – voordat ik dat vergeet – natuurlijk van harte welkom hier op Frankwatching, volgens mij gaan we samen nog leuke dingen doen!
@Albert ik ga eens even jou stukjes lezen want die moeten wel heel bijzonder zijn als je zo kritisch naar dit stuk kijkt en het zo stevig neerzet :-)
Ik zie deel 1 als een nuttig inleiding waar nog een hoop aangeschaafd kan worden. Interactie stukje is een beetje teveel droog naar mijn smaak. Ben zeer benieuwd naar 2 en 3.
@richard wij hebben nu 200.000+ gebruikers per maand met miljoenen filmpjes. De Publieke omroep streamed nu 10 miljoen per maand evenals zoomin.tv die op telegraaf, nu.nl, msn en andere plekken video content neerzet.
Op http://www.pczapper.nl/v2/index.php?section=55 kun je een presentatie zien van Multiscope (bij pczapper/xs4all persconferentie inclusief video) over gebruik van Internet televisie. Gemiddelde nederlander spendeerd nu 17 minuten per dag aan internet muziek + video. Maybe interesitng
Groet
Vincent
Interessant stuk, ik ben benieuwd of in de volgende artikelen ook aandacht wordt besteed aan het gebruik van de rode knop waar nu in Nederland mee geëxperimenteerd wordt maar die in andere landen al langer in gebruik is. Een andere vorm van interactieve TV is http://www.zizone.tv waar gebruikers hun eigen programma kunnen samenstellen door de ‘videomixer’ te gebruiken. Ze kunnen alle filmpjes van de portal gebruiken en eigen filmpjes daar tussen monteren en op die manier een eigen vodcast van 20 minuten samenstellen die op digitale TV wordt uitgezonden. Zo kan je dus je eigen TV avond of een deel daarvan bepalen. Op die manier kunnen nieuwe programmamakers ontstaan die een eigen kring van fans kunnen krijgen. Gebruikers kunnen bestaande vodcasts ook weer remixen zodat men elkaar gaat aanvullen. Dat is een andere vorm van Twitteren.
Vind dit ook zeker interessant, kan niet wachten op al deze ontwikkelingen..
Ik wacht op deel 2!
@Albert: ik ben zeer benieuwd naar je *inhoudelijke* reactie. ;-) Richard
@Flitter, Frank, Bas, Harro e.a.: dank voor de complimenten!
@ Richard: Interessant eerste beschouwing. Ben benieuwd naar deel 2 en 3.
Groet Michiel
PS: Ik wacht nog steeds op de eerste slow-motion TV commercial, die in de fast-forward mode op je HDD goed te volgen is ;-)
@Michiel: Dank voor je reactie. Deel 2 staat inmiddels online. Deel 3 volgt (waarschijnlijk) morgen.
Ik heb idd al eens eerder in een presentatie van Peter Wiegman (Het Medialoket) een voorbeeldje gezien van zo’n commercial waarbij het merk toch goed voorbij kwam in FFWD modus. Sommige commercials wil je echter niet te snel afspelen…
Hi Richard,
Sorry voor mijn Jos Verstappen (kort door de bocht) opmerking gisteren. Normaal gesproken ben ik wel wat genuanceerder. :) Ik waardeer de hoeveelheid woorden waarmee je probeert een evolutie te beschrijven in de televisiemarkt die er naar mijn ogen niet is. Ik heb een paar korte statements die grote delen van je overigens wel goed geschreven posting omver halen. Althans vanuit mijn optiek daarbij vooraf gezegd hebbende dat ik een beetje moe wordt van al die 1.0 en 2.0 stellingen. Er bestaat niet zoiets als televisie 2.0.
Dat brengt mij op jou eerste stelling dat televisie substantieel gaat veranderen, niets is minder waar want televisie blijft voornamelijk zoals het is. Passief vermaak- en informatievoorzienig waarbij de belangrijkste interactie de bediening van de afstandsbediening is. Wat wel verandert is het consumptiemodel. ‘Live’ tv kijken zal afnemen, digitalisering maakt televisie aanbod ook democratischer, meer afgestemd op consumentenvraag zeg maar omdat uitzendpartijen deze (door zichtbaar gedrag) steeds beter gaat kennen. Er is dan ook absoluut nauwelijks sprake van evolutie in de televisieland. Hooguit van wat kleine veranderingen.
Ontwikkelingen zoals YouTube, straks Joost en nog een hele trits andere initiatieven zullen wat televisiekijktijd afgraven maar veranderen televisiekijken niet, wel het webgedrag. Een ander motief, een andere bezigheid zo achter PC of laptop. Toch zullen televisiebedrijven hun (potentiële) consumenten volgen in deze nieuwe domeinen. Immers je kan beter jezelf kannibaliseren dan een ander aan je laten vreten is het adagium bij content syndicaten waardoor het lijkt alsof de markt kantelt. Dit is echter het begin van een leerproces want naar enige tijd zullen zij deze media juist gebruiken om kijkers weer terug te leiden naar waar het allemaal begon, televisie.
Dat er veranderingen gaande zijn moge duidelijk zijn maar die zijn vooral technogedreven en weinig consumentengericht. Alhoewel ik geloof dat geavanceerde EPG’s straks wel wat roering kunnen veroorzaken, daar heb ik wel het een en ander van gezien de laatste periode. De EPG is ‘by far; de belangrijkste ontwikkeling in de televisie markt. Toenemende intelligentie zal broadcasters dwingen anders met hun consument en content om te gaan. Hier spelen drie belangrijke aspecten, findability, likeability en usability.
Een ander misverstand is interactieve tv, bij 95% van alle content een ongewenste feature. Natuurlijk zal de kijker steeds meer geïnvolveerd raken of bijvoorbeeld aan spelletjes of kansspelen willen meedoen, dat kan nu al en dat zal alleen nog gemakkelijker gemaakt worden. Maar niet via het medium televisie zelf. De gewenst dialoog komt via geïntegreerde, veelal mobiele toepassingen voor diegene die kiezen voor een interactie model. Wat overigens op wat televoting formats na maar een klein percentage van de kijker apprecieert .
Anyway, ik ben benieuwd wat je de komende periode nog meer in de 2.0 container hebt voor me.
@Albert – Dank voor je reactie. De titel van het artikel is niet voor niets “Op weg naar Televisie 2.0″. Ik zie je commentaar dan ook niet in tegenstelling tot wat ik schrijf.
Ik ben het met je eens dat Televisie 2.0 er nu nog niet is, hoewel Joost aardig in de buurt komt; alleen het platform dat ze nu nog gebruiken is de PC. Niet gemaakt voor mijn ouders, wel voor mijn neefje. Het is een evolutie; geen revolutie.
Daarnaast is televisie idd ook gewoon lekker onderuit gezakt genieten van hetgeen anderen voorschotelen. Maar die anderen hoeven niet langer alleen de zenders te zijn – een avondje “YouTuben” of “PCZapperen” is ook leuk, hoewel velen van ons content bekijken die is gedownload via BitTorrents. Gevolg: populaire hit-series als “24″, “Lost” en “CSI” kijk je niet meer op de traditionele stations.
Over het al dan niet gewenst zijn van iTV toepassingen in “95% van de content”: als je het niet aanbiedt, is er ook geen behoefte. Waar is deze statistiek op gebaseerd? Moet wel het zoveelste consumentenonderzoek zijn, want veel praktijkcases op grote schaal hebben we vooralsnog niet gezien in NL.
Zoals ik al vaker heb gezegd, zie ik eerder integratie dan convergentie van TV en internet. Joost is daar een mogelijk voorbeeld van. Het verandert TV kijken nauwelijks, maar zorgt ervoor dat ik dingen die ik vroeger op 2 (of 3) apparaten deed, nu op 1 apparaat kan doen. Bijvoorbeeld TV kijken en chatten. De integratie van deze voorheen gescheiden werelden gaat verder. Niet via ingewikkelde settopboxen, maar gewoon via het inpluggen van ADSL aan de achterkant van de TV. Ja, inderdaad, in de huiskamer.
Opvallend vind ik verder het bescheiden succes van Joox.
http://www.marketingfacts.nl/berichten/20070628_de_resurrectie_van_joox/
Content at will. Dat blijft gewoon praktisch lineair TV kijken, maar dan wanneer ik het wil!
Richard, ik heb het idee dat je mjn reactie niet goed hebt gelezen. Je mist een paar essentiele punten lijkt mij. Lijkt mij wel wat voor een crossblog discussie. Ik post mijn reactie op MF met een link naar dit artikel. Kijken we wat we los kunnen maken.
Televisie 2.0 gaat er nooit grootschalig komen.Een avondje youtube duurt gemiddeld 18 minuten of zo en Joost probeert een traditioneel medium een schop te geven in een nieuwe omgeving.
“24″, “Lost” en “CSI” zijn nano succesjes op het web en worden nog steeds massal bekeken op normale zenders.
@ Albert: Mijn kinderen lieten me een keer zien hoe ze via hun MSN anderen mee lieten kijken naar de tv-zender die ze via de kabel op hun pc bekeken. Het was MTV en ze zaten met hun buddies te chatten over wat ze zagen. Dat was voor mij ene eye-opener, vooral ook omdat ze soms urenlang achter elkaar MTV aan hebben. Ik vind dat ook Televisie 2.0 en ik geloof hier heilig in. Nee grootschalig zal het de komende jaren niet worden, maar dit gedrag (bijvoorbeeld combinatie game, chat en tv kijken, al dan niet via pc of gewoon op tv naast pc) is bij kinderen wel degelijk erg gangbaar. Ik zou heel graag op die manier samen met anderen (die op afstand zitten) af en toe muziek delen. Vind ik radio 2.0.
DIezelfde kinderen (en ik vermoedelijk ook) zullen het in de pc-omgeving niet vreemd vinden om de interactie met een tv-programma aan te gaan. Volgens mij redeneer je dus teveel vanuit de device tv en te weinig vanuit de tv-kanalen zelf die via allerlei devices tot ons gaan komen. Ook de pc (terwijl ik dit tik kijk in in mijn ooghoek naar eyeTV op mijn nieuwe Macbook Pro…).
[...] Frankwatching is een mooie serie (1, 2, 3) te lezen die een beeld geeft van ontwikkelingen in het televisielandschap. Of in ieder geval [...]
Stelling: De termen ‘omroep’ en ‘broadcasting’ zijn niet meer van deze tijd omdat deze éénrichtingsverkeer in communicatie benadrukken, terwijl mensen juist schreeuwen om tweerichtingsverkeer en zowel ontvanger als zender willen zijn. Met een blik op de toekomst zou een term als ‘conversation host’ of ‘interaction facilitator’ beter op zijn plaats zijn.
[De 'conversation host' of 'interaction facilitator':
* INSPIREERT vanuit unieke VISIE - http://www.truenorthleaders.com -
* creëert RUIMTE voor een VOLGGROEP fans voor CO-CREATIE van visie c.q. uitwisseling van bewondering (User Generated Content)
* geeft hieraan SUPPORT d.m.v. een cross-/multimediaal PLATFORM - http://www.supporteconomy.com - ]
Tom zegt: “mensen juist schreeuwen om tweerichtingsverkeer en zowel ontvanger als zender willen zijn” ja maar niet in een luie stoel voor de beeldbuis.
@ Albert: Ik heb nogmaals eens om me heen gekeken naar hoe kinderen die een laptop hebben bezig zijn: veel vanaf de luie bank of achter het bureau met een spelende tv in de buurt. Het blijft een luie bank , maar alleen maar tv kijken is zo saai. Gelukkig is er die combinatie met game, chat en andere vormen van interactie. Jammer genoeg nog niet via dat tv-scherm, zo vertellen ze me.
De les van dit geheel is misschien dat het gevaarlijk is om je eigen mediaconsumptiegedrag op anderen te projecteren. We zijn allemaal zo anders en kinderen en jongere generaties zijn echt verslaafd aan interactie, zelfs op de bank en in de buurt van een tv. Ik heb er zelf ook last van trouwens.
Frank ik heb ze in alle leeftijden (van 1.5 tot bijna 18) en geef af en toe ook nog een beetje les aan deze categorie. Ik zie ze ook gewoon aan de buis plakken als er Idols is of Top Gear. Geloof me ik heb hele natte voeten….
[...] mooi overzicht over TV 2.0 op Frankwatching getiteld Op weg naar televisie 2.0 (lees hier de delen 1,2 en 3). Ik ken Richard dus niet. Ik ontvang het recentste nummer van Management Team getiteld [...]
[...] TV. De trip was bedoeld voor communicatie-bureaus, die genteresseerd zijn in de mogelijkheden die interactieve TV nu te bieden heeft. Weliswaar aan de late kant, want in Engeland is al jarenlange expertise en [...]
Geweldige serie is het geworden. Erg informatief en het geeft een duidelijk en helder beeld van de mogelijke ontwikkelingen.
Nog kinderziektes en groeistuipen, maar wij noemen het (intern) krant 2.0