Ik zie dat de RSS op Timmermans’ blog alleen onderaan blogposts staat, niet op de home. Vandaar misschien.

Zonder reactiemogelijkheid is het een dagboek - dat kan ook al verhelderend zijn. Klaas de Vries heeft als Tweede Kamerlid zijn dagboek jaren bijgehouden en dat heeft zeer mooie inkijkjes in het politieke bedrijf opgeleverd.

Zelf was ik in die goede oude tijd (2002) de eerste politicus met een weblog, en er zijn inmiddels behoorlijk wat onderzoekjes en scripties aan gewijd. De hype is weer een beetje over en er zijn niet echt veel leuke nieuwe blogs bijgekomen in 2006 is mijn indruk (of ze zijn onvindbaar).

Uiteindelijk heb ik uit die onderzoekjes de conclusie getrokken: doe het als je het wilt, als het je ligt en als je je stevig genoeg in je schoenen voelt om bij tijd en wijlen bakken gezeur over je heen gestort te krijgen — en haal de lol uit de kleine discussiepareltjes die er ook zijn. Maar doe het alleen als je het écht wilt. Het kost kneiterveel tijd en levert maar zo nu en dan iets voor jezelf als politicus op en dus is het moeilijk vol te houden — dat het de kiezer iets oplevert (kennis van zaken, inzicht en als je het goed doet, invloed op de gedachtenvorming van politici) laat ik dan even buiten beschouwing. Dat is de reden dat ik stug doorzet…

Best aardig, maar wel een aftreksel. Ik vind het zelf altijd vervelend als ik niet meteen kan reageren.

Bovendien kunnen reageurs op deze manier niet met elkáár in discussie, en dat is soms ook wel eens leuk (zoals je hier merkt ;)). Maar er is niet één goede manier volgens mij.

@marije
Helemaal met je eens dat snel reageren en reacties op reacties ijzersterk is. Daar moet het wat mij betreft ook snel heen. Maar… “Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren.”

Renata: Heldere analyse, mooi zo’n benchmark tussen deze bewindslieden. Ik vind het van lef en doorzettingsvermogen getuigen als je als politicus dit start en ook volhoudt. Maar ik weet ook dat je er een heleboel voor terug kunt krijgen, ik ben ervan overtuigd dat zeker startende politici zich op deze manier erg kunnen onderscheiden van hun collega’s. In de aanloop naar de verkiezingen hadden ook Jan Peter Balkenende en Maxime Verhagen een weblog. Beide blogs werden na de campagneperiode (verkiezingsdag) stopgezet, erg jammer. Overigens zou je ook de BosBode van Wouter Bos (op de site ook Bosblog genoemd) een ’sort of’ weblog kunnen noemen (al kun je er niet reageren etc).

@ Marije: Erg leuk om je als blogpionier hier in de reacties te hebben. Ik ben het met je eens dat er (vrijwel) geen nieuwe blogs van politici bijkomen. Ik heb wel het idee dat sommige startende politici zich via hun blog, bijvoorbeeld op lokaal of provinciaal niveau, aan het warmlopen zijn voor het grotere werk. Een blog kan in het kader van ‘personal branding’ een goede bijdrage leveren of net dat verschil maken, daar zijn al enkele voorbeelden van, bijvoorbeeld bij SP en Groen Links). Of zoals Theo dat misschien nog wel mooier verwoord: ‘het gaat om de gunst van de aandacht’.

@ Renata: Voordat ik het vergeet: welkom op Frankwatching, bijzonder leuk dat je meedoet! En ik zie ook wel wat mogelijkheden voor een vervolgartikel ;-)

@ ‘iemand’: terechte constatering. Je kan je wel vragen of het qua usability handig is dat de rss-feed helemaal onder aan de posting staat en scrollen dus noodzakelijk is om de feed op te merken …

Vlak na de verkiezingen heb ik hier al eens naar gekeken (http://www.basvandenbeld.nl/?p=76) en toen bleek het al slecht gesteld met de online activiteiten van onze bewindslieden. Helaas is er dus niet veel verbetering te zien.

Als je het vergelijkt met de situatie in bijvoorbeeld de VS geeft het maar weer eens aan hoe ‘klein’ we hier denken. “Een politicus moet zich bezig houden met zijn werk en niet met bloggen” is een vaak gehoorde uitspraak in deze. Ik ben het daar niet mee eens. De online presence, waar bloggen een onderdeel van kan zijn, moet een wezenlijk onderdeel uitmaken van de werkzaamheden van de politici.

@Renata, ik zie het verschil in insteek inderdaad. Voor mij was de achterliggende reden eigenlijk met name dat er uberhaupt te weinig aandacht voor de online mogelijkheden was, waar bloggen een duidelijk exponent van is. Ze MOETEN van mij ook niet een blog hebben, maar het ontbreken van de blogs geeft wel aan hoe ’slecht’ het met de interesse voor dit soort zaken is.

Het inzetten van de ’speechschrijvers’ op de manier zoals je voorstelt ben ik groot voorstander van. Vraag me alleen af hoe deze mensen daar zelf tegenover staan.

Ben erg geinteresseerd naar jouw vervolg hierop en werk waar nodig graag met je mee.

@ Bas:
Het is inderdaad een opzienbarend bericht. Op zich logisch dat er onderscheid wordt gemaakt tussen de bewindspersoon als leider van een ministerie of als leider van een politieke partij. Dat het weblog van Rouvoet wordt doorgeplaatst op de website van de ChristenUnie is een ongewenste situatie, omdat dan onduidelijk is met welke pet hij op spreekt.

Mijn grootste vraag is of de restrictie die nu wordt opgelegd ook geld voor andere (traditionele) media. En ik zou graag bij de discussie vrijdag in de Ministerraad willen zijn…

Op 1 oktober is de staatssecretaris van OCW, Marja van Bijsterveldt, gestart met haar weblog. En ook dit ‘weekboek’ kent weer geen reactiemogelijkheid…
http://www.minocw.nl/staatssecretarisvanbijsterveldt/weekboekoverzicht/index.html

Opmerkelijk citaat uit haar derde posting:
“RTL Nieuws bracht woensdag groots ‘weblogs van kabinetsleden aan banden’. ‘Geen partijpolitiek of imagobuilding meer’, zo sprak de nieuwslezer dreigend. Ach, ik voel me niet zo snel in mijn vrijheid beknot. Wel jammer van die duizenden ‘Marja-mokken’ en ‘Van Bijsterveldt-buttons’ die ik net had besteld als presentje voor u - de lezers van dit weekboek. Die moet u missen, dat zal wel onder ‘imago-building’ vallen….”

Stoer dat de staatssecretaris zich niet zo snel in haar vrijheid beknot voelt, maar het zou nog stoerder zijn als ze online de dialoog met haar lezers zou durven aangaan!