Momenteel lees ik het boek “Better Off: Flipping the Switch on Technology” van Eric Brende. In het boek verhaalt Brende hoe hij en zijn vrouw anderhalf jaar lang tussen de Minimites (extremere vorm van Amish) hebben geleefd. Zonder stroom, zonder technologie, alle inspanningen worden verricht met de hand of met behulp van dieren. Dus zelf het land bewerken, je eigen groente planten, oogsten en opeten. Een beetje zoals in The Village van M. Night Shyamalan.
Een van de conclusies die hij gedurende zijn belevenissen trekt is dat we dankzij technologie een gejaagd leven leiden, en hierdoor niet stil staan bij, niet de tijd nemen voor de mooie momenten van het leven. Zoals bijvoorbeeld in alle rust een boek kunnen lezen.
“In the modern university, with its rapid turnover of assignments and fast-paced technology, the human brain is treated as just another processing device and is expected to keep pace with electronic blips. … By speeding through life with technology, you reduce what any given moment can hold. By slowing down, you expand it.“
Toevallig had ik gisterenavond een gesprek, waarin het aantal uren dat ik per dag achter de computer besteedde, het onderwerp was. In totaal zit ik gemiddeld zo’n tien uur per dag aan het beeldscherm gekluisterd. In mijn eigen wereld. Alles snel, snel, snel. Weinig aandacht voor hetgeen er om mijn heen gebeurt. Even Google Reader nakijken, snel nog even Tweetdeck openen of ik nog iets spot, nog een blogposting maken, heb ik nog mail? En dan heb ik het nog geen eens over mijn iPhone, dat een verlengstuk is geworden van mijn rechterhand.
Op de laatste Social Strategy Talk vertelde Jim Stolze hoe hij een maand lang zonder internet heeft geleefd. Het gaf hem meer focus. Hij kon zich beter concentreren op zijn taken. In zijn nieuwe boek “The Shallows: What the Internet Is Doing to Our Brains” vertelt Nicholas Carr hoe internet ons brein verandert. Dat we van link naar link springen en niet meer toekomen aan “diep denken”.
Ik denk dat ik vandaag mijn laptop maar eens dicht doe.
